ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΤΗ ΦΩΝΗ ΤΟΥΣ ΑΝΑΛΟΓΑ ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΜΙΛΑΝΕ — ΤΙ ΛΕΕΙ Η ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ

Έχεις παρατηρήσει ποτέ κάποιον άνθρωπο να μιλάει με έναν συγκεκριμένο τρόπο σε ένα άτομο και, λίγα λεπτά αργότερα, να αλλάζει εντελώς ύφος, τόνο και τρόπο έκφρασης όταν απευθύνεται σε κάποιον άλλο; Η φωνή του μπορεί να γίνεται πιο βαθιά, πιο απαλή, πιο δυνατή ή ακόμη και πιο «παιδική», ανάλογα με το ποιος βρίσκεται απέναντί του.

Αυτό το φαινόμενο δεν σημαίνει απαραίτητα ότι κάποιος είναι ψεύτικος ή ότι υποδύεται έναν διαφορετικό χαρακτήρα. Η ψυχολογία δείχνει ότι ο τρόπος με τον οποίο μιλάμε επηρεάζεται έντονα από το κοινωνικό περιβάλλον, τη σχέση μας με τον συνομιλητή και τα συναισθήματα που βιώνουμε εκείνη τη στιγμή.

Η ΦΩΝΗ ΠΡΟΣΑΡΜΟΖΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΑΛΛΟ

Η ανθρώπινη επικοινωνία δεν αποτελείται μόνο από τις λέξεις. Ο τόνος, η ένταση, η ταχύτητα, οι παύσεις και το ύψος της φωνής μεταφέρουν πληροφορίες για το πώς αισθανόμαστε και πώς αντιλαμβανόμαστε τον άνθρωπο που έχουμε απέναντί μας.

Έτσι, κάποιος μπορεί να μιλάει πιο επίσημα σε έναν προϊστάμενο, πιο χαλαρά στους φίλους του και πιο τρυφερά σε ένα αγαπημένο πρόσωπο. Η αλλαγή αυτή συχνά γίνεται αυτόματα, χωρίς ο άνθρωπος να το αντιλαμβάνεται πλήρως.

Πρόκειται, σε μεγάλο βαθμό, για μια μορφή κοινωνικής προσαρμογής.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ «ΔΙΠΡΟΣΩΠΙΑ»

Η αλλαγή στη φωνή και στον τρόπο ομιλίας δεν αποτελεί από μόνη της ένδειξη διπροσωπίας. Οι άνθρωποι έχουν διαφορετικούς ρόλους και πλευρές της προσωπικότητάς τους, οι οποίες ενεργοποιούνται ανάλογα με το πλαίσιο.

Ένας άνθρωπος μπορεί να είναι ιδιαίτερα σοβαρός στη δουλειά, παιχνιδιάρης με τους φίλους του και εξαιρετικά τρυφερός με τον σύντροφό του. Όλες αυτές οι συμπεριφορές μπορούν να αποτελούν αυθεντικές πλευρές του ίδιου ανθρώπου.

Το σημαντικό είναι αν η προσαρμογή γίνεται φυσιολογικά ή αν συνοδεύεται από έντονη ανάγκη να αρέσει σε όλους, φόβο απόρριψης ή διαρκή καταπίεση του πραγματικού εαυτού.

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΕΝΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗΣ

Ένας ακόμη λόγος που αλλάζουμε τον τρόπο που μιλάμε είναι η προσπάθεια να «συντονιστούμε» με τον συνομιλητή μας.

Όταν αντιλαμβανόμαστε ότι κάποιος μιλάει αργά και ήρεμα, μπορεί ασυναίσθητα να χαμηλώσουμε κι εμείς τον ρυθμό μας. Όταν ο άλλος είναι ενθουσιώδης, μπορεί να γίνουμε πιο εκφραστικοί.

Αυτός ο συγχρονισμός μπορεί να βοηθά στη δημιουργία οικειότητας και στην καλύτερη επικοινωνία. Είναι ένας από τους τρόπους με τους οποίους οι άνθρωποι δημιουργούν κοινωνικούς δεσμούς.

ΟΤΑΝ Η ΦΩΝΗ ΑΛΛΑΖΕΙ ΠΟΛΥ

Υπάρχει όμως και μια άλλη πλευρά. Σε ορισμένους ανθρώπους, η προσαρμογή μπορεί να είναι πολύ έντονη. Μπορεί να αλλάζουν όχι μόνο τη φωνή τους αλλά και τις απόψεις, τις εκφράσεις, τις αντιδράσεις ή ακόμη και ολόκληρη τη συμπεριφορά τους, ανάλογα με το ποιος βρίσκεται απέναντί τους.

Σε αυτή την περίπτωση μπορεί να υπάρχει έντονη ανάγκη αποδοχής ή φόβος ότι, αν δείξουν τον πραγματικό τους εαυτό, θα απορριφθούν.

Η ψυχολογία δεν χαρακτηρίζει αυτόματα μια τέτοια συμπεριφορά ως πρόβλημα. Το ερώτημα είναι κατά πόσο το άτομο αισθάνεται ελεύθερο να είναι ο εαυτός του ή αν νιώθει ότι πρέπει συνεχώς να προσαρμόζεται για να γίνει αποδεκτό.

Η ΦΩΝΗ ΜΑΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΗ ΣΧΕΣΗ ΜΑΣ

Ίσως, λοιπόν, η πιο ενδιαφέρουσα πλευρά του φαινομένου δεν είναι ότι αλλάζει η φωνή, αλλά το τι μας κάνει να την αλλάζουμε.

Με διαφορετικούς ανθρώπους ενεργοποιούνται διαφορετικά συναισθήματα: ασφάλεια, θαυμασμός, φόβος, τρυφερότητα, αμηχανία, ανταγωνισμός ή οικειότητα. Και αυτά μπορούν να αποτυπωθούν στον τρόπο που μιλάμε.

Γι’ αυτό, όταν παρατηρούμε έναν άνθρωπο να αλλάζει φωνή ανάλογα με το ποιος βρίσκεται απέναντί του, δεν χρειάζεται να βιαστούμε να τον χαρακτηρίσουμε «ψεύτικο». Μπορεί απλώς να βλέπουμε διαφορετικές εκδοχές του ίδιου ανθρώπου να εμφανίζονται μέσα από διαφορετικές σχέσεις.

Τελικά, η φωνή δεν είναι μόνο ήχος. Είναι και ένας καθρέφτης της σχέσης που έχουμε με τον άνθρωπο απέναντί μας.