Το σπίτι είναι για ένα παιδί ο πρώτος χώρος όπου μαθαίνει τι σημαίνει ασφάλεια, αγάπη, επικοινωνία και συναισθηματική σταθερότητα. Όταν όμως ένας γονιός είναι για μεγάλο χρονικό διάστημα θλιμμένος, εξαντλημένος, απομονωμένος ή στα πρόθυρα της κατάθλιψης, η ατμόσφαιρα μέσα στην οικογένεια μπορεί να αλλάξει σημαντικά. Ακόμη και όταν ο γονιός προσπαθεί να κρύψει τη δυσκολία του, το παιδί συχνά αντιλαμβάνεται ότι «κάτι δεν πάει καλά». Αυτό δεν σημαίνει ότι ένας γονιός που περνά μια δύσκολη περίοδο θα προκαλέσει αναπόφευκτα ψυχολογικά προβλήματα στο παιδί του. Η θλίψη, το άγχος και οι δύσκολες φάσεις είναι μέρος της ζωής. Το ζήτημα γίνεται πιο σοβαρό όταν η συναισθηματική δυσκολία είναι έντονη, παρατεταμένη και επηρεάζει τη διαθεσιμότητα του γονιού, την επικοινωνία και την καθημερινή λειτουργία της οικογένειας. ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΟΣΑ ΛΕΜΕ Τα μικρά παιδιά μπορεί να μην μπορούν να κατανοήσουν τι είναι η κατάθλιψη, μπορούν όμως να αντιληφθούν την αλλαγή στη συμπεριφορά...

Το να βάζεις όρια στο παιδί δεν σημαίνει ότι πρέπει να φωνάζεις. Ούτε, όμως, σημαίνει ότι πρέπει να υποχωρείς κάθε φορά που αντιδρά. Το ζητούμενο είναι σταθερότητα χωρίς ένταση . 1. ΜΙΛΑ ΛΙΓΟ ΚΑΙ ΞΕΚΑΘΑΡΑ Αντί για πολλές εξηγήσεις, πες αυτό που θέλεις απλά: «Τώρα κλείνουμε την τηλεόραση». Όσο περισσότερο επαναλαμβάνεσαι, τόσο πιο εύκολα η συζήτηση γίνεται διαπραγμάτευση. 2. ΔΩΣΕ ΕΠΙΛΟΓΕΣ, ΟΧΙ ΑΠΕΙΛΕΣ «Θες να βάλεις πρώτα τα παπούτσια ή το μπουφάν;» Η επιλογή δίνει στο παιδί αίσθηση ελέγχου, χωρίς να καταργεί το όριο. 3. ΜΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΣ ΝΑ ΝΙΚΗΣΕΙΣ ΤΗΝ ΕΝΤΑΣΗ ΜΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΕΝΤΑΣΗ Αν το παιδί φωνάζει, χαμήλωσε τη φωνή σου. Μπορείς να πεις: «Καταλαβαίνω ότι είσαι θυμωμένος. Το όριο όμως παραμένει». 4. ΚΡΑΤΑ ΤΗ ΣΥΝΕΠΕΙΑ Αν λες «σε πέντε λεπτά κλείνουμε», φρόντισε να το κάνεις. Τα παιδιά μαθαίνουν τα όρια κυρίως όταν βλέπουν ότι οι γονείς τα τηρούν σταθερά. 5. ΑΝ ΦΩΝΑΞΕΙΣ, ΔΙΟΡΘΩΣΕ ΤΟ Το να χάσεις κάποια στιγμή την ψυχραιμία σου δεν σημαίνει ότι απέτυχες ως γονιός. Μπορείς να πει...

Το παιδί είναι απορροφημένο στο tablet, στο κινητό, στην τηλεόραση ή στο ηλεκτρονικό παιχνίδι. Του λες «κλείσ’ το» και αμέσως ακούς: «Ένα λεπτό ακόμα!». Το ξαναλές. Εκείνο διαμαρτύρεται. Εσύ επιμένεις. Η ένταση ανεβαίνει και, πριν το καταλάβεις, μια απλή στιγμή της καθημερινότητας έχει μετατραπεί σε καβγά. Αν αυτή η σκηνή σου είναι γνώριμη, δεν σημαίνει ότι είσαι κακός γονιός ούτε ότι το παιδί σου είναι «κολλημένο» επειδή δεν έχει όρια. Οι οθόνες είναι σχεδιασμένες ώστε να κρατούν την προσοχή μας. Για ένα παιδί, λοιπόν, το να σταματήσει απότομα ένα συναρπαστικό παιχνίδι ή ένα βίντεο μπορεί πραγματικά να είναι δύσκολο. Το ζητούμενο δεν είναι να γίνει το σπίτι μια ζώνη χωρίς οθόνες ούτε να κερδίζεις καθημερινά μια μάχη επιβολής. Στόχος είναι να μάθει το παιδί να απομακρύνεται σταδιακά από την οθόνη, να αντέχει τη διακοπή και να βρίσκει χαρά και ενδιαφέρον και έξω από αυτήν. Και αυτό μπορεί να γίνει με πολύ λιγότερη γκρίνια απ’ όση φαντάζεσαι. ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΚΟΨΕΙΣ ΤΙΣ ΟΘΟΝΕΣ «ΜΑΧ...