«Ο ΓΙΟΣ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΤΣΑΧΠΙΝΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΡΗ ΜΟΥ» – Η ΣΥΜΒΟΥΛΗ ΤΟΥ ΠΑΙΔΟΨΥΧΟΛΟΓΟΥ ΓΙΑ ΜΠΑΛΕΤΟ

«Ο γιος μου είναι πιο τσαχπίνης από την κόρη μου! Έχει έναν διαφορετικό τρόπο να κινείται, να εκφράζεται, να παίζει. Καμιά φορά τον κοιτάζω και αναρωτιέμαι από πού έχει πάρει όλη αυτή τη χάρη και τη λεπτότητα στις κινήσεις του».

Αυτά ήταν τα λόγια μιας μητέρας που αποφάσισε να μοιραστεί τον προβληματισμό της σχετικά με τον μικρό της γιο.

Όπως εξηγεί, ο μικρός είχε από πολύ νωρίς μια ιδιαίτερη αγάπη για τη μουσική, τον χορό και τις κινήσεις που έβλεπε στην τηλεόραση. Του άρεσε να χορεύει, να κάνει φιγούρες και να μιμείται τις χορεύτριες. Μάλιστα, αρκετές φορές έπιανε τα ρούχα της αδελφής του και προσπαθούσε να δημιουργήσει τις δικές του χορευτικές παραστάσεις.

Η μητέρα, χωρίς να θέλει να περιορίσει το παιδί της, άρχισε να αναρωτιέται αν θα έπρεπε να κάνει κάτι.

Έτσι, σε μια επίσκεψη σε παιδοψυχολόγο, αποφάσισε να του εκφράσει τις σκέψεις της.

«Γιατρέ, ο γιος μου είναι πιο τσαχπίνης ακόμη και από την κόρη μου. Έχει μια ιδιαίτερη χάρη. Του αρέσει να χορεύει, να κάνει κινήσεις με τα χέρια του και να παίζει σαν να βρίσκεται πάνω σε σκηνή. Δεν ξέρω αν πρέπει να ανησυχώ ή απλώς να τον αφήσω να εκφράζεται».

Η απάντηση του ειδικού ήταν διαφορετική από αυτή που ίσως περίμενε.

«Γιατί να ανησυχείτε; Αν του αρέσει ο χορός, γιατί να μην τον πάτε μπαλέτο; Αφήστε τον να δοκιμάσει. Μπορεί να ανακαλύψει κάτι που πραγματικά αγαπά. Το σημαντικό είναι να μην αισθανθεί ποτέ ότι πρέπει να ντρέπεται για όσα του αρέσουν».

Η μητέρα έμεινε για λίγο σιωπηλή.

Δεν είχε σκεφτεί ποτέ το μπαλέτο ως μια δραστηριότητα για τον γιο της. Ίσως επειδή είχε μεγαλώσει με συγκεκριμένες αντιλήψεις για το τι θεωρείται κατάλληλο για ένα αγόρι και τι για ένα κορίτσι.

Όμως, όσο το σκεφτόταν, τόσο περισσότερο καταλάβαινε ότι ο προβληματισμός της δεν αφορούσε πραγματικά το παιδί, αλλά τις δικές της προκαταλήψεις και τον φόβο για το πώς θα το αντιμετωπίσει ο κόσμος.

Τελικά, τι σημασία έχει αν ένα αγόρι αγαπά το μπαλέτο, μια ζωγραφική, τη μουσική ή το ποδόσφαιρο; Γιατί να πρέπει τα παιδιά να χωρίζουν τα όνειρά τους σε αγορίστικα και κοριτσίστικα;

Μήπως το μεγαλύτερο λάθος που μπορούμε να κάνουμε ως γονείς είναι να προσπαθούμε να χωρέσουμε τα παιδιά μας σε καλούπια που δημιούργησαν άλλοι;

Η μητέρα παραδέχεται ότι εξακολουθεί να έχει τις ανησυχίες της. Φοβάται μήπως κάποια στιγμή το παιδί της αντιμετωπίσει ειρωνείες ή σχόλια από άλλα παιδιά. Από την άλλη, όμως, δεν θέλει να γίνει εκείνη ο πρώτος άνθρωπος που θα του πει ότι κάτι που αγαπά δεν είναι για εκείνον.

Ίσως, τελικά, η συμβουλή του παιδοψυχολόγου να ήταν το πιο σημαντικό μάθημα για την ίδια.

Γιατί τα παιδιά δεν χρειάζονται γονείς που θα τους υποδείξουν ποιον δρόμο πρέπει να ακολουθήσουν. Χρειάζονται γονείς που θα τους κρατήσουν το χέρι μέχρι να ανακαλύψουν μόνα τους ποιον δρόμο αγαπούν.

Και αν ο μικρός θέλει να φορέσει τις πουέντ του και να ανέβει στη σκηνή, ίσως το μόνο που χρειάζεται να ακούσει από τη μητέρα του είναι:

«Πήγαινε, αγόρι μου! Χόρεψε όσο θέλεις. Εγώ θα είμαι πάντα στην πρώτη σειρά και θα σε καμαρώνω».