Η Ανάσταση αποτελεί μία από τις πιο βαθιά συμβολικές και ιερές στιγμές της Ορθοδοξίας. Είναι η νίκη της ζωής απέναντι στον θάνατο, το φως που διαδέχεται το σκοτάδι, η ελπίδα που αναγεννάται. Κι όμως, τα τελευταία χρόνια, αυτή η κατανυκτική εμπειρία μοιάζει να αλλοιώνεται, μετατρεπόμενη —για κάποιους— σε μια άτυπη «πασαρέλα» επίδειξης. Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΩΣ… SOCIAL EVENT Δεν είναι λίγοι εκείνοι που προετοιμάζονται για την Ανάσταση περισσότερο ενδυματολογικά παρά πνευματικά. Το νέο φόρεμα, το προσεγμένο συνολάκι, τα καινούργια παπούτσια και τα αξεσουάρ αποκτούν πρωταγωνιστικό ρόλο. Η παρουσία στην εκκλησία μοιάζει να συνδέεται με το «να δουν και να με δουν», με μια ανάγκη επιβεβαίωσης και προβολής. Η ουσία όμως χάνεται όταν η προσοχή μετατοπίζεται από το μήνυμα της ημέρας στην εικόνα μας. Η Ανάσταση δεν είναι κοινωνική έξοδος ούτε ευκαιρία επίδειξης στυλ. Ο ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ ΜΑΣ Η εκκλησία δεν είναι χώρος επίδειξης αλλά χώρος προσευχής, περισυλλογής και εσωτερικής αναζήτησης. Πηγαίνουμε...