Η έκφραση «να πεθάνει η κατσίκα του γείτονα» χρησιμοποιείται για να περιγράψει τη ζήλια ή την ικανοποίηση που νιώθει κάποιος όταν ο άλλος χάνει κάτι, ακόμη κι αν ο ίδιος δεν κερδίζει τίποτα. Δεν είναι επιστημονικός όρος, αλλά μια λαϊκή υπερβολή που συμπυκνώνει ένα υπαρκτό κοινωνικό συναίσθημα: τη σύγκριση και τον ανταγωνισμό. ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΖΗΛΙΑ ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ; Η ψυχολογία λέει ότι ναι — η ζήλια είναι φυσικό ανθρώπινο συναίσθημα. Εμφανίζεται όταν συγκρίνουμε τον εαυτό μας με άλλους και νιώθουμε ότι υστερούμε σε κάτι (επιτυχία, χρήματα, σχέση, αναγνώριση). Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι οι περισσότεροι άνθρωποι «χαίρονται με την κακοτυχία των άλλων». Σημαίνει ότι σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να υπάρξει στιγμιαία αίσθηση ανακούφισης ή σύγκρισης. ΓΙΑΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΟΤΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΧΑΙΡΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ Υπάρχουν μερικοί ψυχολογικοί μηχανισμοί: 1. ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΓΚΡΙΣΗ Οι άνθρωποι αξιολογούν τη ζωή τους συγκρίνοντάς την με άλλους. Αν κάποιος «ψηλότερος» χάνει κ...

Μερικά ανέκδοτα δεν σε κάνουν να γελάς δυνατά… σε κάνουν να κοιτάς το κενό, να αναρωτιέσαι «γιατί το άκουσα αυτό;» και τελικά να γελάς ακριβώς επειδή ήταν τόσο κακό. Τα γνωστά σε όλους «κρύα ανέκδοτα» έχουν τη δική τους ξεχωριστή κατηγορία χιούμορ και, όσο cringe κι αν είναι, πάντα βρίσκουν τρόπο να γίνουν viral στις παρέες. Αν λοιπόν είσαι έτοιμος για λογοπαίγνια, αστεία που θα σε κάνουν να σηκώσεις το φρύδι και γέλια από… απόγνωση, τότε συνέχισε παρακάτω.  Πως λέγεται η θηλυκή πατερίτσα; Μητερίτσα

Σε ένα παλιό πέτρινο σπίτι, στην άκρη ενός χωριού, ζούσε ένας γάτος ξακουστός για την αυστηρότητά του. Δεν άφηνε τίποτα να ξεφύγει από την προσοχή του. Τα ποντίκια του σπιτιού ζούσαν μέσα στον φόβο· κάθε τρίξιμο του πατώματος, κάθε σκιά στον τοίχο, τους έκανε να παγώνουν. Ο γάτος λεγόταν Μάρκος και είχε θέσει έναν άγραφο νόμο: «Σιωπή και τάξη». Κανένα ποντίκι δεν τολμούσε να βγει από τη φωλιά του πριν βεβαιωθεί πως εκείνος κοιμόταν βαθιά — και ακόμα κι έτσι, με προσοχή και βιασύνη. Μια μέρα όμως, ο Μάρκος εξαφανίστηκε. Η πόρτα έμεινε μισάνοιχτη και ο γάτος δεν γύρισε το βράδυ. Οι ώρες πέρασαν, και για πρώτη φορά το σπίτι ήταν ήσυχο… αλλά με έναν διαφορετικό τρόπο. Στην αρχή, τα ποντίκια δεν πίστευαν την τύχη τους. Βγήκαν δειλά-δειλά, κοιτάζοντας γύρω τους. Κανένα σημάδι. Καμία ουρά να σέρνεται, κανένα βλέμμα να τα παρακολουθεί. Και τότε… συνέβη το απίστευτο. Ένα μικρό ποντίκι, ο Τίτος, άρχισε να χοροπηδά στη μέση της κουζίνας. Ένα άλλο τού έφερε ψίχουλα ψωμιού, σαν να ήταν ...

Λίγο πριν τελειώσει το σχολείο όλη η τάξη έχει βγει φωτογραφία και η δασκάλα προσπαθεί να πείσει τα παιδάκια να αγοράσουν την ομαδική φωτογραφία: "Σκεφτείτε πόσο ωραίο θα είναι όταν θα έχετε μεγαλώσει και θα βλέπετε την φωτογραφία και θα λέτε: αυτή είναι η Ελένη, είναι γιατρός, αυτός είναι ο Μιχάλης είναι δικηγόρος..." Πετάγεται ο Τοτός: "Kαι αυτή είναι η συγχωρεμένη η δασκάλα μας..."

  Καθόταν μια ξανθιά σε μια βόμβα. Έρχεται μια φίλη της και τη ρωτάει : - Γεια σου Άννα! Να κάτσω και 'γω στη βόμβα; - Sorry ρε συ αλλά είναι ατομική!

Η Ανάσταση αποτελεί μία από τις πιο βαθιά συμβολικές και ιερές στιγμές της Ορθοδοξίας. Είναι η νίκη της ζωής απέναντι στον θάνατο, το φως που διαδέχεται το σκοτάδι, η ελπίδα που αναγεννάται. Κι όμως, τα τελευταία χρόνια, αυτή η κατανυκτική εμπειρία μοιάζει να αλλοιώνεται, μετατρεπόμενη —για κάποιους— σε μια άτυπη «πασαρέλα» επίδειξης. Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΩΣ… SOCIAL EVENT Δεν είναι λίγοι εκείνοι που προετοιμάζονται για την Ανάσταση περισσότερο ενδυματολογικά παρά πνευματικά. Το νέο φόρεμα, το προσεγμένο συνολάκι, τα καινούργια παπούτσια και τα αξεσουάρ αποκτούν πρωταγωνιστικό ρόλο. Η παρουσία στην εκκλησία μοιάζει να συνδέεται με το «να δουν και να με δουν», με μια ανάγκη επιβεβαίωσης και προβολής. Η ουσία όμως χάνεται όταν η προσοχή μετατοπίζεται από το μήνυμα της ημέρας στην εικόνα μας. Η Ανάσταση δεν είναι κοινωνική έξοδος ούτε ευκαιρία επίδειξης στυλ. Ο ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ ΜΑΣ Η εκκλησία δεν είναι χώρος επίδειξης αλλά χώρος προσευχής, περισυλλογής και εσωτερικής αναζήτησης. Πηγαίνουμε...

Μέσα στη τάξη η δασκάλα βάζει για εργασία στο Τοτό να της γράψει από 3 προτάσεις. Όταν τελείωσε το μάθημα και πάει στο σπίτι του, ο Τοτός ρωτάει την μητέρα του που καθόταν στη κουζίνα: – Ρε μάνα για πες μου μια πρόταση. – Άσε με τώρα δεν μπορώ! Ο Τοτός σημειώνει τη πρόταση. Έπειτα πηγαίνει στον αδερφό του που έπαιζε στο δωμάτιο : – Μπόμπο για πες μου μια πρόταση. – Είμαι ο Σούπερμαν! Ο Σούπερμαν! Ο Τοτός σημειώνει τη πρόταση. Έπειτα πηγαίνει στον πατέρα του στο σαλόνι που μιλούσε στο τηλέφωνο: – Μπαμπά, πες μου μια πρόταση. – Ποιον εκείνο το χοντρό λες; Ο Τοτός σημειώνει τη πρόταση… Την επόμενη ημέρα στο σχολείο ρωτάει η δασκάλα τον Τοτό: – Τοτέ έγραψες τις προτάσεις; – Βεβαίως κυρία! – Για πες μου να ακούσω. – Άσε με τώρα δεν μπορώ! – Τοτέ ποιος νομίζεις πως είσαι και μιλάς έτσι; – Είμαι ο Σούπερμαν! Ο Σούπερμαν! – Τοτέ θα σε πάω στο διευθυντή! – Ποιόν, εκείνο το χοντρό λες;

Αν έχεις ακούσει από γιαγιάδες ή παλιούς ότι «όποιος έχει χωριστά τα μπροστινά δόντια είναι τσιγκούνης», δεν είσαι ο μόνος. Πρόκειται για μια παλιά λαϊκή δοξασία που πέρασε από γενιά σε γενιά — αλλά δεν έχει καμία επιστημονική βάση. ΑΠΟ ΠΟΥ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΑΥΤΗ Η ΙΔΕΑ Στο παρελθόν, οι άνθρωποι προσπαθούσαν να «διαβάσουν» τον χαρακτήρα από την εμφάνιση. Χαρακτηριστικά όπως τα δόντια, τα μάτια ή το σχήμα του προσώπου συνδέονταν αυθαίρετα με ιδιότητες όπως η γενναιοδωρία ή η φιλαργυρία. Έτσι δημιουργήθηκαν στερεότυπα που επιβίωσαν μέχρι σήμερα, κυρίως μέσα από την προφορική παράδοση. ΤΙ ΛΕΕΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ Το κενό ανάμεσα στα μπροστινά δόντια είναι απλώς ένα φυσικό χαρακτηριστικό, που σχετίζεται με: τη δομή της γνάθου το μέγεθος των δοντιών ή γενετικούς παράγοντες Δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την προσωπικότητα ή τη συμπεριφορά ενός ανθρώπου. ΜΑΛΙΣΤΑ, ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΟΥΛΤΟΥΡΕΣ… Σε κάποιες χώρες, το συγκεκριμένο χαρακτηριστικό θεωρείται: σημάδι τύχης ένδειξη γοητείας ακόμα και σύμβολο επ...

– Μαμά, γιατί σε πονάει το στομάχι; λέει ο Τοτός. – Επειδή είναι άδειο παιδί μου, του απαντά η μητέρα του. Εκείνη την στιγμή μπαίνει μία φίλη τής μαμάς και λέει: – Μήπως έχεις καμία ασπιρίνη γιατί με πονάει πολύ το κεφάλι μου; Και ο Τοτός της λέει : – Σας πονάει κυρία επειδή είναι άδειο! Ρωτά ο Τοτός την δασκάλα του. – Κυρία, θα τιμωρούσατε ποτέ κανένα, για κάτι που δεν έκανε! – Φυσικά όχι ,του απαντά η δασκάλα. Και ο Τοτός, ανακουφισμένος, συνεχίζει. – Ωραία, γιατί δεν έκανα την εργασία που μας είχατε βάλει!

Δεν έχω μιλήσει στην γυναίκα μου τους τελευταίους 18 μήνες. Δεν θέλω να την διακόψω… *** – Μπαμπά ξέρεις τί άκουσα; Σε κάποιες χώρες της Αφρικής, ο άντρας δεν γνωρίζει την γυναίκα που θα παντρευτεί μέχρι την ημέρα του γάμου τους. – Αυτό παιδί μου συμβαίνει σε όλες τις χώρες. *** – Μπαμπά πόσο κοστίζει για να παντρευτεί κάποιος; – Δεν ξέρω παιδί μου. Εγώ ακόμα πληρώνω. *** Πρωί πρωί έχασα 800 θερμίδες! Αγόρασα πενιρλί και το ξέχασα στο λεωφορείο! *** Πρέπει να σταματήσεις να πίνεις, αν δεν θέλεις να καταστρέψεις το συκώτι σου. – Ρε γιατρέ, όλο τα ίδια λες όταν έρχεται η σειρά σου να κεράσεις… *** Ώρες ώρες, σκέφτομαι ότι το μικρό δαχτυλάκι του ποδιού υπάρχει μόνο για να το κοπανάμε στα έπιπλα. *** – Μωρό μου, μ΄αγαπάς μόνο και μόνο γιατί ο πατέρας μου άφησε κληρονομιά 100 εκατομμύρια; – Καλά, πλάκα μου κάνεις; Τί ανασφάλειες είναι αυτές; Θα σε λάτρευα, όποιος κι αν σου τ’ άφηνε! – Και μη πίνεις πολύ εκεί που είσαι… – Ντάξει ρε μάνα, μιλάμε μετά. – Γεια σου παιδί μου… – Γεια μας μάνα! *...

Οι ελληνικές παροιμίες έχουν πάντα μια εικόνα δυνατή, σχεδόν θεατρική. Έτσι και αυτή. Δεν μιλά κυριολεκτικά ούτε για… κρεβάτια ούτε για χωριάτες. Μιλά για όρια. ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ Η φράση «Δώσε θάρρος στο χωριάτη να σου ανέβει στο κρεβάτι» λέγεται όταν κάποιος: εκμεταλλεύεται την καλοσύνη σου ξεπερνά τα όρια παίρνει υπερβολικό αέρα παρεξηγεί την ευγένεια με αδυναμία Με απλά λόγια: αν δεν βάλεις όρια, ο άλλος μπορεί να τα καταπατήσει. Η λέξη «χωριάτης» εδώ δεν αφορά καταγωγή. Στις παλιές εποχές σήμαινε τον ακαλλιέργητο ή τον άνθρωπο χωρίς τρόπους. ΜΙΑ ΠΑΛΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΛΕΝΕ ΟΤΙ ΓΕΝΝΗΣΕ ΤΗ ΦΡΑΣΗ Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, σε ένα αρχοντικό σπίτι σε ένα κεφαλοχώρι της Μακεδονίας, ζούσε μια αρχοντοπούλα γνωστή για την καλοσύνη της. Κάθε φορά που περνούσε φτωχός διαβάτης, του άνοιγε την πόρτα, του έδινε φαγητό και του έστρωνε να κοιμηθεί στο πάτωμα. Ένα χειμωνιάτικο βράδυ, ένας νεαρός χωρικός χτύπησε την πόρτα. Ήταν παγωμένος και πεινασμένος. Η κοπέλα τον λυπήθηκε. Του έδωσ...

Μήπως μέσα σου κρύβεται ένας μικρός μονάρχης; Μήπως κάθεσαι στον καναπέ αλλά νιώθεις ότι κάθεσαι σε θρόνο; Πριν αρχίσεις να ψάχνεις γενεαλογικά δέντρα και χαμένα παλάτια, δες αν έχεις κάποιες από τις παρακάτω συνήθειες. Με μια μικρή δόση χιούμορ, φυσικά. 1. ΔΕΝ ΚΑΘΕΣΑΙ ΠΟΤΕ ΟΠΟΥ ΝΑ ’ΝΑΙ Μπαίνεις σε έναν χώρο και ασυναίσθητα διαλέγεις τη θέση με την καλύτερη ορατότητα. Θέλεις να βλέπεις όλους και όλοι να σε βλέπουν. Αν υπάρχει «κεφαλή» τραπεζιού, το σώμα σου κατευθύνεται εκεί πριν το καταλάβεις. Τυχαίο; Ίσως. Ίσως και όχι. 2. ΕΧΕΙΣ ΦΥΣΙΚΗ ΑΡΧΟΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ Δεν τρως βιαστικά. Δεν μιλάς φωναχτά χωρίς λόγο. Δεν κάνεις απότομες κινήσεις. Ακόμα και όταν φοράς φόρμα στο σπίτι, κάτι πάνω σου θυμίζει τελετή στέψης. Η στάση του σώματός σου λέει «αυτοπεποίθηση» χωρίς να το φωνάζει. 3. ΔΕΝ ΑΝΕΧΕΣΑΙ ΤΗΝ ΑΣΕΒΕΙΑ Μπορεί να συγχωρείς, αλλά δεν ξεχνάς την αγένεια. Η αξιοπρέπεια για σένα δεν είναι λέξη, είναι τρόπος ζωής. Αν κάποιος ξεπεράσει τα όρια, δεν υψώνεις φωνή. Υψώνεις βλέμμα. Και α...

Η παροιμία «ο ψεύτης και ο κλέφτης τον πρώτο χρόνο χαίρονται» είναι από τις πιο δυνατές λαϊκές φράσεις που πέρασαν από γενιά σε γενιά. Το νόημά της είναι απλό αλλά βαθύ: το άδικο μπορεί να φέρει προσωρινό όφελος, όμως αργά ή γρήγορα η αλήθεια και η δικαιοσύνη αποκαθίστανται. ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ Ο ψεύτης μπορεί να γλιτώσει για λίγο, ο κλέφτης μπορεί να απολαύσει τα κλοπιμαία του. Η χαρά όμως είναι προσωρινή. Ο χρόνος λειτουργεί σαν φίλτρο που αποκαλύπτει την αλήθεια. Η παροιμία δεν μιλά μόνο για τιμωρία, αλλά για το γεγονός ότι το άδικο δεν αντέχει στη διάρκεια. ΜΙΑ ΠΑΝΑΡΧΑΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΕΜΕΙΝΕ ΣΤΟΝ ΧΡΟΝΟ Λέγεται πως σε ένα παλιό χωριό της αρχαίας Ελλάδας, ένας νεαρός βοσκός κατηγορήθηκε άδικα ότι έκλεψε χρυσά νομίσματα από τον πλούσιο γαιοκτήμονα της περιοχής. Ο πραγματικός κλέφτης ήταν ένας έμπορος που περνούσε συχνά από το χωριό και είχε κερδίσει την εμπιστοσύνη όλων. Ο έμπορος χάρηκε. Κανείς δεν τον υποψιάστηκε. Ο βοσκός στιγματίστηκε και έφυγε ντροπιασμένος. Για έναν ολόκλη...