CHRYSA✨VASILAKOPOULOU

  Λατρεμένα ανέκδοτα με ξανθιές, εμένα μου είχαν λείψει, εσάς;  Είναι δυο ξανθιές σε ένα μπαρ και απέναντι τους είναι ο καθρέφτης. Τότε λέει η μία στην άλλη ξανθιά: – Ρε συ, να πάμε να κάνουμε παρέα εκεί στα κορίτσια που είναι μόνα τους; Ξεκινάνε να πάνε και λέει η άλλη ξανθιά: – Κάτσε έρχονται αυτές!!!   -Τι περιμένουν 17 ξανθιές έξω από το σινεμά; – Να έρθει άλλη μία για να δουν ένα έργο άνω των 18!   Μπαίνει μια ξανθιά σε ένα σουβλατζίδικο: – Μία πίτα, σας παρακαλώ, λέει στον σουβλατζή. – Με καλαμάκι; ρωτάει αυτός. – Α, θα τρελαθώ, μη μου πείτε ότι βγήκε και σε χυμό;  

Ένας νεαρός βγήκε για πρώτο ραντεβού με μια κοπέλα σε ένα όμορφο καφέ. Όλα πήγαιναν μια χαρά, η συζήτηση κυλούσε όμορφα και ο νεαρός προσπαθούσε να δείξει τον καλύτερό του εαυτό. Κάποια στιγμή, σηκώθηκε ευγενικά για να πάει στην τουαλέτα. Όταν τελείωσε και βγήκε, όμως, μπερδεύτηκε με τη διαρρύθμιση του καφέ, που ήταν λίγο περίεργη, και αντί να κατευθυνθεί προς τα τραπέζια, πήρε τον λάθος δρόμο. Και τότε… ΜΠΑΑΑΜ!   Έπεσε με το κεφάλι πάνω σε μια τεράστια, πεντακάθαρη τζαμαρία, τόσο καλά γυαλισμένη που έμοιαζε σαν να μην υπήρχε καν! Ο ήχος ακούστηκε σε όλο το μαγαζί και όλοι οι πελάτες γύρισαν ταυτόχρονα να δουν τι συνέβη. Ανάμεσά τους, φυσικά, και η κοπέλα του πρώτου ραντεβού! Ο καημένος έμεινε για λίγα δευτερόλεπτα ακίνητος, με μια κατακόκκινη κοκκινίλα στο μέτωπο, προσπαθώντας να καταλάβει τι ακριβώς είχε συμβεί και πώς θα μπορούσε να σώσει την αξιοπρέπειά του. Τελικά, πλησίασε το τραπέζι με ένα αμήχανο χαμόγελο και είπε: «Εντάξει… τουλάχιστον τώρα ξέρω ότι το μαγαζί έχει πολύ καθ...

Υπάρχουν άνθρωποι που μόλις ανάψει το λαμπάκι της βενζίνης, πηγαίνουν κατευθείαν στο πρατήριο. Και υπάρχουν και οι άλλοι. Οι άλλοι λένε: «Έλα μωρέ, έχει ακόμα». Το λαμπάκι ανάβει. «Έχω άνετα 50 χιλιόμετρα». Περνάς από ένα βενζινάδικο. «Αργότερα». Περνάς και από δεύτερο. «Έλα, κοντά είμαι». Περνάς από τρίτο. «Μόλις βρω ένα που δεν έχει κόσμο». Το αυτοκίνητο στο μεταξύ έχει αρχίσει να σε κοιτάει με τρόπο που λέει: «Φίλε, εγώ σε προειδοποίησα». Και ξαφνικά… ΜΠΡΡΡ… μπρρ… πφφφ. Σταματάς. Σιωπή. Κοιτάς το ταμπλό. Το ταμπλό σε κοιτάει. Κοιτάς τον δρόμο. Ο δρόμος δεν ενδιαφέρεται καθόλου για το πρόβλημά σου. Βγαίνεις από το αυτοκίνητο και κάνεις το κλασικό: «Μήπως έχει λίγο ακόμα;» Σκύβεις και κοιτάς το ρεζερβουάρ λες και πρόκειται να εμφανιστεί μαγικά βενζίνη. Μετά παίρνεις τηλέφωνο κάποιον γνωστό. «Έλα… μην γελάσεις». Από την άλλη πλευρά: «Έμεινες από βενζίνη, έτσι;» «Πώς το κατάλαβες;» «Γιατί κάθε φορά που μου λες “μη γελάσεις”, έχεις κάνει κάτι τέτοιο». Και τώρα ξεκινάει η πραγματική περιπ...

  Το ξυπνητήρι χτυπάει. Ανοίγεις το ένα μάτι, κοιτάς την ώρα και σκέφτεσαι: «Έχω χρόνο. Πέντε λεπτά ακόμα». Η πιο επικίνδυνη φράση της ημέρας. Πατάς αναβολή, γυρίζεις πλευρό και ξανακλείνεις τα μάτια. Πέντε λεπτά αργότερα: ΜΠΙΠ! ΜΠΙΠ! ΜΠΙΠ! «Άλλα πέντε». Και κάπως έτσι ξεκινάει ένα παιχνίδι που κανείς δεν κερδίζει. Ξανακοιμάσαι. Το ξυπνητήρι ξαναχτυπάει. Το κλείνεις με την αυτοπεποίθηση ανθρώπου που έχει άπλετο χρόνο. Μέχρι που ξαφνικά ανοίγεις τα μάτια και βλέπεις την ώρα. «ΩΧΧΧΧΧ!» Πετάγεσαι από το κρεβάτι σαν να χτύπησε συναγερμός πυρκαγιάς. Το μπάνιο γίνεται αγώνας ταχύτητας, ντύνεσαι ενώ ταυτόχρονα ψάχνεις κάλτσες, βουρτσίζεις δόντια με το ένα χέρι και με το άλλο προσπαθείς να βρεις πού άφησες τα κλειδιά. Και φυσικά, εκείνη ακριβώς τη στιγμή θυμάσαι ότι δεν έχεις ετοιμάσει τίποτα από το προηγούμενο βράδυ. Τσάντα; Όχι έτοιμη. Ρούχα; Όχι διαλεγμένα. Καφές; Ξέχασέ τον. Πρωινό; Ένα μπισκότο στο χέρι και φύγαμε. Και ενώ τρέχεις προς την πόρτα, κοιτάς το κινητό και σκέφτεσαι: «Αύριο...

«Σήμερα θα κοιμηθώ νωρίς». Η μεγαλύτερη υπόσχεση που δίνουμε στον εαυτό μας και η μικρότερη πιθανότητα να τηρήσουμε. Το λες από το πρωί. Το λες και το απόγευμα. Και όταν έρθει το βράδυ, είσαι αποφασισμένος: «Στις 11 θα είμαι στο κρεβάτι». Έρχεται 11. «Θα δω μόνο ένα βιντεάκι και μετά ύπνο». Έρχεται 11:30. «Εντάξει, αυτό ήταν το τελευταίο». Έρχεται 12. Και κάπου εκεί ανοίγεις ένα βίντεο διάρκειας 27 λεπτών για ένα θέμα που δεν σε ενδιέφερε ούτε πριν ούτε μετά. Κοιτάς την ώρα. 01:17. «Ωραία… τώρα πρέπει οπωσδήποτε να κοιμηθώ». Κλείνεις το κινητό, βολεύεσαι στο μαξιλάρι και είσαι έτοιμος να κοιμηθείς. Μέχρι που θυμάσαι ξαφνικά κάτι που είχες κάνει το 2018 και αρχίζεις να το αναλύεις σαν να είσαι σε δικαστήριο. Μετά θυμάσαι ότι αύριο έχεις δουλειές. Μετά σκέφτεσαι τι θα φας αύριο. Μετά θυμάσαι εκείνο το τραγούδι που άκουσες το απόγευμα. Και κάπως έτσι, αντί να κοιμάσαι, κάνεις ολόκληρη συνεδρίαση του μυαλού σου στις 2 το πρωί. Και το πρωί, όταν χτυπάει το ξυπνητήρι: «ΠΟΙΟΣ ΜΕ ΕΒΑΛΕ ΝΑ ΚΟΙ...

  «Από σήμερα δίαιτα. Τέρμα τα γλυκά, τα πολλά φαγητά και τα περιττά». Το λες με αποφασιστικότητα. Έχεις πάρει την απόφασή σου και νιώθεις ότι τίποτα δεν μπορεί να σε σταματήσει. Μέχρι που χτυπάει το κουδούνι. Ανοίγεις την πόρτα και βλέπεις τη μαμά να κρατάει δύο ταψιά . Και όχι ό,τι κι ό,τι. Το ένα έχει παστίτσιο. Το άλλο έχει γλυκό. Σε κοιτάει χαμογελαστή και λέει: «Έφερα λίγο φαγητό, γιατί ξέρω ότι δεν τρως καλά». Εσύ προσπαθείς να παραμείνεις δυνατός. «Μαμά, κάνω δίαιτα». Εκείνη δεν απαντά. Απλώς ανοίγει το καπάκι από το ταψί. Το άρωμα γεμίζει ολόκληρο το σπίτι. Η δίαιτα αρχίζει να τρέμει. «Θα φάω μόνο λίγο», λες. Πέντε λεπτά αργότερα έχεις φάει κανονική μερίδα. Μετά έρχεται η κλασική ερώτηση: «Να σου βάλω και λίγο γλυκό;» «Όχι, ευχαριστώ». Μικρή παύση. «Εντάξει… βάλε λίγο». Και το «λίγο» καταλήγει να μοιάζει περισσότερο με οικοδομικό έργο πάνω στο πιάτο. Μετά κάθεσαι στον καναπέ και κοιτάς το ταψί. «Από Δευτέρα ξεκινάω σοβαρά». Και η μαμά απαντάει: «Ναι, παιδί μου. Από Δευτέρα...

«Έχω χρόνο. Χαλαρά». Η φράση που έχει καταστρέψει περισσότερα πρωινά από το ξυπνητήρι. Έχεις να φύγεις σε μισή ώρα και σκέφτεσαι ότι είσαι άνετος. Κάθεσαι λίγο στο κινητό, πίνεις τον καφέ σου, χαζεύεις στο ταβάνι και λες: «Έχω άπλετο χρόνο». Και τότε περνάνε 20 λεπτά. Κοιτάς την ώρα. «ΩΧ!» Ξαφνικά ξεκινάει ο αγώνας. Ντύνεσαι με ταχύτητα που δεν ήξερες ότι διαθέτεις. Ψάχνεις τα κλειδιά, ενώ τα κρατάς ήδη στο χέρι. Βάζεις παπούτσια χωρίς να έχεις δέσει τα κορδόνια και τα δένεις στον δρόμο, γιατί πλέον κάθε δευτερόλεπτο μετράει. Το μπάνιο γίνεται pit stop της Formula 1. Η τσάντα πετάγεται στον ώμο, το κινητό στην τσέπη και αρχίζεις να τρέχεις μέσα στο σπίτι σαν να σε κυνηγούν. Και φυσικά, εκείνη ακριβώς τη στιγμή θυμάσαι ότι ξέχασες κάτι . Γυρίζεις πίσω. Το παίρνεις. Ξαναφεύγεις. Και τότε ακούς την πόρτα να κλείνει πίσω σου και σκέφτεσαι: «Γιατί δεν σηκώθηκα 10 λεπτά νωρίτερα;» Η απάντηση είναι απλή. Γιατί πριν από 20 λεπτά «είχες χρόνο».

Υπάρχουν δουλειές του σπιτιού που τις κάνεις χωρίς δεύτερη σκέψη. Και μετά υπάρχει το σεντόνι με λάστιχο . Το βλέπεις διπλωμένο και σκέφτεσαι: «Εντάξει, πόσο δύσκολο μπορεί να είναι;» Μεγάλο λάθος. Ξεκινάς με αυτοπεποίθηση. Πιάνεις τις δύο πρώτες γωνίες, τις βάζεις στο στρώμα και λες: «Το ’χω!» Πας στην τρίτη γωνία. Το σεντόνι αποφασίζει να συνεργαστεί… αλλά μόνο από τη μία πλευρά. Τραβάς λίγο. Ξεφεύγει η πρώτη γωνία. Τη βάζεις ξανά. Ξεφεύγει η δεύτερη. Σε αυτό το σημείο έχεις αρχίσει να ιδρώνεις περισσότερο απ’ ό,τι μετά από γυμναστική. Τραβάς το λάστιχο με δύναμη και ξαφνικά ακούς: «ΠΑΦ!» Το σεντόνι πετάγεται από το στρώμα και προσγειώνεται πάνω σου. Στέκεσαι για λίγο ακίνητος, καλυμμένος από το σεντόνι, και αναρωτιέσαι αν τελικά στρώνεις το κρεβάτι ή αν συμμετέχεις σε αγώνα πάλης. Και όταν, μετά από αρκετή προσπάθεια, καταφέρεις επιτέλους να το βάλεις σωστά, κοιτάς το αποτέλεσμα με υπερηφάνεια. «Τα κατάφερα.» Μέχρι να σηκώσεις το στρώμα για να ισιώσεις κάτι από κάτω. Και να ξεκινήσε...

«Σήμερα δεν θα φάω γλυκό». Το λες με αποφασιστικότητα. Το εννοείς. Είσαι περήφανος για τον εαυτό σου και νιώθεις ότι επιτέλους έχεις τον έλεγχο. Μέχρι που περνάνε περίπου… 10 λεπτά. Ξαφνικά, χωρίς κανέναν ιδιαίτερο λόγο, βρίσκεσαι μπροστά στο ντουλάπι της κουζίνας. Το ανοίγεις. Κοιτάς μέσα. Δεν ψάχνεις κάτι συγκεκριμένο. Απλώς… ελέγχεις τις επιλογές σου. «Δεν θα φάω», λες. Κλείνεις το ντουλάπι. Περνάνε δύο λεπτά. Το ξανανοίγεις. «Μπορεί να έχει μείνει κάτι». Βλέπεις μπισκότα. Τα κοιτάς. Σε κοιτάνε. Ξέρεις ότι δεν πρέπει να τα φας. Αλλά μετά σκέφτεσαι: «Ένα μόνο δεν πειράζει». Και κάπως έτσι, το «ένα» γίνεται δύο, τα δύο γίνονται τρία και ξαφνικά κάθεσαι στον καναπέ με άδειο το πακέτο και κοιτάς το ταβάνι, προσπαθώντας να καταλάβεις τι ακριβώς συνέβη. Και τότε θυμάσαι την αρχική σου υπόσχεση: «Σήμερα δεν θα φάω γλυκό». Ναι… σωστά. Αυτό ήταν πριν από 15 λεπτά. Τελικά, το πιο δύσκολο πράγμα δεν είναι να αντισταθείς στο γλυκό. Είναι να μην ανοίξεις καν το ντουλάπι.

«Θα κάτσω μόνο 5 λεπτά στο κινητό». Η πιο μεγάλη παγίδα της σύγχρονης εποχής. Γιατί αυτά τα 5 λεπτά έχουν μια περίεργη ικανότητα να μετατρέπονται μυστηριωδώς σε… 60 λεπτά! Ανοίγεις το κινητό απλώς για να δεις ένα μήνυμα. Μετά λες «ας δω λίγο Instagram». Βλέπεις ένα βίντεο. Μετά άλλο ένα. Μετά ένα ακόμα, γιατί «αυτό είναι μόνο 20 δευτερόλεπτα». Και κάπως έτσι, χωρίς να καταλάβεις πώς, έχεις περάσει από βίντεο με γάτες σε συνταγές, από συνταγές σε ταξίδια και από ταξίδια σε ένα βίντεο που εξηγεί γιατί οι πιγκουίνοι δεν μπορούν να πετάξουν. Κοιτάς ξαφνικά την ώρα. «ΩΧ… ΠΟΣΟ ΠΗΓΕ;» Το χειρότερο είναι ότι εκείνη τη στιγμή θυμάσαι γιατί είχες πάρει αρχικά το κινητό. Ήθελες να βάλεις ξυπνητήρι. Έχει περάσει μία ώρα, έχεις δει 47 βίντεο, έχεις κάνει scroll μέχρι το 2022 και το ξυπνητήρι ακόμα δεν έχει μπει. Και τότε λες αποφασιστικά: «ΤΕΛΟΣ. ΤΟ ΚΛΕΙΝΩ ΤΩΡΑ.» Το κλείνεις. … Δέκα δευτερόλεπτα αργότερα: «Μισό λεπτό, να δω μόνο τι μου έστειλαν.» Και κάπως έτσι ξεκινάει ξανά ο κύκλος. Τελικά, το «5...

Ο Γιώργος γύρισε ένα απόγευμα σπίτι λίγο νωρίτερα από το συνηθισμένο. Άνοιξε την πόρτα, μπήκε στο σαλόνι και ξαφνικά σταμάτησε. Η γυναίκα του καθόταν στον καναπέ και έπινε καφέ με μια άλλη γυναίκα. Την κοίταξε καλύτερα. Την αναγνώρισε. Ήταν η Μαρία. Η Μαρία από τη γειτονιά. Η Μαρία με την οποία είχε κάνει σχέση όταν ήταν πιτσιρικάς, τότε που το μεγαλύτερο πρόβλημα στη ζωή του ήταν αν θα τον πάρει τηλέφωνο το βράδυ. «Εσύ;» είπε ο Γιώργος. «Εγώ!» απάντησε η Μαρία γελώντας. Ο Γιώργος κοίταξε τη γυναίκα του. Η γυναίκα του κοίταξε τον Γιώργο. Και μετά άρχισε να γελάει. «Μη με κοιτάς έτσι! Τη γνώρισα στο γυμναστήριο και γίναμε φίλες!» Ο Γιώργος κάθισε απέναντί τους ακόμα προσπαθώντας να επεξεργαστεί την κατάσταση. «Δηλαδή… εσείς οι δύο τώρα πίνετε καφέ μαζί;» «Φυσικά», είπε η Μαρία. «Και έχουμε να σου πούμε και ιστορίες!» Και τότε άρχισαν να θυμούνται τα χρόνια της εφηβείας. Η Μαρία αποκάλυψε στη γυναίκα του Γιώργου πόσο ντροπαλός ήταν τότε, πώς κοκκίνιζε όταν την έβλεπε και πώς είχε κάνει ο...

Υπάρχουν άνθρωποι που γνωρίζεις και λες «τι ωραίος άνθρωπος». Υπάρχουν κι εκείνοι που γνωρίζεις και μετά από λίγο αναρωτιέσαι αν η ζωή προσπαθεί να σου διδάξει κάποιο μάθημα. Και φυσικά, υπάρχουν οι παρακάτω κατηγορίες: 1. Ο «ΕΡΧΟΜΑΙ ΣΕ 5 ΛΕΠΤΑ» Δεν έχει σημασία αν μένεις δίπλα του ή αν βρίσκεσαι σε άλλη πόλη. Τα 5 λεπτά του συγκεκριμένου ανθρώπου είναι μια φιλοσοφική έννοια που μπορεί να σημαίνει οτιδήποτε από 5 έως 45 λεπτά. 2. Ο «ΔΕΝ ΠΕΙΝΑΩ» Δεν πεινάει. Μέχρι να έρθει το φαγητό. Τότε ξαφνικά δοκιμάζει από το δικό σου, παίρνει πατάτες, ζητάει «μόνο μία μπουκιά» και στο τέλος έχει φάει το μισό πιάτο σου. 3. Ο «ΕΙΔΑ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ, ΑΛΛΑ ΘΑ ΑΠΑΝΤΗΣΩ ΑΡΓΟΤΕΡΑ» Το «αργότερα» μπορεί να έρθει σε 3 λεπτά, σε 3 ώρες ή… ποτέ. Αν όμως του στείλεις δεύτερο μήνυμα, θα απαντήσει αμέσως: «Τι έγινε; Γιατί αγχώνεσαι;» 4. Ο «ΕΓΩ ΔΕΝ ΘΑ ΒΓΩ ΣΗΜΕΡΑ» Είναι 20:30 και δηλώνει κατηγορηματικά ότι θα μείνει σπίτι. 21:15: «Πού είστε;» 22:00: Είναι ήδη έξω και έχει προτείνει και δεύτερο μαγαζί. 5. Ο «ΕΧΩ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙ...

Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: εκείνοι που μπαίνουν στο σούπερ μάρκετ, παίρνουν ακριβώς ό,τι χρειάζονται και φεύγουν… Και εμείς. Εμείς που ξεκινάμε με την απόλυτη αυτοπεποίθηση: «Θα πεταχτώ μέχρι το σούπερ μάρκετ. Θέλω μόνο γάλα και ψωμί. Πέντε λεπτά υπόθεση». Αν υπήρχε βραβείο για τη μεγαλύτερη αισιοδοξία, θα το παίρναμε. Η είσοδος: όλα υπό έλεγχο Μπαίνεις μέσα με το κεφάλι ψηλά. Δεν χρειάζεσαι καρότσι. Για δύο πράγματα πας. Παίρνεις ένα καλάθι «για σιγουριά» και προχωράς αποφασιστικά προς το γάλα. Και τότε… Βλέπεις την προσφορά. «2+1 ΔΩΡΕΑΝ». Δεν ξέρεις τι είναι. Δεν το χρειάζεσαι. Δεν θυμάσαι καν να το έχεις χρησιμοποιήσει ποτέ. Αλλά είναι 2+1. Άρα, κάπου εδώ, το να μην το πάρεις μοιάζει σχεδόν οικονομικό έγκλημα. Το βάζεις στο καλάθι. Το καλάθι αρχίζει να γεμίζει Περνάς από τον διάδρομο με τα σνακ. «Δεν θα πάρω τίποτα». Πέντε δευτερόλεπτα αργότερα: «Εντάξει, θα πάρω ένα. Για το σπίτι». Μετά βλέπεις τα μπισκότα. «Αυτά τα είχαμε πάρει παλιά και ήταν πολύ ωραία». Και κάπου εκεί αρχ...

Υπάρχουν άνθρωποι που στα 30 τους έχουν χτίσει καριέρα, οικογένεια και σπίτι. Και υπάρχουν κι εκείνοι που φωνάζουν από το δωμάτιο: «Μαμά, πού είναι η μπλούζα μου;». Το παρακάτω άρθρο είναι καθαρά χιουμορισικό και κάθε ομοιότητα με πραγματικά πρόσωπα είναι… απολύτως συμπτωματική. Ή και όχι. 1. Η ΜΑΜΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ Ο χιμπατζής μένει κολλημένος στη μαμά του όσο είναι μικρός για ασφάλεια και φαγητό. Ο τριαντάρης μένει κολλημένος στη μαμά του για… γεμιστά, πλυμένες κάλτσες και επειδή «κανείς δεν σιδερώνει όπως η μάνα». Η διαφορά είναι ότι ο χιμπατζής κάποια στιγμή ανεξαρτητοποιείται. 2. ΤΟ ΦΑΓΗΤΟ ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ ΜΑΓΙΚΑ Ο χιμπατζής θεωρεί φυσιολογικό να βρίσκει τροφή. Ο τριαντάρης πιστεύει ότι το ψυγείο γεννάει ταπεράκια κάθε Κυριακή βράδυ. Και φυσικά η ερώτηση «Τι έχει να φάμε;» ακούγεται συχνότερα από το «Καλημέρα». 3. ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΠΟΥ ΜΠΑΙΝΕΙ ΤΟ ΠΛΥΝΤΗΡΙΟ Ο χιμπατζής δεν έχει ιδέα τι είναι πλυντήριο. Ο τριαντάρης ξέρει πού βρίσκεται, αλλά το αντιμετωπίζει σαν αρχαίο μ...

Υπάρχουν τα καλά ανέκδοτα, υπάρχουν τα κρύα ανέκδοτα και μετά… υπάρχουν τα καμένα. Εκείνα που τα ακούς, μένεις για λίγα δευτερόλεπτα σιωπηλός και μετά γελάς όχι επειδή ήταν αστεία, αλλά επειδή ήταν τόσο χαζά που τελικά έγιναν αστεία. Αν είστε έτοιμοι να δοκιμάσετε τα όρια της υπομονής και του χιούμορ σας, αυτά τα ανέκδοτα είναι για εσάς! Γιατί το κομπιούτερ κρύωσε; Γιατί άφησε ανοιχτά τα… Windows!   Τι είπε το 0 στο 8; «Ωραία ζώνη!»   Τι είπε ο ένας τοίχος στον άλλο; «Θα συναντηθούμε στη… γωνία.»  Τι κάνεις όταν δεν έχεις λεφτά; — Ανοίγω το e-banking για να επιβεβαιώσω ότι όντως δεν έχω  Έχεις χόμπι; — Ναι, αναβάλλω πράγματα. — Από πότε; — Θα σου πω αύριο.  

Για πολλούς ανθρώπους, ένας συνδυασμός όπως το σοκολατούχο γάλα (Μίλκο) και η τυρόπιτα το πρωί συνοδεύεται από κάτι πολύ γνώριμο: λίγα λεπτά μετά το πρωινό, το έντερο «ξυπνά» και εμφανίζεται η ανάγκη για τουαλέτα. Δεν πρόκειται απαραίτητα για κάτι ανησυχητικό, αλλά για μια φυσιολογική αντίδραση του πεπτικού συστήματος. ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΟ ΣΩΜΑ ΜΕ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΓΕΥΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ Μετά το ξύπνημα, το πεπτικό σύστημα ενεργοποιείται μέσω του λεγόμενου γαστροκολικού αντανακλαστικού. Όταν φαγητό φτάνει στο στομάχι, ο οργανισμός στέλνει σήμα στο παχύ έντερο να αυξήσει τις συσπάσεις του, ώστε να προωθήσει το περιεχόμενό του προς την έξοδο. Το πρωινό είναι το γεύμα που ενεργοποιεί πιο έντονα αυτόν τον μηχανισμό, επειδή το έντερο έχει μείνει αρκετές ώρες χωρίς τροφή κατά τη διάρκεια της νύχτας. ΓΙΑΤΙ Ο ΣΥΝΔΥΑΣΜΟΣ ΜΙΛΚΟ ΚΑΙ ΤΥΡΟΠΙΤΑΣ ΕΧΕΙ ΤΟΣΟ ΙΣΧΥΡΗ ΕΠΙΔΡΑΣΗ Υπάρχουν αρκετοί λόγοι: Το γάλα περιέχει λακτόζη, η οποία σε άτομα με μειωμένη ανοχή μπορεί να προκαλέσει πιο έντονη κινητικότητα του εντέρου. Τα λιπ...

Υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να φουσκώσουν μια τεράστια φούσκα με τσίχλα με χαρακτηριστική ευκολία. Και υπάρχουν και εκείνοι που, όσο κι αν προσπαθούν, καταλήγουν απλώς με ένα κομμάτι τσίχλας κολλημένο στα χείλη τους. Το παράξενο είναι ότι αυτό μπορεί να συμβαίνει και σε ενήλικες που κατά τα άλλα έχουν εξαιρετικό συντονισμό και έλεγχο των κινήσεών τους. Άραγε σημαίνει κάτι για τον εγκέφαλό τους; Η σύντομη απάντηση είναι: όχι, τουλάχιστον όχι από μόνο του. Η ΦΟΥΣΚΑ ΜΕ ΤΣΙΧΛΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΚΡΗ «ΑΣΚΗΣΗ» ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΥ Για να δημιουργηθεί μια φούσκα, δεν αρκεί απλώς να φυσήξουμε. Η τσίχλα πρέπει πρώτα να γίνει αρκετά λεπτή και ελαστική, ώστε να σχηματίσει ένα μικρό «φιλμ» μπροστά από τα χείλη. Στη συνέχεια, ο άνθρωπος πρέπει να τοποθετήσει σωστά τη γλώσσα, να κρατήσει την τσίχλα στη σωστή θέση, να σχηματίσει κατάλληλα τα χείλη και να ελέγξει την πίεση του αέρα. Με άλλα λόγια, πρόκειται για έναν συνδυασμό λεπτών κινητικών κινήσεων, αισθητηριακής ανατροφοδότησης και ελέγχου της αναπνοής. Ο ...