Υπάρχουν καλλιτέχνες που τραγουδούν τραγούδια. Υπάρχουν όμως και εκείνοι που, κάποια στιγμή στην πορεία τους, καταφέρνουν κάτι πολύ μεγαλύτερο: να γίνουν οι ίδιοι μέρος των τραγουδιών μας, των αναμνήσεών μας, των χαρών, των χωρισμών, των νυχτών και των στιγμών που δεν ξεχάσαμε ποτέ. Ο Γιώργος Μαζωνάκης ανήκε σε αυτή τη σπάνια κατηγορία. Η είδηση του ξαφνικού θανάτου του συγκλόνισε το ελληνικό τραγούδι και όλους εκείνους που μεγάλωσαν, ερωτεύτηκαν, χώρισαν, γλέντησαν και συγκινήθηκαν με τη φωνή του. Και ίσως τώρα, μπροστά στην απουσία του, να μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε ακόμη περισσότερο το μέγεθος όσων μας πρόσφερε. Δεν ήταν απλώς ένας δημοφιλής τραγουδιστής. Ήταν μια ολόκληρη καλλιτεχνική προσωπικότητα. ΑΠΟ ΤΗ ΝΙΚΑΙΑ ΣΤΙΣ ΜΕΓΑΛΕΣ ΠΙΣΤΕΣ Ο Γιώργος Μαζωνάκης γεννήθηκε στη Νίκαια και μεγάλωσε μέσα σε ένα περιβάλλον όπου το λαϊκό τραγούδι είχε ξεχωριστή θέση. Από πολύ νεαρή ηλικία κατάλαβε ότι η μουσική δεν θα ήταν απλώς ένα όνειρο, αλλά ο δρόμος της ζωής του. Από τις πρώτες το...

«Ή μικρός μικρός παντρέψου ή μικρός καλογερέψου» λέει μια παλιά ελληνική παροιμία, που σήμερα μπορεί να ακούγεται κάπως αυστηρή, κρύβει όμως μια ολόκληρη αντίληψη για τη ζωή, τον γάμο και τις επιλογές του ανθρώπου. Η παροιμία αναφέρεται στην ιδέα ότι οι μεγάλες αποφάσεις της ζωής, ιδιαίτερα ο γάμος, παλαιότερα θεωρούνταν καλό να παίρνονται σε μικρότερη ηλικία . Όποιος δεν επέλεγε τον δρόμο του γάμου, σύμφωνα με την παλιά αντίληψη, μπορούσε να ακολουθήσει τον δρόμο της μοναχικής ζωής. Φυσικά, η κοινωνία έχει αλλάξει. Σήμερα ο γάμος δεν θεωρείται υποχρεωτικός στα νεανικά χρόνια και οι άνθρωποι επιλέγουν πολύ πιο ελεύθερα πότε, αν και με ποιον θα δημιουργήσουν οικογένεια. ΓΙΑΤΙ Η ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΑΚΟΥΓΕΤΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΣΗΜΕΡΑ; Στο παρελθόν οι κοινωνικές συνθήκες ήταν εντελώς διαφορετικές. Ο γάμος γινόταν συχνά σε μικρότερες ηλικίες, οι ρόλοι ανδρών και γυναικών ήταν περισσότερο προκαθορισμένοι και η δημιουργία οικογένειας αποτελούσε σχεδόν αυτονόητο βήμα της ενήλικης ζωής. Σήμερα, όμως, οι ά...

«Νιώθω ότι έχω κουραστεί να προσπαθώ μόνη μου. Σε κάθε διαφωνία εγώ είμαι το “άσπρο” και εκείνος το “μαύρο”. Δεν βρίσκουμε ποτέ τη μέση λύση και, όσο περνάει ο καιρός, αισθάνομαι ότι χάνω τον εαυτό μου μέσα σε αυτή τη σχέση. Πολλές φορές έχω πει στον εαυτό μου ότι ίσως πρέπει να κάνω ακόμη μία προσπάθεια. Να κάνω υπομονή, να μιλήσω ξανά, να περιμένω μήπως αλλάξει κάτι. Όμως μέσα μου ξέρω ότι έχω κουραστεί. Το δύσκολο είναι πως, ενώ θέλω να χωρίσω, φοβάμαι την επόμενη μέρα. Φοβάμαι μήπως το μετανιώσω, μήπως τον πληγώσω ή μήπως τελικά μείνω μόνη μου και καταλάβω ότι έκανα λάθος. Και κάπου εδώ βρίσκομαι σήμερα: ξέρω ότι αυτή η σχέση δεν με κάνει πλέον ευτυχισμένη, αλλά δεν ξέρω πώς να βρω τη δύναμη να πω το οριστικό “τέλος”. Ίσως τελικά το πιο δύσκολο κομμάτι ενός χωρισμού δεν είναι να φύγεις. Είναι να αποδεχτείς ότι προσπάθησες όσο μπορούσες και ότι τώρα πρέπει να επιλέξεις τον εαυτό σου .»

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή που δεν χρειάζονται πολλές λέξεις. Μια αγκαλιά αρκεί. Μέσα σε ένα νοσοκομείο, σε έναν χώρο όπου οι πρώτες ανάσες ενός νεογέννητου θα έπρεπε να συνοδεύονται από τη ζεστασιά της μητρικής αγκαλιάς, υπάρχουν φορές που ένα μωρό έρχεται στον κόσμο χωρίς να έχει δίπλα του τη μητέρα του. Κάποια νεογέννητα είναι ορφανά, άλλα έχουν αποχωριστεί τη μητέρα τους για διαφορετικούς λόγους και περιμένουν, για λίγο ή περισσότερο, μέχρι να βρεθεί η κατάλληλη φροντίδα. Και τότε εμφανίζονται οι «μητέρες αγκαλιάς». Γυναίκες που προσφέρουν κάτι φαινομενικά απλό, αλλά στην πραγματικότητα ανεκτίμητο: την ανθρώπινη επαφή. Κρατούν στην αγκαλιά τους ένα μωρό που δεν είναι δικό τους, το χαϊδεύουν, του μιλούν ψιθυριστά, το καθησυχάζουν όταν κλαίει. Για λίγη ώρα γίνονται η ζεστασιά που χρειάζεται ένα πλάσμα μόλις λίγων ημερών για να νιώσει ασφάλεια. Η ΑΓΚΑΛΙΑ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ Ένα νεογέννητο δεν καταλαβαίνει ακόμη τις λέξεις. Καταλαβαίνει όμως την αφή, τη φωνή, τον ρυθμό της αναπνοής...