ΑΝΝΕΤΑ: ΠΕΡΙΜΕΝΑ ΝΑ ΕΝΗΛΙΚΙΩΘΩ ΓΙΑ ΝΑ ΦΥΓΩ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ, ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΑ ΑΛΛΟ ΤΗΝ ΑΣΧΗΜΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΗΣ ΜΗΤΡΙΑΣ ΜΟΥ, ΚΑΘΕ ΒΡΑΔΥ ΚΟΙΜΟΜΟΥΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΜΕ ΤΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΜΑΜΑΣ ΜΟΥ
Η Αννέτα κοίταξε για τελευταία φορά το δωμάτιό της. Δεν υπήρχαν πολλά πράγματα. Μια μικρή βαλίτσα, λίγα ρούχα, μερικά προσωπικά αντικείμενα και, πάνω απ’ όλα, εκείνη η παλιά φωτογραφία. Η φωτογραφία της μαμάς της. Την πήρε προσεκτικά στα χέρια της, την έβαλε μέσα στην τσάντα της και την ξαναέβγαλε αμέσως. «Όχι… εσύ θα έρθεις μαζί μου», ψιθύρισε. Ήταν 18 ετών. Και εκείνη τη μέρα είχε έρθει η στιγμή που περίμενε σχεδόν όλη της τη ζωή. Να φύγει. Να ανοίξει την πόρτα και να μην κοιτάξει πίσω. Η ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΕΧΑΣΕ ΤΗ ΜΑΜΑ ΤΗΣ Η Αννέτα ήταν μόλις δέκα ετών όταν έχασε τη μητέρα της σε τροχαίο δυστύχημα. Μέχρι εκείνη τη στιγμή πίστευε πως η μαμά της θα ήταν πάντα εκεί. Για να την αγκαλιάζει όταν φοβάται. Για να της σκουπίζει τα δάκρυα. Για να της λέει ότι όλα θα πάνε καλά. Όμως ένα τηλεφώνημα ήταν αρκετό για να αλλάξει ολόκληρη η ζωή της. Η μητέρα της δεν γύρισε ποτέ στο σπίτι. Η Αννέτα δεν κατάλαβε αμέσως τι σήμαινε αυτό. Τις πρώτες ημέρες περίμενε σχεδόν ασυναίσθητα να ακούσει ...