ΟΤΑΝ ΚΑΝΕΝΑΣ ΓΙΑΤΡΟΣ ΔΕΝ ΣΟΥ ΔΙΝΕΙ ΣΑΦΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ: ΜΗΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΦΗΣΕΙΣ ΤΟΝ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟ ΣΟΥ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥ;

Υπάρχουν στιγμές που αισθανόμαστε ότι κάτι δεν πάει καλά με την υγεία μας. Ένας επίμονος πόνος, μια ενόχληση, ένα πιάσιμο στους μυς, μια φλεγμονή ή κάποιο ανεξήγητο σύμπτωμα μας οδηγούν από τον έναν γιατρό στον άλλον. Κάνουμε εξετάσεις, αναζητούμε απαντήσεις, αλλά πολλές φορές δεν προκύπτει κάποια σαφής διάγνωση.

Και τότε γεννιέται ένα εύλογο ερώτημα: Μήπως κάποιες φορές πρέπει να δώσουμε στον ίδιο μας τον οργανισμό τον χρόνο που χρειάζεται για να επανέλθει;

Η απάντηση δεν είναι τόσο απλή, όμως κρύβει μια σημαντική αλήθεια. Το ανθρώπινο σώμα διαθέτει εντυπωσιακούς μηχανισμούς αυτοΐασης, οι οποίοι λειτουργούν καθημερινά, πολλές φορές χωρίς καν να το αντιλαμβανόμαστε.

Ο οργανισμός ξέρει να επουλώνει και να αποκαθιστά

Μια μικρή πληγή κλείνει μόνη της. Ένα ελαφρύ μυϊκό τράβηγμα μπορεί να υποχωρήσει με ξεκούραση. Μια ήπια ίωση συνήθως ολοκληρώνει τον κύκλο της χωρίς ειδική φαρμακευτική θεραπεία, ενώ ορισμένες μικρές φλεγμονές περιορίζονται χάρη στη φυσιολογική λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος.

Ο οργανισμός δεν παραμένει αδρανής όταν εμφανίζεται ένα πρόβλημα. Αντίθετα, ενεργοποιεί αμυντικούς και επανορθωτικούς μηχανισμούς, προσπαθώντας να αποκαταστήσει την ισορροπία του.

Αυτό σημαίνει ότι δεν απαιτεί κάθε ενόχληση άμεση φαρμακευτική παρέμβαση, εφόσον έχει προηγηθεί κατάλληλη ιατρική αξιολόγηση και δεν υπάρχουν ανησυχητικά συμπτώματα.

Όταν οι εξετάσεις δεν δείχνουν κάτι, αλλά τα συμπτώματα επιμένουν

Δεν είναι λίγοι εκείνοι που επισκέπτονται διαφορετικές ιατρικές ειδικότητες, πραγματοποιούν διαγνωστικούς ελέγχους και τελικά ακούνε ότι δεν εντοπίζεται κάποιο συγκεκριμένο πρόβλημα.

Αυτό μπορεί να δημιουργήσει ανασφάλεια, απογοήτευση και ακόμη μεγαλύτερο άγχος.

Ωστόσο, το γεγονός ότι δεν εντοπίζεται μια πάθηση δεν σημαίνει απαραίτητα ότι τα συμπτώματα είναι φανταστικά. Ορισμένες ενοχλήσεις μπορεί να σχετίζονται με μυϊκή καταπόνηση, παροδικούς ερεθισμούς, στρες ή καταστάσεις που χρειάζονται χρόνο για να υποχωρήσουν.

Σε τέτοιες περιπτώσεις, όταν έχουν αποκλειστεί σοβαρές αιτίες, η προσεκτική παρακολούθηση της εξέλιξης των συμπτωμάτων μπορεί να είναι προτιμότερη από την αδιάκοπη αναζήτηση νέων θεραπειών.

Μερικές φορές ο χρόνος είναι μέρος της θεραπείας

Το ανθρώπινο σώμα δεν λειτουργεί σαν μηχανή που επισκευάζεται αμέσως μόλις εμφανιστεί μια βλάβη.

Οι ιστοί χρειάζονται χρόνο για να επουλωθούν, οι μύες για να χαλαρώσουν και το ανοσοποιητικό σύστημα για να αντιμετωπίσει ορισμένες λοιμώξεις.

Η επαρκής ξεκούραση, ο ποιοτικός ύπνος, η σωστή διατροφή, η ενυδάτωση και η αποφυγή υπερβολικής καταπόνησης μπορούν να υποστηρίξουν ουσιαστικά αυτή τη φυσική διαδικασία.

Ακόμη και το συνεχές άγχος γύρω από ένα σύμπτωμα μπορεί να ενισχύσει την αντίληψη του πόνου και να επιβαρύνει την καθημερινότητα.

Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να αγνοούμε όσα αισθανόμαστε. Σημαίνει ότι μερικές φορές η υπομονή, η φροντίδα και η σωστή παρακολούθηση αποτελούν σημαντικά κομμάτια της ανάρρωσης.

Πότε δεν πρέπει να περιμένουμε;

Υπάρχει, ωστόσο, μια ουσιαστική διαφορά ανάμεσα στο να δίνουμε χρόνο στον οργανισμό και στο να παραμελούμε ένα πιθανό πρόβλημα υγείας.

Μια σοβαρή βακτηριακή λοίμωξη, μια επιδεινούμενη φλεγμονή ή μια νευρολογική διαταραχή δεν είναι καταστάσεις που πρέπει να αφήνονται χωρίς αξιολόγηση.

Ο έντονος ή επιδεινούμενος πόνος, ο επίμονος υψηλός πυρετός, η δύσπνοια, ο πόνος στο στήθος και η ξαφνική αδυναμία ή το μούδιασμα στη μία πλευρά του σώματος απαιτούν άμεση ιατρική εκτίμηση.

Επίσης, όταν τα συμπτώματα επιμένουν χωρίς βελτίωση, η απουσία διάγνωσης δεν αποτελεί λόγο να εγκαταλείψουμε τη διερεύνηση. Μπορεί να χρειάζεται επανεκτίμηση ή μια διαφορετική εξειδικευμένη γνώμη.

Μήπως τελικά χρειάζεται να εμπιστευτούμε λίγο περισσότερο το σώμα μας;

Η σύγχρονη ιατρική έχει προσφέρει τεράστιες δυνατότητες στη διάγνωση και στη θεραπεία των ασθενειών. Αυτό, όμως, δεν αναιρεί τη φυσική ικανότητα του ανθρώπινου οργανισμού να επουλώνεται και να αναρρώνει.

Δεν χρειάζεται κάθε μικρή ενόχληση να αντιμετωπίζεται ως σοβαρή ασθένεια, ούτε κάθε σύμπτωμα να οδηγεί αυτομάτως σε φαρμακευτική αγωγή.

Ίσως, λοιπόν, το ζητούμενο δεν είναι να επιλέξουμε ανάμεσα στην ιατρική και στη φυσική ανάρρωση, αλλά να γνωρίζουμε πότε χρειάζεται παρέμβαση και πότε χρειάζεται χρόνος.

Γιατί πολλές φορές ο οργανισμός μας κάνει ήδη τη δική του δουλειά. Και όταν δεν υπάρχει ένδειξη κινδύνου, το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να του προσφέρουμε τις κατάλληλες συνθήκες για να ολοκληρώσει αυτή τη διαδικασία.

Το σώμα διαθέτει τη δική του δύναμη αποκατάστασης. Το σημαντικό είναι να μάθουμε πότε να την εμπιστευόμαστε και πότε να ζητάμε βοήθεια.