ΤΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΤΗΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑΣ: ΕΙΠΑ ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΩ ΝΩΡΙΣ

«Σήμερα θα κοιμηθώ νωρίς».

Η μεγαλύτερη υπόσχεση που δίνουμε στον εαυτό μας και η μικρότερη πιθανότητα να τηρήσουμε.

Το λες από το πρωί. Το λες και το απόγευμα. Και όταν έρθει το βράδυ, είσαι αποφασισμένος:

«Στις 11 θα είμαι στο κρεβάτι».

Έρχεται 11.

«Θα δω μόνο ένα βιντεάκι και μετά ύπνο».

Έρχεται 11:30.

«Εντάξει, αυτό ήταν το τελευταίο».

Έρχεται 12.

Και κάπου εκεί ανοίγεις ένα βίντεο διάρκειας 27 λεπτών για ένα θέμα που δεν σε ενδιέφερε ούτε πριν ούτε μετά.

Κοιτάς την ώρα.

01:17.

«Ωραία… τώρα πρέπει οπωσδήποτε να κοιμηθώ».

Κλείνεις το κινητό, βολεύεσαι στο μαξιλάρι και είσαι έτοιμος να κοιμηθείς.

Μέχρι που θυμάσαι ξαφνικά κάτι που είχες κάνει το 2018 και αρχίζεις να το αναλύεις σαν να είσαι σε δικαστήριο.

Μετά θυμάσαι ότι αύριο έχεις δουλειές.

Μετά σκέφτεσαι τι θα φας αύριο.

Μετά θυμάσαι εκείνο το τραγούδι που άκουσες το απόγευμα.

Και κάπως έτσι, αντί να κοιμάσαι, κάνεις ολόκληρη συνεδρίαση του μυαλού σου στις 2 το πρωί.

Και το πρωί, όταν χτυπάει το ξυπνητήρι:

«ΠΟΙΟΣ ΜΕ ΕΒΑΛΕ ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΩ ΤΟΣΟ ΑΡΓΑ;»

Ο ίδιος άνθρωπος που στις 11 είπε:

«Σήμερα θα κοιμηθώ νωρίς».