ΠΗΓΕ ΝΑ ΓΝΩΡΙΣΕΙ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΤΟΥ ΚΟΠΕΛΑΣ ΚΑΙ ΕΖΗΣΕ ΤΟ ΠΙΟ ΑΒΟΛΟ ΔΕΙΠΝΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ! ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΗΤΑΝ ΑΚΟΜΑ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ!

Ο Νίκος πίστευε πως είχε επιτέλους βρει μια κοπέλα που άξιζε να γνωρίσει καλύτερα. Η Ελένη ήταν γλυκιά, όμορφη, χαμογελαστή και, το κυριότερο, έδειχνε να τον συμπαθεί πραγματικά. Έβγαιναν περίπου έναν μήνα, περνούσαν υπέροχα και όλα έδειχναν πως η σχέση τους μπορούσε να εξελιχθεί σε κάτι σοβαρό.

Μέχρι που ένα απόγευμα εκείνη του είπε την πιο τρομακτική φράση που μπορεί να ακούσει ένας άντρας όταν μια σχέση αρχίζει να σοβαρεύει:

«Αγάπη μου, το Σάββατο θα έρθεις σπίτι να φας με τους γονείς μου, έτσι; Θέλουν πολύ να σε γνωρίσουν!»

Ο Νίκος χαμογέλασε με αυτοπεποίθηση.

«Εννοείται! Με μεγάλη μου χαρά!»

Μέσα του, βέβαια, είχε ήδη ξεκινήσει η επιχείρηση «Πώς να επιβιώσω από το πρώτο οικογενειακό τραπέζι».

Έβαλε τα καλά του, αγόρασε ένα ωραίο κουτί γλυκά για το σπίτι και ξεκίνησε με τη διάθεση ανθρώπου που πηγαίνει να δώσει εξετάσεις για να πάρει πτυχίο γαμπρού.

Στον δρόμο σκεφτόταν τι θα έλεγε στον πατέρα της, πώς θα έκανε καλή εντύπωση στη μητέρα της και τι θα απαντούσε αν τον ρωτούσαν για δουλειά, σχέδια και προθέσεις.

«Να είσαι ευγενικός, να χαμογελάς, να μην πιεις πολύ και να μην πεις καμιά βλακεία», έλεγε στον εαυτό του.

Δεν είχε υπολογίσει ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν θα ήταν τι θα έλεγε, αλλά τι θα έτρωγε.

Μόλις έφτασε, η μητέρα της Ελένης τον υποδέχτηκε με ενθουσιασμό.

«Καλώς το παιδί μας! Έλα, έλα, σε περιμένουμε από ώρα!»

Ο πατέρας της του έσφιξε το χέρι με τέτοια δύναμη, λες και ήθελε να ελέγξει αν ο υποψήφιος γαμπρός είχε επαρκή οστά για να αντέξει τον χειμώνα.

«Λοιπόν, Νίκο! Εδώ είμαστε οικογένεια! Να νιώθεις σαν στο σπίτι σου!»

Ο Νίκος χαμογέλασε.

«Σας ευχαριστώ πάρα πολύ!»

Η Ελένη τον φίλησε στο μάγουλο και του ψιθύρισε:

«Θα περάσουμε τέλεια, θα δεις!»

Αυτή η φράση έμελλε να τον στοιχειώσει.

ΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ΤΗΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗΣ

Όταν κάθισαν να φάνε, ο Νίκος παρατήρησε αρχικά κάτι περίεργο. Το τραπέζι ήταν γεμάτο τρίχες από γάτες.

Όχι μία ή δύο τρίχες που μπορεί να κολλήσουν κατά λάθος σε ένα σπίτι με κατοικίδια.

Μιλάμε για τρίχες παντού. Πάνω στο τραπεζομάντιλο, δίπλα στα πιρούνια, κολλημένες στην καρέκλα και μία, ανεξήγητα, πάνω στο κουτί με τα γλυκά που είχε φέρει ο ίδιος.

Μια γάτα καθόταν στο περβάζι και τον κοιτούσε με βλέμμα ιδιοκτήτη του σπιτιού.

Μια δεύτερη πέρασε κάτω από το τραπέζι και τρίφτηκε στα πόδια του.

Μια τρίτη εμφανίστηκε στην κουζίνα και άρχισε να νιαουρίζει απαιτητικά.

Ο Νίκος κοίταξε την Ελένη.

Εκείνη χαμογέλασε.

«Έχουμε αρκετές γατούλες! Είναι μέλη της οικογένειας!»

«Α, ναι, φαίνεται!» απάντησε εκείνος, προσπαθώντας να ξεκολλήσει μια τρίχα από το μανίκι του.

Τότε εμφανίστηκε το φαγητό.

Η μητέρα της Ελένης έφερε μια μεγάλη πιατέλα με κρέας, πατάτες και μια σαλάτα που έμοιαζε να είχε περάσει δύσκολες στιγμές στη ζωή της.

«Έφτιαξα το αγαπημένο μας οικογενειακό φαγητό!» ανακοίνωσε περήφανα.

Ο Νίκος κοίταξε το πιάτο του και σκέφτηκε ότι, αν αυτό ήταν το αγαπημένο τους φαγητό, δεν ήθελε ούτε να φανταστεί ποιο ήταν το χειρότερο.

Έκοψε ένα κομμάτι κρέας.

Προσπάθησε να το χωρίσει με το πιρούνι.

Δεν γινόταν.

Έβαλε περισσότερη δύναμη.

Το πιρούνι λύγισε ελαφρώς.

Ο πατέρας της Ελένης τον παρακολουθούσε.

«Σκληρούτσικο βγήκε, ε;» είπε γελώντας.

Ο Νίκος αναθάρρησε. Επιτέλους, κάποιος το παραδέχτηκε!

«Ε, λίγο!» απάντησε προσεκτικά.

«Αυτό είναι το μυστικό!» συνέχισε ο πατέρας. «Το ψήνω πολλή ώρα, για να γίνει καλά!»

Ο Νίκος πάγωσε.

Πολλή ώρα;

Αυτό το κρέας δεν ήθελε ψήσιμο. Ήθελε ανασκαφή.

Τελικά κατάφερε να κόψει ένα μικρό κομματάκι και το έβαλε στο στόμα του.

Και τότε κατάλαβε ότι είχε κάνει το μεγαλύτερο λάθος της βραδιάς.

Το κρέας ήταν σαν τσίχλα. Μασούσε, μασούσε, μασούσε, αλλά δεν τελείωνε ποτέ. Ένιωθε ότι μπορούσε να μασάει μέχρι τα Χριστούγεννα και να του μείνει ακόμη ένα κομμάτι ανάμεσα στα δόντια.

Ήθελε να το φτύσει.

Το ήθελε πραγματικά.

Αλλά απέναντί του καθόταν ο πατέρας της κοπέλας, που τον κοιτούσε με περηφάνια.

«Πώς σου φαίνεται, Νίκο;»

Ο Νίκος κατάπιε με δυσκολία.

«Εξαιρετικό! Πολύ… ιδιαίτερο!»

Η λέξη «ιδιαίτερο» ήταν η τελευταία άμυνα ενός ανθρώπου που δεν ήθελε να ξεκινήσει τον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο πάνω από μια πιατέλα κρέας.

Η μητέρα της Ελένης, ενθουσιασμένη από την απάντηση, του έβαλε κι άλλο.

«Φάε, παιδί μου! Είσαι αδύνατος!»

Ο Νίκος κοίταξε τη δεύτερη μερίδα σαν να του είχαν μόλις ανακοινώσει ισόβια κάθειρξη.

Προσπάθησε να μετακινήσει διακριτικά το κρέας στην άκρη του πιάτου, αλλά η Ελένη τον σκούντησε χαμογελώντας.

«Φάε, αγάπη μου! Η μαμά μου μαγειρεύει υπέροχα!»

Εκείνη τη στιγμή ο Νίκος κατάλαβε ότι η κοπέλα που του άρεσε μπορεί να ήταν υπέροχη, αλλά οι γευστικοί της κάλυκες είχαν περάσει σε άλλη διάσταση.

ΤΟ ΨΩΜΙ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΔΕΙ ΠΟΛΛΑ

Αφού έδωσε μια γενναία μάχη με το κρέας, αποφάσισε να φάει λίγο ψωμί για να ξεγελάσει την πείνα του.

Πήρε μια φέτα.

Τη μύρισε διακριτικά.

Κάτι δεν πήγαινε καλά.

Τη μύρισε ξανά, λίγο πιο προσεκτικά.

Το ψωμί μύριζε μούχλα.

Όχι εκείνη τη διακριτική μυρωδιά που μπορεί να μπερδέψεις με κάτι άλλο. Μύριζε σαν να είχε περάσει έναν μήνα σε υπόγειο με υγρασία και να είχε επιστρέψει στο τραπέζι μόνο και μόνο για να εκδικηθεί την ανθρωπότητα.

Ο Νίκος άφησε τη φέτα κάτω.

Η μητέρα της Ελένης το παρατήρησε αμέσως.

«Δεν τρως ψωμί, αγόρι μου;»

«Τρώω, βεβαίως!» είπε εκείνος. «Απλώς… χόρτασα λίγο.»

Η γυναίκα κοίταξε το καλάθι.

«Μα είναι φρέσκο! Το είχαμε από προχθές!»

Ο Νίκος χαμογέλασε τόσο σφιγμένα, που ένιωσε πως θα πάθει κράμπα στα μάγουλα.

«Α, ναι. Ε, εννοείται!»

Από προχθές.

Η πληροφορία αυτή δεν τον καθησύχασε καθόλου.

Έριξε μια ματιά στο τραπέζι και είδε μια τρίχα γάτας κολλημένη στο ψωμί.

Έπειτα είδε άλλη μία πάνω στη σαλάτα.

Και άλλη μία στο μανίκι του.

Εκείνη τη στιγμή, η γάτα που καθόταν στο περβάζι πήδηξε πάνω σε μια καρέκλα και άρχισε να γλείφει τα πόδια της, σαν να παρακολουθούσε με ικανοποίηση την τελετή μύησης του νέου μέλους της οικογένειας.

Ο Νίκος ήθελε να φύγει.

Όχι να πάει σπίτι.

Να φύγει από τη χώρα.

«ΕΛΑ ΝΑ ΣΟΥ ΔΕΙΞΩ ΚΑΤΙ ΣΤΟ ΥΠΝΟΔΩΜΑΤΙΟ» 😳

Κι ενώ πίστευε ότι τίποτα δεν μπορούσε να κάνει τη βραδιά χειρότερη, εμφανίστηκε ο ξάδερφος της Ελένης.

Ο Πέτρος ήταν γύρω στα τριάντα, φορούσε μια μπλούζα με βαθύ ντεκολτέ και είχε μια υπερβολική άνεση που έκανε τον Νίκο να αναρωτιέται αν είχαν γνωριστεί ποτέ σε προηγούμενη ζωή.

«Εσύ είσαι ο καινούργιος;» τον ρώτησε.

«Ναι, ο Νίκος.»

«Ωραία. Καλώς ήρθες στην οικογένεια!» είπε ο Πέτρος, δίνοντάς του ένα χτύπημα στον ώμο λίγο πιο δυνατό απ' όσο χρειαζόταν.

Στην αρχή, ο Νίκος δεν έδωσε σημασία.

Ο ξάδερφος έκανε διάφορα αστεία, μιλούσε δυνατά και φαινόταν να απολαμβάνει το γεγονός ότι είχε έναν καινούργιο άνθρωπο να πειράζει.

Μέχρι που, κάποια στιγμή, η Ελένη σηκώθηκε για να βοηθήσει τη μητέρα της στην κουζίνα και ο πατέρας της βγήκε για λίγο στο μπαλκόνι.

Ο Νίκος έμεινε μόνος με τον Πέτρο για περίπου δύο λεπτά.

Δύο λεπτά.

Αρκετά για να καταρρεύσει ολόκληρη η βραδιά.

«Έλα λίγο μέσα να σου δείξω κάτι», είπε ο Πέτρος, δείχνοντας προς το υπνοδωμάτιο.

Ο Νίκος τον κοίταξε απορημένος.

«Τι πράγμα;»

«Έλα, μωρέ, θα δεις.»

Ο Νίκος ακολούθησε διστακτικά, νομίζοντας ότι ήθελε να του δείξει κάποιον υπολογιστή, μια συλλογή ή κάτι σχετικό με το σπίτι.

Μόλις μπήκαν στο δωμάτιο, ο Πέτρος έκλεισε την πόρτα σχεδόν μέχρι τη μέση και στάθηκε πολύ κοντά του.

«Λοιπόν, να σου πω κάτι;» είπε χαμηλώνοντας τη φωνή.

«Πες μου», απάντησε ο Νίκος, νιώθοντας ήδη άβολα.

Ο Πέτρος χαμογέλασε πονηρά.

«Είσαι πολύ ωραίος, ρε φίλε. Πολύ περισσότερο απ' όσο περίμενα.»

Ο Νίκος ανοιγόκλεισε τα μάτια.

«Ευχαριστώ;»

«Όχι, σοβαρά τώρα. Έχεις κάτι που μου αρέσει πολύ. Και μεταξύ μας, αν δεν ήσουν με την ξαδέρφη μου, θα σε διεκδικούσα κανονικά.»

Ο Νίκος έμεινε ακίνητος.

Δεν ήξερε αν έπρεπε να γελάσει, να φύγει ή να ζητήσει από κάποιον να του φέρει έναν απινιδωτή.

Ο Πέτρος συνέχισε:

«Μη με παρεξηγείς. Εγώ λέω πάντα αυτό που σκέφτομαι. Έχεις πολύ ωραία μάτια, ωραίο στιλ… και αυτό το άρωμα είναι φοβερό.»

Ο Νίκος έκανε ένα βήμα πίσω.

«Ναι, κοίτα… ευχαριστώ, αλλά είμαι με την Ελένη.»

«Το ξέρω, ρε φίλε! Δεν σου είπα να την παρατήσεις τώρα! Απλώς σου λέω ότι, αν τα πράγματα ήταν διαφορετικά, θα είχες την προσοχή μου.»

Ο Νίκος ένιωσε πως ο εγκέφαλός του είχε αποσυνδεθεί από το σώμα του.

Μέσα σε λίγα λεπτά είχε αναγκαστεί να φάει κρέας που απαιτούσε εργαλεία οικοδομής, είχε μυρίσει ψωμί που έμοιαζε ύποπτο και τώρα βρισκόταν στο υπνοδωμάτιο ενός συγγενή της κοπέλας του, ο οποίος του έκανε ξεκάθαρο φλερτ.

«Ωραία… χαίρομαι που το ξεκαθαρίσαμε», είπε αμήχανα. «Νομίζω ότι πρέπει να γυρίσουμε στο τραπέζι.»

«Εντάξει, όμορφε!» απάντησε ο Πέτρος, κλείνοντάς του το μάτι.

Ο Νίκος βγήκε από το δωμάτιο με την έκφραση ανθρώπου που μόλις είχε δει ολόκληρη τη ζωή του να περνάει μπροστά από τα μάτια του.

Και το χειρότερο;

Η Ελένη δεν είχε ιδέα τι είχε συμβεί.

Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΟΔΡΑΣΗ

Όταν επέστρεψαν στο τραπέζι, η μητέρα της Ελένης είχε ήδη φέρει γλυκό.

Ένα γλυκό που, από την εμφάνισή του, δεν ενέπνεε ιδιαίτερη εμπιστοσύνη.

«Έφτιαξα το αγαπημένο μου!» ανακοίνωσε.

Ο Νίκος ένιωσε το στομάχι του να κάνει μια τελευταία προσπάθεια να επικοινωνήσει με το μυαλό του.

«Σας ευχαριστώ πάρα πολύ, αλλά πραγματικά έχω χορτάσει!»

«Μα ούτε λίγο;»

«Δεν μπορώ άλλο! Ήταν υπέροχα όλα!»

Το είπε με τόση απελπισία, που για μια στιγμή αναρωτήθηκε αν θα έπρεπε να ζητήσει συγγνώμη από το ίδιο του το στομάχι.

Τότε χτύπησε το κινητό του.

Ήταν ο καλύτερός του φίλος.

Ο Νίκος κοίταξε την οθόνη σαν να είχε μόλις λάβει μήνυμα από τον Θεό.

«Συγγνώμη, πρέπει να το σηκώσω!»

Σηκώθηκε και βγήκε στον διάδρομο.

«Έλα!» ψιθύρισε.

«Πού είσαι;» ρώτησε ο φίλος του.

«Στο σπίτι της Ελένης.»

«Και; Πώς πάει;»

Ο Νίκος πήρε μια βαθιά ανάσα.

«Άκουσέ με πολύ προσεκτικά. Αν δεν φύγω από εδώ μέσα στα επόμενα δέκα λεπτά, έλα να με παραλάβεις με ασθενοφόρο.»

«ΤΙ ΕΓΙΝΕ;»

«Το κρέας είναι λάστιχο, το ψωμί μυρίζει μούχλα, υπάρχουν τρίχες γάτας παντού και ο ξάδερφός της μόλις μου έκανε ερωτική εξομολόγηση στο υπνοδωμάτιο!»

Ακολούθησε σιωπή.

Μια μεγάλη, βασανιστική σιωπή.

Και μετά ο φίλος του άρχισε να γελάει τόσο δυνατά, που ο Νίκος αναγκάστηκε να απομακρύνει το κινητό από το αυτί του.

«ΜΗ ΓΕΛΑΣ!» ψιθύρισε έξαλλος. «ΣΟΥ ΜΙΛΑΩ ΣΟΒΑΡΑ!»

«Συγγνώμη, ρε φίλε, αλλά δεν γίνεται! Τι άλλο θα συμβεί; Θα βγει η γάτα να σου ζητήσει το τηλέφωνό σου;»

Ο Νίκος έκλεισε το τηλέφωνο.

Είχε φτάσει στα όριά του.

Επέστρεψε στο τραπέζι, χαμογέλασε όσο μπορούσε και ανακοίνωσε:

«Παιδιά, συγγνώμη, αλλά μόλις με πήραν από τη δουλειά. Έχει προκύψει ένα έκτακτο θέμα και πρέπει να φύγω.»

Ο πατέρας της Ελένης συνοφρυώθηκε.

«Σάββατο βράδυ;»

«Ναι, δυστυχώς!»

Η μητέρα της στενοχωρήθηκε.

«Μα δεν έφαγες ούτε το γλυκό!»

Ο Νίκος σηκώθηκε τόσο γρήγορα, που παραλίγο να ρίξει την καρέκλα.

«Την επόμενη φορά, οπωσδήποτε!»

Η Ελένη τον συνόδευσε μέχρι την πόρτα.

«Αγάπη μου, πέρασες καλά;» τον ρώτησε χαμογελώντας.

Ο Νίκος την κοίταξε.

Ήταν όμορφη, γλυκιά και φαινόταν πραγματικά χαρούμενη.

Πώς να της πει ότι η οικογενειακή γνωριμία είχε μετατραπεί σε ψυχολογικό θρίλερ με στοιχεία γαστρονομικού τρόμου και απρόσμενου ερωτικού δράματος;

«Ναι, μωρό μου. Πολύ ωραία!» απάντησε.

Και έφυγε.

Σχεδόν έτρεξε.

Μόλις βγήκε στον δρόμο, πήρε μια βαθιά ανάσα από τον καθαρό αέρα και κοίταξε τον ουρανό.

«Ευχαριστώ, Θεέ μου», ψιθύρισε. «Είμαι ακόμα ζωντανός.»

ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ; Η ΕΛΕΝΗ ΤΟΝ ΞΑΝΑΚΑΛΕΣΕ! 😳

Το επόμενο πρωί, η Ελένη τού έστειλε μήνυμα:

«Αγάπη μου, η μαμά ρωτάει πότε θα ξανάρθεις! Έχει κρατήσει και φαγητό για σένα! ❤️»

Ο Νίκος διάβασε το μήνυμα τρεις φορές.

Ένιωσε τα χέρια του να παγώνουν.

Φαγητό;

Κρατημένο;

Για εκείνον;

Κοίταξε το ταβάνι και σκέφτηκε πως, αν απαντούσε «ναι», ίσως να μην επέστρεφε ποτέ από εκείνο το σπίτι.

Αν απαντούσε «όχι», θα έπρεπε να εξηγήσει γιατί.

Και αν έλεγε την αλήθεια, υπήρχε σοβαρός κίνδυνος να ξεκινήσει οικογενειακός πόλεμος.

Τελικά έγραψε:

«Αγάπη μου, φυσικά! Θα το κανονίσουμε! ❤️»

Έπειτα άφησε το κινητό κάτω και έστειλε μήνυμα στον καλύτερό του φίλο:

«Αν με αγαπάς πραγματικά, την επόμενη φορά που θα πάω εκεί, έλα και περίμενέ με απ' έξω. Με αναμμένη μηχανή.»

Γιατί ο Νίκος είχε πλέον καταλάβει κάτι πολύ σημαντικό.

Το να γνωρίσεις τους γονείς της κοπέλας σου μπορεί να είναι μια υπέροχη εμπειρία.

Μπορεί όμως και να γίνει η βραδιά που θα σε κάνει να αναθεωρήσεις τα πάντα: τις σχέσεις, την οικογενειακή θαλπωρή, τη μαγειρική και την έννοια της λέξης «φιλοξενία».

Και από εκείνη την ημέρα, όταν κάποιος τον ρωτούσε αν θέλει να πάει για φαγητό στο σπίτι της κοπέλας του, ο Νίκος απαντούσε πάντα με την ίδια φράση:

«Ευχαριστώ πολύ! Αλλά μήπως μπορούμε να συναντηθούμε σε κανένα εστιατόριο; Και, αν γίνεται, να παραγγείλω εγώ;»