ΠΩΣ Η ΤΕΛΕΙΟΜΑΝΙΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΚΟΥΡΑΖΕΙ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΜΕ

Υπάρχουν άνθρωποι που δυσκολεύονται να χαλαρώσουν όταν κάτι δεν έχει γίνει «όπως πρέπει».

Ξαναδιαβάζουν ένα μήνυμα πριν το στείλουν. Ελέγχουν ξανά μια δουλειά που έχουν ήδη ολοκληρώσει. Νιώθουν ενοχές όταν ξεκουράζονται. Συγκρίνουν συνεχώς τον εαυτό τους με τους άλλους.

Και πολλές φορές δεν αντιλαμβάνονται καν πόση ενέργεια τους κοστίζει όλο αυτό.

Γιατί η τελειομανία δεν φαίνεται πάντα σαν υπερβολική προσπάθεια. Μπορεί να μοιάζει απλώς με υπευθυνότητα, φιλοδοξία ή «υψηλά στάνταρ».

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΚΟ ΝΑ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΚΑΛΑ ΚΑΤΙ

Το να έχεις απαιτήσεις από τον εαυτό σου δεν είναι απαραίτητα πρόβλημα.

Το δύσκολο ξεκινά όταν το «θέλω να το κάνω καλά» γίνεται:

«Πρέπει να το κάνω τέλεια, αλλιώς δεν αξίζει.»

Τότε κάθε λάθος αποκτά μεγαλύτερη σημασία απ’ όση πραγματικά έχει.

ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ ΕΥΚΟΛΑ ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ

Ο τελειομανής άνθρωπος μπορεί να συνεχίζει να σκέφτεται κάτι ακόμα κι όταν έχει τελειώσει.

«Μήπως έπρεπε να το κάνω διαφορετικά;»

«Μήπως δεν ήταν αρκετά καλό;»

«Τι θα σκεφτούν;»

Έτσι, η δουλειά μπορεί να τελειώνει, αλλά η προσπάθεια συνεχίζεται μέσα στο μυαλό.

Και αυτό κουράζει.

Η ΞΕΚΟΥΡΑΣΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΕΝΝΑ ΕΝΟΧΕΣ

Για κάποιους ανθρώπους, το να κάτσουν στον καναπέ χωρίς να κάνουν κάτι μοιάζει σχεδόν με χάσιμο χρόνου.

Υπάρχει πάντα κάτι που «θα μπορούσαν» να κάνουν.

Να τακτοποιήσουν.

Να δουλέψουν.

Να απαντήσουν σε μηνύματα.

Να οργανώσουν την επόμενη μέρα.

Έτσι, ακόμα και η ξεκούραση μετατρέπεται σε μια δραστηριότητα που πρέπει να δικαιολογηθεί.

Όμως η ξεκούραση δεν χρειάζεται να είναι ανταμοιβή επειδή πρώτα εξάντλησες τον εαυτό σου.

Η ΑΝΑΒΛΗΤΙΚΟΤΗΤΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΡΥΒΕΙ ΤΕΛΕΙΟΜΑΝΙΑ

Ακούγεται παράξενο, αλλά συμβαίνει.

Όταν κάποιος πιστεύει ότι πρέπει να τα κάνει όλα άψογα, μπορεί να φοβάται τόσο πολύ το λάθος ώστε τελικά να μην ξεκινά καθόλου.

«Θα το κάνω όταν έχω περισσότερο χρόνο.»

«Όταν είμαι πιο έτοιμος.»

«Όταν μπορώ να το κάνω σωστά.»

Και έτσι η ανάγκη για τελειότητα γίνεται εμπόδιο αντί για κίνητρο.

ΣΥΓΚΡΙΝΟΥΜΕ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ ΜΑΣ ΜΕ ΤΟ «ΚΑΛΥΤΕΡΟ» ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ

Η τελειομανία συχνά τρέφεται και από τη σύγκριση.

Βλέπεις κάποιον που φαίνεται πιο επιτυχημένος, πιο οργανωμένος, πιο όμορφος ή πιο ήρεμος και σκέφτεσαι:

«Εγώ γιατί δεν μπορώ να είμαι έτσι;»

Ξεχνάς όμως ότι βλέπεις μόνο ένα μέρος της ζωής του άλλου.

Και συγκρίνεις τη δική σου πραγματικότητα με μια εικόνα που δεν γνωρίζεις ολόκληρη.

ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΟΛΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΕΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΑ

Μια δουλειά μπορεί να είναι πολύ καλή χωρίς να είναι άψογη.

Ένα σπίτι μπορεί να είναι τακτοποιημένο χωρίς να μοιάζει με φωτογραφία περιοδικού.

Μια σχέση μπορεί να είναι όμορφη χωρίς να είναι τέλεια.

Και εσύ μπορείς να κάνεις λάθη χωρίς αυτό να σημαίνει ότι απέτυχες.

Η ζωή δεν αξιολογείται με βαθμολογία.

ΜΑΘΕ ΝΑ ΡΩΤΑΣ: «ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΑ ΚΑΛΟ;»

Όχι «είναι τέλειο;»

Αλλά:

«Είναι αρκετά καλό για αυτό που χρειάζεται τώρα;»

Αυτή η μικρή αλλαγή μπορεί να μειώσει σημαντικά την πίεση.

Δεν χρειάζεται κάθε email να είναι αριστούργημα.

Δεν χρειάζεται κάθε απόφαση να είναι η καλύτερη δυνατή.

Δεν χρειάζεται κάθε μέρα να είναι παραγωγική.

Μερικές φορές το «αρκετά καλό» είναι ακριβώς αυτό που χρειάζεσαι.

Η ΤΕΛΕΙΟΜΑΝΙΑ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΤΡΟΠΟΣ ΠΟΥ ΖΕΙΣ

Το να θέλεις να εξελίσσεσαι είναι όμορφο.

Το να θέλεις όμως να μην κάνεις ποτέ λάθος είναι εξαντλητικό.

Γιατί όσο κυνηγάς μια ζωή χωρίς ατέλειες, μπορεί να ξεχνάς να τη ζήσεις.

Άφησε μερικά πράγματα μισοτελειωμένα.

Κάνε κάτι χωρίς να το τελειοποιήσεις.

Πες κάτι χωρίς να το ξανασκεφτείς δέκα φορές.

Ξεκουράσου χωρίς να το «αξίζεις» πρώτα.

Και θυμήσου:

Δεν χρειάζεται να είσαι τέλειος για να είσαι αρκετός.

Η ζωή δεν χρειάζεται να είναι άψογη για να είναι όμορφη.

Και ίσως η μεγαλύτερη ανακούφιση έρχεται όταν σταματάς να ζητάς από τον εαυτό σου το αδύνατο και του επιτρέπεις, επιτέλους, να είναι απλώς άνθρωπος.