ΟΤΑΝ ΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ ΛΕΕΙ «ΕΧΩ ΑΚΟΜΑ ΛΙΓΟ» ΚΑΙ ΤΕΛΙΚΑ ΜΕΝΕΙΣ ΑΠΟ ΒΕΝΖΙΝΗ

Υπάρχουν άνθρωποι που μόλις ανάψει το λαμπάκι της βενζίνης, πηγαίνουν κατευθείαν στο πρατήριο.

Και υπάρχουν και οι άλλοι.

Οι άλλοι λένε:

«Έλα μωρέ, έχει ακόμα».

Το λαμπάκι ανάβει.

«Έχω άνετα 50 χιλιόμετρα».

Περνάς από ένα βενζινάδικο.

«Αργότερα».

Περνάς και από δεύτερο.

«Έλα, κοντά είμαι».

Περνάς από τρίτο.

«Μόλις βρω ένα που δεν έχει κόσμο».

Το αυτοκίνητο στο μεταξύ έχει αρχίσει να σε κοιτάει με τρόπο που λέει:

«Φίλε, εγώ σε προειδοποίησα».

Και ξαφνικά…

ΜΠΡΡΡ… μπρρ… πφφφ.

Σταματάς.

Σιωπή.

Κοιτάς το ταμπλό.

Το ταμπλό σε κοιτάει.

Κοιτάς τον δρόμο.

Ο δρόμος δεν ενδιαφέρεται καθόλου για το πρόβλημά σου.

Βγαίνεις από το αυτοκίνητο και κάνεις το κλασικό:

«Μήπως έχει λίγο ακόμα;»

Σκύβεις και κοιτάς το ρεζερβουάρ λες και πρόκειται να εμφανιστεί μαγικά βενζίνη.

Μετά παίρνεις τηλέφωνο κάποιον γνωστό.

«Έλα… μην γελάσεις».

Από την άλλη πλευρά:

«Έμεινες από βενζίνη, έτσι;»

«Πώς το κατάλαβες;»

«Γιατί κάθε φορά που μου λες “μη γελάσεις”, έχεις κάνει κάτι τέτοιο».

Και τώρα ξεκινάει η πραγματική περιπέτεια.

Περπατάς στον δρόμο κρατώντας ένα μπιτόνι, με ύφος ανθρώπου που πάει να σώσει ολόκληρη την αυτοκινητοβιομηχανία.

Και φυσικά, περνάει από δίπλα σου κάποιος γνωστός.

Κατεβάζει το παράθυρο:

«Όλα καλά;»

«Ναι, μια χαρά!»

Ενώ μέσα σου σκέφτεσαι:

«ΝΑΙ, ΕΚΑΝΑ ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΠΕΖΟΠΟΡΙΑ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΒΑΛΩ 20 ΕΥΡΩ ΒΕΝΖΙΝΗ».

Τελικά βάζεις βενζίνη, γυρίζεις στο αυτοκίνητο, βάζεις μπροστά και… παίρνει αμέσως.

Κοιτάς το αυτοκίνητο και λες:

«Εντάξει, φίλε. Συγγνώμη».

Και το καλύτερο;

Την επόμενη φορά που θα ανάψει το λαμπάκι…

«Έχει ακόμα».