ΕΙΜΑΙ Ο ΑΝΤΡΑΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΚΟΥΡΑΣΤΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ «Ο ΔΥΝΑΤΟΣ» ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ

Ο Πέτρος ο αναγνώστης μας μας έστειλε τον προβληματισμό του: 

«Είμαι 38 χρονών και έχω αρχίσει να κουράζομαι από έναν ρόλο που δεν θυμάμαι πότε ακριβώς ανέλαβα. Αυτόν του ανθρώπου που πρέπει πάντα να είναι δυνατός.

Στην οικογένειά μου είμαι αυτός που θα πάρουν τηλέφωνο όταν υπάρχει κάποιο πρόβλημα. Αν χρειάζονται βοήθεια, θα έρθουν σε εμένα. Αν κάποιος στενοχωρηθεί, θα προσπαθήσω να τον στηρίξω. Αν υπάρχει μια δύσκολη κατάσταση, όλοι περιμένουν από εμένα να βρω μια λύση.

Στη δουλειά συμβαίνει σχεδόν το ίδιο. Έχω μάθει να μην παραπονιέμαι, να κάνω τη δουλειά μου και να προχωράω. Έτσι, όταν λέω ότι έχω κουραστεί, οι περισσότεροι το προσπερνούν. Ίσως επειδή έχουν συνηθίσει να με βλέπουν πάντα ψύχραιμο.

Το περίεργο είναι ότι πλέον δυσκολεύομαι ακόμα και να πω ότι δεν είμαι καλά. Όχι επειδή δεν έχω ανθρώπους γύρω μου, αλλά επειδή νιώθω ότι έχω μάθει τους άλλους να περιμένουν από εμένα να τα καταφέρνω πάντα.

Πριν λίγες μέρες ένας φίλος μου μού είπε ότι “δεν με έχει δει ποτέ να λυγίζω”. Δεν ξέρω γιατί, αλλά αυτή η φράση με στενοχώρησε περισσότερο απ’ όσο περίμενα.

Γιατί η αλήθεια είναι ότι έχω λυγίσει. Απλώς δεν το έδειξα.

Και τώρα αναρωτιέμαι αν φταίω κι εγώ. Μήπως επειδή τόσα χρόνια έδειχνα ότι μπορώ να τα διαχειριστώ όλα, έκανα τους άλλους να πιστεύουν ότι δεν χρειάζομαι ποτέ στήριξη;

Δεν ζητάω να με λυπηθούν. Δεν θέλω κανείς να μου λύσει τα προβλήματα. Θα ήθελα όμως κάποια στιγμή κάποιος να με ρωτήσει πραγματικά αν είμαι καλά και να περιμένει την απάντηση.

Γιατί όσο μεγαλώνω, τόσο περισσότερο καταλαβαίνω ότι το να είσαι δυνατός για όλους δεν σημαίνει ότι δεν έχεις ανάγκη κι εσύ κάποιον δίπλα σου.»

Ίσως τελικά η κοινωνία να έχει μάθει πολλούς ανθρώπους να ζητούν βοήθεια μόνο όταν όλα έχουν φτάσει στα άκρα. Κι όμως, μερικές φορές το πιο σημαντικό είναι να επιτρέπουμε και στον άνθρωπο που φαίνεται πάντα δυνατός να πει απλά «σήμερα δεν είμαι καλά».