ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΑΡΑΔΕΧΟΝΤΑΙ ΟΤΙ ΕΧΟΥΝ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΧΡΟΝΙΑΣ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗΣ

Υπάρχουν άνθρωποι που συνεχίζουν κανονικά την καθημερινότητά τους, εργάζονται, συναντούν φίλους, γελούν και δείχνουν προς τα έξω ότι όλα πηγαίνουν καλά. Κι όμως, μέσα τους μπορεί να βιώνουν μια επίμονη ψυχική εξάντληση που δεν αναγνωρίζουν ή δεν θέλουν να παραδεχτούν.

Η κατάθλιψη δεν εμφανίζεται πάντα με τον τρόπο που έχουμε στο μυαλό μας. Δεν σημαίνει απαραίτητα ότι κάποιος κλαίει συνεχώς ή ότι δεν μπορεί να σηκωθεί από το κρεβάτι. Σε ορισμένες περιπτώσεις, τα συμπτώματα είναι πιο διακριτικά και παραμένουν για μεγάλο χρονικό διάστημα.

«ΕΙΜΑΙ ΑΠΛΑ ΚΟΥΡΑΣΜΕΝΟΣ»

Η μόνιμη κόπωση μπορεί να αποδίδεται στην εργασία, στις υποχρεώσεις ή στην έλλειψη ύπνου. Όταν όμως η εξάντληση επιμένει και συνοδεύεται από έλλειψη διάθεσης, δυσκολία συγκέντρωσης ή απώλεια ενδιαφέροντος, αξίζει να μην αγνοείται.

«ΔΕΝ ΕΧΩ ΛΟΓΟ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΔΥΣΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ»

Ένα συχνό εμπόδιο είναι η πεποίθηση ότι η κατάθλιψη αφορά μόνο ανθρώπους που έχουν βιώσει κάποιο μεγάλο πρόβλημα. Στην πραγματικότητα, η ψυχική υγεία δεν εξαρτάται αποκλειστικά από το αν κάποιος έχει «σοβαρό λόγο» να αισθάνεται άσχημα.

ΣΤΑΜΑΤΟΥΝ ΝΑ ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΟΣΑ ΠΑΛΙΑ ΤΟΥΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΣΑΝ

Μια αλλαγή που μπορεί να περάσει απαρατήρητη είναι η απώλεια ενδιαφέροντος. Χόμπι, παρέες και δραστηριότητες που κάποτε έδιναν χαρά μπορεί να αρχίσουν να μοιάζουν αδιάφορα ή κουραστικά.

ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΠΙΟ ΕΥΕΡΕΘΙΣΤΟΙ

Η κατάθλιψη δεν εκφράζεται πάντα ως θλίψη. Σε αρκετούς ανθρώπους μπορεί να εμφανίζεται ως εκνευρισμός, απογοήτευση, νευρικότητα ή συνεχής αίσθηση ότι «δεν αντέχουν άλλο».

ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΟΝΤΑΙ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΝ

Μπορεί να αρχίσουν να αποφεύγουν συναντήσεις, τηλεφωνήματα ή κοινωνικές δραστηριότητες. Συχνά λένε «δεν έχω διάθεση» ή «θέλω απλώς να μείνω μόνος», χωρίς να αναγνωρίζουν ότι αυτή η αλλαγή έχει γίνει σταθερό μοτίβο.

ΔΕΝ ΖΗΤΟΥΝ ΒΟΗΘΕΙΑ

Ο φόβος του στιγματισμού, η άρνηση ή η πεποίθηση ότι «θα περάσει μόνο του» μπορεί να οδηγήσουν κάποιον στο να μην αναζητήσει υποστήριξη. Όμως η επίμονη ψυχική δυσφορία δεν είναι κάτι που χρειάζεται να αντιμετωπίζεται μόνος.

Αν κάποιος αναγνωρίζει στον εαυτό του συμπτώματα που επιμένουν για εβδομάδες ή επηρεάζουν την καθημερινότητά του, μια συζήτηση με επαγγελματία ψυχικής υγείας μπορεί να αποτελέσει ένα σημαντικό πρώτο βήμα.

Το να παραδεχτεί κάποιος ότι δυσκολεύεται δεν είναι αδυναμία. Είναι αναγνώριση ενός προβλήματος και, συχνά, η αρχή για να ζητήσει τη βοήθεια που χρειάζεται.