Ο ΣΤΕΛΙΟΣ ΕΧΑΣΕ ΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΓΑΜΟΥ ΤΟΥΣ, ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΕΧΑΣΕ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ

Μια ιστορία που ραγίζει καρδιές…

Ο Στέλιος ήταν ένας άνθρωπος μορφωμένος, καθηγητής πανεπιστημίου, με μια ζωή που έμοιαζε ολοκληρωμένη. Την ημέρα του γάμου του, κρατούσε το χέρι της γυναίκας που αγαπούσε περισσότερο από οτιδήποτε. Ήταν η αρχή μιας νέας ζωής. Ή τουλάχιστον έτσι πίστευε.

Λίγα λεπτά μετά το τέλος του μυστηρίου, καθώς οι δυο τους διέσχιζαν έναν δρόμο, η μοίρα έπαιξε το πιο σκληρό της παιχνίδι.

Η νύφη προπορευόταν. Ένα αυτοκίνητο, κινούμενο με ιλιγγιώδη ταχύτητα, πέρασε το κόκκινο φανάρι. Δεν υπήρξε χρόνος για αντίδραση.

Το χτύπημα ήταν ακαριαίο.

Μπροστά στα μάτια του Στέλιου, η γυναίκα της ζωής του χάθηκε σε μια στιγμή.

Ο χρόνος πάγωσε.

Τίποτα δεν ήταν πια το ίδιο.

Ο Στέλιος δεν μπόρεσε ποτέ να ξεπεράσει αυτό που συνέβη. Εκείνη τη μέρα δεν έχασε μόνο τη σύζυγό του. Έχασε τον εαυτό του, την πραγματικότητα, κάθε λόγο να συνεχίσει. Ο ΣΤΕΛΙΟΣ τρελάθηκε στην κυριολεξία…

Σιγά σιγά απομακρύνθηκε από τους ανθρώπους, από τη ζωή που ήξερε. Βρέθηκε να ζει μόνος, στους δρόμους, σε ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι. Φορούσε τα ίδια ρούχα, απεριποίητος, σιωπηλός. Το βλέμμα του χαμένο, γεμάτο πόνο. Δεν ήθελε κανέναν δίπλα του, ο Στέλιος είχε αγριέψει… Πολλοί ήταν αυτοί που τον χαρακτήριζαν αγριάνθρωπο… Έλεγαν κι έκριναν χωρίς να ξέρουν… τα κλασικά της κούφιας κοινωνίας μας.

Ο ΣΤΕΛΙΟΣ δεν μιλούσε σχεδόν ποτέ.

Περπατούσε ασταμάτητα, κάνοντας κάποιες φορές απότομες, παράξενες κινήσεις. Οι άνθρωποι τον κοιτούσαν με φόβο. Τα παιδιά της γειτονιάς άλλοτε κρύβονταν, άλλοτε τον πείραζαν. Εκείνος τα κυνηγούσε, μα ποτέ δεν τα πείραζε.

Ήταν ένας άνθρωπος σπασμένος, αγέλαστος, πικραμένος… Έμπαινε μέσα στα μαγαζιά και δείχνοντας με το δάχτυλο απαιτούσε με βογκητά να του δώσουν να φάει, καμία φορά άφηνε κέρματα που είχε βρει κάτω… και οι μαγαζάτορες τα πετούσαν γιατί σιχαίνονταν μην κολλήσουνε κάτι (το έχω δει με τα μάτια μου ουκ ολίγες φορές γιατί μεγάλωσα για κάποιο διάστημα στην ίδια γειτονιά με τον Στέλιο)

Δημοσιογράφοι προσπάθησαν να καταλάβουν την ιστορία του. Μα η αλήθεια ήταν απλή και ταυτόχρονα αβάσταχτη: ένας άνθρωπος που έχασε τα πάντα μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Μια ιστορία θλίψης που δεν είχε κανένα νόημα να προβληθεί… Για ποιο λόγο; Μόνο και μόνο για τηλεθέαση; Οι κλασικές Μ….ιες κάποιων ανόητων δημοσιογράφων που δεν τους νοιάζει τίποτε άλλο πέρα από την τηλεθέαση…

Ένας ασυνείδητος οδηγός λοιπόν στέρησε στον Στέλιο τη ζωή που ονειρευόταν.

Ο Στέλιος έζησε τα υπόλοιπα χρόνια μόνος, βυθισμένος στις αναμνήσεις και στον πόνο. Δεν ξαναβρήκε ποτέ τη χαρά.

Και όταν έφυγε από τη ζωή, ήταν σαν να έκλεισε ένας κύκλος γεμάτος σιωπή και θλίψη.

Ίσως τώρα να έχει βρει την ηρεμία που δεν γνώρισε ποτέ εδώ. Ίσως κάπου, να κρατά ξανά το χέρι της.

Και να έχει πάρει πίσω, έστω και αργά, αυτό που του στερήθηκε τόσο άδικα.