«ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΜΑΝΟΥΛΑ, ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ»ΤΟ ΣΠΑΡΑΚΤΙΚΟ ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΜΙΚΡΟΥ ΑΡΗ ΠΡΟΣ ΤΗ ΜΑΜΑ ΤΟΥ ΠΟΥ ΕΦΥΓΕ ΑΠΟ ΚΑΡΚΙΝΟ ΠΡΙΝ 6 ΜΗΝΕΣ

Το παρακάτω γράμμα μάς το έστειλε ο μικρός Άρης, ένα παιδί μόλις 11 ετών, που πριν από έξι μήνες έχασε τη μητέρα του από καρκίνο και έμεινε ορφανός από μάνα.

Οι λέξεις του είναι γεμάτες πόνο, αγάπη και εκείνο το αβάσταχτο «γιατί» που κανένα παιδί δεν θα έπρεπε να κουβαλά.

«Χρόνια πολλά μαμά…

Σήμερα είναι η γιορτή της μητέρας και νιώθω πως όλος ο κόσμος έχει μαμά εκτός από μένα.
Πονάει τόσο πολύ αυτό.

Μου λείπεις κάθε μέρα.
Μου λείπεις όταν ξυπνάω και δεν ακούω τη φωνή σου.
Μου λείπεις όταν γυρίζω από το σχολείο και δεν είσαι να με ρωτήσεις πώς πέρασα.
Μου λείπεις τα βράδια πιο πολύ… γιατί τότε κανείς δεν βλέπει ότι κλαίω.

Έχουν περάσει έξι μήνες από τότε που ο καρκίνος σε πήρε μακριά μου και ακόμα δεν μπορώ να το πιστέψω.
Θυμώνω μαμά.
Θυμώνω πολύ.
Γιατί εσύ;
Γιατί εγώ;
Γιατί να μείνω χωρίς μαμά τόσο μικρός;

Ζηλεύω τα άλλα παιδιά όταν φωνάζουν “μαμά”.
Τα βλέπω να τις αγκαλιάζουν και νιώθω κάτι να με πνίγει μέσα μου.
Θέλω κι εγώ να φωνάξω “μαμά” και να γυρίσεις να μου πεις “τι έγινε αγάπη μου;”.
Αλλά δεν γυρίζεις…

Ξέρεις τι σκέφτηκα σήμερα;
Ευτυχώς που δεν πήγα σχολείο.
Γιατί αν ήμουν εκεί, ο δάσκαλος θα μας έλεγε να ζωγραφίσουμε κάτι για τη γιορτή της μητέρας.

Και εγώ τι θα ζωγράφιζα;

Μια ματωμένη καρδιά βυθισμένη μέσα στο σκοτάδι.
Ένα παιδί μόνο του.
Ένα φως που έσβησε και δεν θα ανάψει ποτέ ξανά.

Μαμά, είχαμε τόσα ακόμα να ζήσουμε…
Ήθελα να μεγαλώσεις μαζί μου.
Να με δεις όταν τελειώσω το σχολείο.
Να σου λέω τα μυστικά μου.
Να σε πάρω αγκαλιά όταν θα φοβάμαι.
Να μου λες πως όλα θα πάνε καλά.

Τώρα φοβάμαι συνέχεια.

Μερικά βράδια αγκαλιάζω τη φωτογραφία σου και κοιμάμαι έτσι.
Και άλλες φορές δεν κοιμάμαι καθόλου.
Μόνο κοιτάω το ταβάνι και σκέφτομαι τη φωνή σου για να μην την ξεχάσω.

Μαμά, όπου κι αν είσαι, θέλω να ξέρεις πως σε αγαπάω πιο πολύ απ’ όλους.
Και πως μου λείπεις τόσο πολύ που καμιά λέξη δεν φτάνει να το πει.

Χρόνια πολλά μανούλα μου…

Ο Άρης»