ΜΠΟΡΕΙ ΕΝΑΣ ΠΑΤΡΙΟΣ ΝΑ ΑΓΑΠΗΣΕΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΤΟΥ ΣΑΝ ΔΙΚΟ ΤΟΥ;

Η αγάπη δεν γεννιέται πάντα από το αίμα. Μερικές φορές γεννιέται από την επιλογή. Από την απόφαση να μείνεις, να φροντίσεις, να είσαι εκεί ακόμα κι όταν δεν «χρωστάς» τίποτα.

Ένας πατριός δεν μπαίνει εύκολα στη ζωή ενός παιδιού. Δεν είναι απλώς ένας ενήλικας στο σπίτι. Είναι κάποιος που καλείται να αγαπήσει χωρίς να απαιτεί, να δώσει χωρίς να συγκριθεί και να σταθεί χωρίς να αντικαταστήσει. Και αυτό από μόνο του είναι πράξη βαθιάς αγάπης.

Μπορεί άραγε να αγαπήσει ένα παιδί σαν δικό του;

Ναι. Όχι γιατί το γέννησε, αλλά γιατί το διάλεξε.

Γιατί ήταν εκεί στις δύσκολες μέρες. Γιατί κράτησε το χέρι του όταν φοβόταν. Γιατί χάρηκε με τις μικρές του νίκες και πόνεσε με τις απογοητεύσεις του. Γιατί το προστάτευσε, το σεβάστηκε και του έδωσε χώρο να είναι ο εαυτός του.

Η αγάπη ενός πατριού δεν είναι πάντα εύκολη. Κουβαλά αμφιβολίες, φόβο απόρριψης, σιωπές. Όμως όταν είναι αληθινή, γίνεται βαθιά, σταθερή και ανιδιοτελής. Και πολλές φορές, γίνεται η πιο δυνατή αγάπη απ’ όλες.

Γιατί πατέρας δεν είναι μόνο αυτός που δίνει ζωή.

Είναι κι αυτός που τη στηρίζει.

Και ίσως τελικά, το παιδί να μην θυμάται ποιος το γέννησε, αλλά ποιος στάθηκε δίπλα του όταν το είχε ανάγκη.

Εσύ τι πιστεύεις; Μπορεί η αγάπη να είναι επιλογή και όχι δεσμός αίματος;