ΟΤΑΝ Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΜΑΣ ΦΟΒΙΖΕΙ: ΓΙΑΤΙ ΔΥΣΚΟΛΕΥΟΜΑΣΤΕ ΝΑ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΜΟΝΟΙ ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ

Υπάρχουν άνθρωποι που μόλις βρεθούν μόνοι ανοίγουν αμέσως το κινητό. Βάζουν μουσική, τηλεόραση, στέλνουν μηνύματα ή ψάχνουν κάποιον να μιλήσουν.

Όχι επειδή δεν αγαπούν τη δική τους παρέα.

Αλλά επειδή η σιωπή καμιά φορά φέρνει στην επιφάνεια πράγματα που μέσα στη φασαρία της ημέρας καταφέρνουμε να αγνοούμε.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΙΔΙΟ Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΜΕ ΤΟ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΜΟΝΟΣ

Μπορείς να είσαι μόνος και να νιώθεις υπέροχα.

Και μπορείς να βρίσκεσαι ανάμεσα σε δέκα ανθρώπους και να αισθάνεσαι απίστευτα μόνος.

Η μοναξιά είναι κυρίως ένα συναίσθημα αποσύνδεσης. Το να είσαι μόνος, από την άλλη, μπορεί να είναι μια συνειδητή επιλογή και μια ευκαιρία να ξεκουραστείς από τις απαιτήσεις των άλλων.

Το ένα δεν σημαίνει απαραίτητα το άλλο.

Η ΣΙΩΠΗ ΑΦΗΝΕΙ ΧΩΡΟ ΣΤΙΣ ΣΚΕΨΕΙΣ

Όσο είμαστε απασχολημένοι, δεν χρειάζεται πάντα να ακούμε τι συμβαίνει μέσα μας.

Όταν όμως μένουμε μόνοι, μπορεί να εμφανιστούν σκέψεις που αναβάλαμε.

«Είμαι πραγματικά ευχαριστημένος με τη ζωή μου;»

«Γιατί με επηρέασε τόσο αυτό που έγινε;»

«Μήπως κάτι χρειάζεται να αλλάξει;»

Και μερικές φορές δεν θέλουμε να ακούσουμε τις απαντήσεις.

ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ ΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΜΑΣ

Δεν είναι πάντα εύκολο να μείνουμε με τη στενοχώρια, το άγχος, τον θυμό ή την απογοήτευση χωρίς να προσπαθήσουμε αμέσως να τα απομακρύνουμε.

Έτσι, γεμίζουμε κάθε κενό.

Μια ειδοποίηση.

Ένα βίντεο.

Ένα τηλεφώνημα.

Μια έξοδος.

Οτιδήποτε αρκεί για να μην αισθανθούμε αυτό που υπάρχει από κάτω.

Όμως ένα συναίσθημα που αποφεύγουμε δεν εξαφανίζεται απαραίτητα. Μερικές φορές απλώς περιμένει να του δώσουμε χώρο.

ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΣΥΝΗΘΙΣΕΙ ΝΑ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΣΥΝΕΧΩΣ ΚΑΠΟΙΟΝ

Όταν η καθημερινότητά μας είναι γεμάτη από ανθρώπους, μηνύματα και δραστηριότητες, η μοναχικότητα μπορεί αρχικά να μοιάζει παράξενη.

Δεν ξέρουμε τι να κάνουμε με τον χρόνο μας.

Και τότε καταλαβαίνουμε κάτι σημαντικό: ίσως δεν έχουμε μάθει να περνάμε χρόνο με τον εαυτό μας χωρίς να αισθανόμαστε ότι πρέπει συνεχώς να συμβαίνει κάτι.

Η ΜΟΝΑΧΙΚΟΤΗΤΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΧΩΡΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

Όταν σταματήσεις να φοβάσαι τη σιωπή, μπορεί να ανακαλύψεις ότι έχει και μια άλλη πλευρά.

Μπορείς να πιεις τον καφέ σου χωρίς να κοιτάς το κινητό.

Να περπατήσεις χωρίς να μιλάς με κανέναν.

Να πας σινεμά μόνος σου.

Να διαβάσεις.

Να μαγειρέψεις.

Να ακούσεις μουσική.

Να μην κάνεις απολύτως τίποτα.

Και ξαφνικά, το «είμαι μόνος» αρχίζει να σημαίνει και «είμαι ελεύθερος να είμαι όπως θέλω».

ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ «ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ»

Το να απολαμβάνεις τον χρόνο με τον εαυτό σου δεν σημαίνει ότι δεν χρειάζεσαι τους άλλους.

Οι άνθρωποι χρειαζόμαστε σύνδεση, φιλία, αγάπη και επικοινωνία.

Το ζητούμενο δεν είναι να μη χρειάζεσαι κανέναν.

Είναι να μη φοβάσαι τόσο πολύ τον εαυτό σου ώστε να χρειάζεσαι πάντα κάποιον για να μην είσαι μαζί του.

ΞΕΚΙΝΑ ΜΕ ΛΙΓΟ

Αν η μοναξιά σε δυσκολεύει, δεν χρειάζεται να περάσεις ξαφνικά μια ολόκληρη μέρα μόνος.

Ξεκίνα με λίγα λεπτά.

Άφησε το κινητό στην άκρη.

Κάτσε στο μπαλκόνι.

Πιες έναν καφέ χωρίς να κάνεις κάτι άλλο.

Παρατήρησε τι σκέψεις έρχονται χωρίς να προσπαθήσεις αμέσως να τις διώξεις.

Στην αρχή μπορεί να είναι άβολο.

Με τον καιρό όμως μπορεί να γίνει γνώριμο.

ΚΑΙ ΙΣΩΣ ΕΚΕΙ ΝΑ ΑΡΧΙΖΕΙ ΜΙΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ

Δεν χρειάζεται να αγαπάς κάθε στιγμή που περνάς μόνος.

Ούτε να βρίσκεις πάντα κάτι παραγωγικό να κάνεις.

Αρκεί να μπορείς σταδιακά να νιώθεις άνετα με την παρουσία σου.

Γιατί η μοναξιά δεν είναι πάντα το να μην έχεις κάποιον δίπλα σου.

Μερικές φορές είναι το να μην αισθάνεσαι καλά όταν έχεις μόνο εσένα.

Και ίσως το πιο όμορφο σημείο είναι όταν καταφέρνεις να φτάσεις εκεί όπου λες:

«Μπορεί να θέλω ανθρώπους στη ζωή μου. Αλλά δεν φοβάμαι πια να μείνω λίγο μόνος μαζί μου.»

Γιατί όταν μαθαίνεις να απολαμβάνεις τη δική σου παρέα, δεν ψάχνεις ανθρώπους μόνο και μόνο για να γεμίσεις ένα κενό.

Τους επιλέγεις επειδή πραγματικά θέλεις να μοιραστείς τη ζωή σου μαζί τους.