ΓΙΑΤΙ ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΑΠΟΛΟΓΟΥΝΤΑΙ ΣΥΝΕΧΩΣ, ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΚΑΝΕΙ ΚΑΤΙ ΛΑΘΟΣ;

«Συγγνώμη που σε ενοχλώ», «συγγνώμη που άργησα», «συγγνώμη, μήπως σε κουράζω;». Για κάποιους ανθρώπους η λέξη «συγγνώμη» έχει γίνει σχεδόν αυτόματη αντίδραση, ακόμη κι όταν δεν υπάρχει πραγματικός λόγος να απολογηθούν.

Συχνά αυτό συνδέεται με τον φόβο της απόρριψης ή της σύγκρουσης. Ένας άνθρωπος μπορεί να έχει μάθει ότι για να διατηρήσει την ηρεμία στις σχέσεις του πρέπει συνεχώς να προσαρμόζεται και να αποφεύγει να δυσαρεστεί τους άλλους.

Μπορεί επίσης να έχει συνηθίσει να βάζει τις ανάγκες των άλλων πάνω από τις δικές του. Έτσι, ακόμη και όταν εκφράζει μια φυσιολογική ανάγκη ή ζητά κάτι απολύτως λογικό, αισθάνεται ότι πρέπει πρώτα να ζητήσει συγγνώμη.

Σε άλλες περιπτώσεις, η συνεχής απολογία μπορεί να έχει σχέση με χαμηλή αυτοπεποίθηση. Το άτομο αμφιβάλλει συχνά για τον εαυτό του και θεωρεί ότι πιθανότατα εκείνο φταίει, ακόμη κι όταν τα γεγονότα δεν το δείχνουν.

Το να ζητάμε συγγνώμη όταν έχουμε πραγματικά κάνει κάτι λάθος είναι ένδειξη ωριμότητας. Όμως δεν χρειάζεται να απολογούμαστε επειδή έχουμε ανάγκες, επειδή διαφωνούμε, επειδή ζητάμε σεβασμό ή επειδή απλώς υπάρχουμε στον χώρο κάποιου άλλου.

Μια μικρή αλλαγή στη γλώσσα μπορεί να βοηθήσει. Αντί για «συγγνώμη που σε ενοχλώ», μπορούμε να πούμε «έχεις λίγο χρόνο να μιλήσουμε;». Αντί για «συγγνώμη που άργησα να απαντήσω», μπορούμε να πούμε «ευχαριστώ για την υπομονή σου».

Η διαφορά είναι σημαντική: δεν ζητάμε συγγνώμη για κάτι που δεν κάναμε λάθος. Μαθαίνουμε να αναγνωρίζουμε πότε πραγματικά χρειάζεται μια συγγνώμη και πότε απλώς χρειάζεται να δώσουμε στον εαυτό μας το δικαίωμα να υπάρχει χωρίς ενοχές.