ΕΧΩ ΚΟΥΡΑΣΤΕΙ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΠΑΝΤΑ Ο «ΚΑΛΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ». ΓΙΑΤΙ ΟΤΑΝ ΒΑΖΩ ΟΡΙΑ ΟΛΟΙ ΘΥΜΩΝΟΥΝ;

Μας το έστειλε ως προβληματισμό η Θάλεια, αναγνώστριά μας.

«Έχω κουραστεί να είμαι πάντα ο άνθρωπος που λέει “ναι”. Να είμαι διαθέσιμη για όλους, να βοηθάω, να ακούω, να καταλαβαίνω και να κάνω πίσω όταν υπάρχει κάποια ένταση. Για χρόνια πίστευα ότι αυτό σημαίνει να είσαι καλός άνθρωπος.

Τον τελευταίο καιρό, όμως, νιώθω ότι έχω εξαντληθεί. Άρχισα να λέω “όχι” όταν κάτι δεν με βολεύει, να μην απαντάω αμέσως σε κάθε μήνυμα και να λέω ξεκάθαρα όταν κάτι με ενοχλεί.

Το αποτέλεσμα; Κάποιοι άνθρωποι γύρω μου θύμωσαν. Άλλοι μου είπαν ότι έχω αλλάξει και άλλοι ότι έγινα εγωίστρια.

Και τώρα έχω αρχίσει να αναρωτιέμαι: Μήπως τελικά είμαι εγώ το πρόβλημα; Γιατί όταν έκανα πάντα ό,τι ήθελαν όλοι, ήμουν “η καλή”. Τώρα που προσπαθώ να προστατεύσω τον εαυτό μου, γιατί ξαφνικά τους ενοχλώ τόσο πολύ;»

Η σκέψη της Θάλειας αγγίζει ένα θέμα που πολλοί άνθρωποι δυσκολεύονται να παραδεχτούν ακόμη και στον ίδιο τους τον εαυτό: το να έχεις μάθει να είσαι συνεχώς διαθέσιμος για τους άλλους μπορεί να σε κάνει να ξεχνάς τις δικές σου ανάγκες.

Το να είσαι καλός άνθρωπος, όμως, δεν σημαίνει ότι πρέπει να είσαι πάντα διαθέσιμος, να συμφωνείς με όλους ή να ανέχεσαι συμπεριφορές που σε πληγώνουν.

ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΟΡΙΑ ΜΑΣ ΕΝΟΧΛΟΥΝ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ;

Όταν κάποιος έχει συνηθίσει να σε βρίσκει πάντα διαθέσιμο, η πρώτη σου άρνηση μπορεί να του φαίνεται παράξενη.

Όχι επειδή έκανες κάτι κακό, αλλά επειδή αλλάζει μια κατάσταση στην οποία είχε συνηθίσει.

Αν μέχρι σήμερα έλεγες «ναι» σε όλα και ξαφνικά αρχίσεις να λες «αυτό δεν μπορώ», κάποιοι άνθρωποι μπορεί να αντιδράσουν. Μπορεί να θυμώσουν, να παραπονεθούν ή να προσπαθήσουν να σε κάνουν να αισθανθείς ενοχές.

Αυτό, όμως, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι το όριό σου είναι λάθος.

Μερικές φορές η αντίδραση των άλλων μας δείχνει πόσο πολύ είχαν συνηθίσει να έχουμε ελάχιστα όρια.

ΤΟ «ΟΧΙ» ΔΕΝ ΣΕ ΚΑΝΕΙ ΚΑΚΟ ΑΝΘΡΩΠΟ

Υπάρχει μια μεγάλη διαφορά ανάμεσα στην καλοσύνη και στην αυτοθυσία.

Μπορείς να βοηθάς τους ανθρώπους χωρίς να είσαι διαθέσιμος 24 ώρες το εικοσιτετράωρο. Μπορείς να αγαπάς την οικογένεια και τους φίλους σου χωρίς να ικανοποιείς κάθε τους απαίτηση.

Μπορείς να νοιάζεσαι για κάποιον και ταυτόχρονα να λες:

«Δεν μπορώ σήμερα.»

«Αυτό με ενοχλεί.»

«Δεν θέλω να το κάνω.»

«Χρειάζομαι λίγο χρόνο για εμένα.»

Αυτές οι φράσεις δεν είναι ένδειξη εγωισμού. Είναι τρόποι να επικοινωνήσεις τις ανάγκες και τα όριά σου.

ΓΙΑΤΙ ΝΙΩΘΟΥΜΕ ΕΝΟΧΕΣ ΟΤΑΝ ΒΑΖΟΥΜΕ ΟΡΙΑ;

Για έναν άνθρωπο που έχει συνηθίσει να ευχαριστεί τους πάντες, το «όχι» μπορεί να προκαλεί έντονο άγχος.

Μπορεί να σκέφτεται: «Θα παρεξηγηθεί», «θα θυμώσει μαζί μου», «θα με θεωρήσει κακό άνθρωπο» ή «μήπως έπρεπε τελικά να το κάνω;».

Η ενοχή, όμως, δεν σημαίνει πάντα ότι κάναμε κάτι λάθος.

Μερικές φορές σημαίνει απλώς ότι κάνουμε κάτι καινούργιο.

Αν έχεις μάθει για χρόνια να βάζεις τους άλλους πρώτους, είναι φυσιολογικό να χρειαστεί χρόνος μέχρι να αισθανθείς άνετα όταν αρχίζεις να υπολογίζεις και τον εαυτό σου.

ΟΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΟΤΑΝ ΑΛΛΑΖΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ

Όταν αρχίζουμε να βάζουμε όρια, κάποιες σχέσεις μπορεί να δοκιμαστούν.

Οι άνθρωποι που μας αγαπούν και μας σέβονται μπορεί να χρειαστούν λίγο χρόνο για να συνηθίσουν τη νέα πραγματικότητα, αλλά τελικά θα μπορούν να κατανοήσουν τις ανάγκες μας.

Αντίθετα, μια σχέση που λειτουργούσε μόνο επειδή εμείς υποχωρούσαμε συνεχώς, ίσως αποκαλύψει τα προβλήματά της όταν σταματήσουμε να κάνουμε πάντα πίσω.

Και αυτό μπορεί να είναι δύσκολο, αλλά ταυτόχρονα πολύ αποκαλυπτικό.

ΘΑΛΕΙΑ, ΙΣΩΣ ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΝΑ ΘΥΜΗΘΕΙΣ ΚΑΤΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ

Δεν χρειάζεται να είσαι ο «καλός άνθρωπος» στα μάτια όλων.

Δεν είναι δυνατόν να ικανοποιούμε τους πάντες. Και, κυρίως, δεν είναι δική μας ευθύνη να αποφεύγουμε κάθε πιθανή δυσαρέσκεια των άλλων.

Το να βάζεις όρια δεν σημαίνει ότι σταμάτησες να νοιάζεσαι.

Σημαίνει ότι άρχισες να νοιάζεσαι και για εσένα.

Και ίσως αυτό να είναι ένα από τα πιο δύσκολα μαθήματα που έχουμε να μάθουμε μεγαλώνοντας: δεν χρειάζεται να εξαντλούμαστε για να αποδεικνύουμε ότι είμαστε καλοί άνθρωποι.

Η καλοσύνη έχει αξία όταν προσφέρεται ελεύθερα. Όταν γίνεται υποχρέωση, φόβος ή συνεχής παραίτηση από τον εαυτό μας, τότε χρειάζεται να αναρωτηθούμε αν αυτό που δίνουμε στους άλλους αφήνει καθόλου χώρο και για εμάς.Μας το έστειλε ως προβληματισμό η Θάλεια, αναγνώστριά μας.

«Έχω κουραστεί να είμαι πάντα ο άνθρωπος που λέει “ναι”. Να είμαι διαθέσιμη για όλους, να βοηθάω, να ακούω, να καταλαβαίνω και να κάνω πίσω όταν υπάρχει κάποια ένταση. Για χρόνια πίστευα ότι αυτό σημαίνει να είσαι καλός άνθρωπος.

Τον τελευταίο καιρό, όμως, νιώθω ότι έχω εξαντληθεί. Άρχισα να λέω “όχι” όταν κάτι δεν με βολεύει, να μην απαντάω αμέσως σε κάθε μήνυμα και να λέω ξεκάθαρα όταν κάτι με ενοχλεί.

Το αποτέλεσμα; Κάποιοι άνθρωποι γύρω μου θύμωσαν. Άλλοι μου είπαν ότι έχω αλλάξει και άλλοι ότι έγινα εγωίστρια.

Και τώρα έχω αρχίσει να αναρωτιέμαι: Μήπως τελικά είμαι εγώ το πρόβλημα; Γιατί όταν έκανα πάντα ό,τι ήθελαν όλοι, ήμουν “η καλή”. Τώρα που προσπαθώ να προστατεύσω τον εαυτό μου, γιατί ξαφνικά τους ενοχλώ τόσο πολύ;»

Η σκέψη της Θάλειας αγγίζει ένα θέμα που πολλοί άνθρωποι δυσκολεύονται να παραδεχτούν ακόμη και στον ίδιο τους τον εαυτό: το να έχεις μάθει να είσαι συνεχώς διαθέσιμος για τους άλλους μπορεί να σε κάνει να ξεχνάς τις δικές σου ανάγκες.

Το να είσαι καλός άνθρωπος, όμως, δεν σημαίνει ότι πρέπει να είσαι πάντα διαθέσιμος, να συμφωνείς με όλους ή να ανέχεσαι συμπεριφορές που σε πληγώνουν.

ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΟΡΙΑ ΜΑΣ ΕΝΟΧΛΟΥΝ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ;

Όταν κάποιος έχει συνηθίσει να σε βρίσκει πάντα διαθέσιμο, η πρώτη σου άρνηση μπορεί να του φαίνεται παράξενη.

Όχι επειδή έκανες κάτι κακό, αλλά επειδή αλλάζει μια κατάσταση στην οποία είχε συνηθίσει.

Αν μέχρι σήμερα έλεγες «ναι» σε όλα και ξαφνικά αρχίσεις να λες «αυτό δεν μπορώ», κάποιοι άνθρωποι μπορεί να αντιδράσουν. Μπορεί να θυμώσουν, να παραπονεθούν ή να προσπαθήσουν να σε κάνουν να αισθανθείς ενοχές.

Αυτό, όμως, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι το όριό σου είναι λάθος.

Μερικές φορές η αντίδραση των άλλων μας δείχνει πόσο πολύ είχαν συνηθίσει να έχουμε ελάχιστα όρια.

ΤΟ «ΟΧΙ» ΔΕΝ ΣΕ ΚΑΝΕΙ ΚΑΚΟ ΑΝΘΡΩΠΟ

Υπάρχει μια μεγάλη διαφορά ανάμεσα στην καλοσύνη και στην αυτοθυσία.

Μπορείς να βοηθάς τους ανθρώπους χωρίς να είσαι διαθέσιμος 24 ώρες το εικοσιτετράωρο. Μπορείς να αγαπάς την οικογένεια και τους φίλους σου χωρίς να ικανοποιείς κάθε τους απαίτηση.

Μπορείς να νοιάζεσαι για κάποιον και ταυτόχρονα να λες:

«Δεν μπορώ σήμερα.»

«Αυτό με ενοχλεί.»

«Δεν θέλω να το κάνω.»

«Χρειάζομαι λίγο χρόνο για εμένα.»

Αυτές οι φράσεις δεν είναι ένδειξη εγωισμού. Είναι τρόποι να επικοινωνήσεις τις ανάγκες και τα όριά σου.

ΓΙΑΤΙ ΝΙΩΘΟΥΜΕ ΕΝΟΧΕΣ ΟΤΑΝ ΒΑΖΟΥΜΕ ΟΡΙΑ;

Για έναν άνθρωπο που έχει συνηθίσει να ευχαριστεί τους πάντες, το «όχι» μπορεί να προκαλεί έντονο άγχος.

Μπορεί να σκέφτεται: «Θα παρεξηγηθεί», «θα θυμώσει μαζί μου», «θα με θεωρήσει κακό άνθρωπο» ή «μήπως έπρεπε τελικά να το κάνω;».

Η ενοχή, όμως, δεν σημαίνει πάντα ότι κάναμε κάτι λάθος.

Μερικές φορές σημαίνει απλώς ότι κάνουμε κάτι καινούργιο.

Αν έχεις μάθει για χρόνια να βάζεις τους άλλους πρώτους, είναι φυσιολογικό να χρειαστεί χρόνος μέχρι να αισθανθείς άνετα όταν αρχίζεις να υπολογίζεις και τον εαυτό σου.

ΟΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΟΤΑΝ ΑΛΛΑΖΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ

Όταν αρχίζουμε να βάζουμε όρια, κάποιες σχέσεις μπορεί να δοκιμαστούν.

Οι άνθρωποι που μας αγαπούν και μας σέβονται μπορεί να χρειαστούν λίγο χρόνο για να συνηθίσουν τη νέα πραγματικότητα, αλλά τελικά θα μπορούν να κατανοήσουν τις ανάγκες μας.

Αντίθετα, μια σχέση που λειτουργούσε μόνο επειδή εμείς υποχωρούσαμε συνεχώς, ίσως αποκαλύψει τα προβλήματά της όταν σταματήσουμε να κάνουμε πάντα πίσω.

Και αυτό μπορεί να είναι δύσκολο, αλλά ταυτόχρονα πολύ αποκαλυπτικό.

ΘΑΛΕΙΑ, ΙΣΩΣ ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΝΑ ΘΥΜΗΘΕΙΣ ΚΑΤΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ

Δεν χρειάζεται να είσαι ο «καλός άνθρωπος» στα μάτια όλων.

Δεν είναι δυνατόν να ικανοποιούμε τους πάντες. Και, κυρίως, δεν είναι δική μας ευθύνη να αποφεύγουμε κάθε πιθανή δυσαρέσκεια των άλλων.

Το να βάζεις όρια δεν σημαίνει ότι σταμάτησες να νοιάζεσαι.

Σημαίνει ότι άρχισες να νοιάζεσαι και για εσένα.

Και ίσως αυτό να είναι ένα από τα πιο δύσκολα μαθήματα που έχουμε να μάθουμε μεγαλώνοντας: δεν χρειάζεται να εξαντλούμαστε για να αποδεικνύουμε ότι είμαστε καλοί άνθρωποι.

Η καλοσύνη έχει αξία όταν προσφέρεται ελεύθερα. Όταν γίνεται υποχρέωση, φόβος ή συνεχής παραίτηση από τον εαυτό μας, τότε χρειάζεται να αναρωτηθούμε αν αυτό που δίνουμε στους άλλους αφήνει καθόλου χώρο και για εμάς.