ΟΤΑΝ ΛΕΜΕ «ΝΑΙ» ΕΝΩ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΠΟΥΜΕ «ΟΧΙ»: Η ΔΥΣΚΟΛΙΑ ΝΑ ΒΑΖΟΥΜΕ ΟΡΙΑ

«Ναι, εντάξει.»

Το λες ενώ μέσα σου φωνάζεις «όχι».

Αναλαμβάνεις άλλη μία υποχρέωση, ενώ είσαι ήδη κουρασμένος. Δέχεσαι μια πρόσκληση ενώ θα ήθελες να μείνεις σπίτι. Απαντάς «κανένα πρόβλημα» σε κάτι που στην πραγματικότητα σε ενοχλεί.

Και μετά αναρωτιέσαι γιατί νιώθεις τόσο εξαντλημένος.

Η δυσκολία να πούμε «όχι» δεν σημαίνει απαραίτητα ότι δεν έχουμε όρια. Συχνά σημαίνει ότι φοβόμαστε τι θα συμβεί όταν τα εκφράσουμε.

ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ ΜΗΝ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ

Πολλοί άνθρωποι έχουν μάθει να συνδέουν την καλοσύνη με το να είναι πάντα διαθέσιμοι.

«Αν πω όχι, θα στενοχωρηθεί.»

«Θα νομίζει ότι δεν τον νοιάζομαι.»

«Μήπως φανώ εγωιστής;»

Έτσι, προτιμάμε να πιέσουμε τον εαυτό μας παρά να διακινδυνεύσουμε τη δυσαρέσκεια κάποιου άλλου.

Όμως η απογοήτευση ενός ανθρώπου δεν σημαίνει ότι έκανες κάτι λάθος.

ΤΟ «ΟΧΙ» ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΝΟΙΑΖΕΣΑΙ

Μπορείς να αγαπάς κάποιον και να μην μπορείς να τον βοηθήσεις εκείνη τη στιγμή.

Μπορείς να νοιάζεσαι για έναν φίλο και να μην έχεις διάθεση να βγεις.

Μπορείς να είσαι καλός άνθρωπος και να μην αναλαμβάνεις κάθε υποχρέωση που σου ζητούν.

Το «όχι» αφορά μια συγκεκριμένη στιγμή, ανάγκη ή κατάσταση. Δεν αποτελεί απαραίτητα απόρριψη του ανθρώπου απέναντί σου.

ΟΤΑΝ ΛΕΜΕ ΣΥΝΕΧΩΣ «ΝΑΙ», ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ ΤΟ ΚΟΣΤΟΣ

Κάθε «ναι» που λες ενώ μέσα σου θέλεις να πεις «όχι» έχει ένα κόστος.

Μπορεί να είναι χρόνος.

Ενέργεια.

Ξεκούραση.

Διάθεση.

Και κάποιες φορές, στο τέλος, γίνεται θυμός.

«Γιατί τα κάνω όλα εγώ;»

«Γιατί κανείς δεν με υπολογίζει;»

Μόνο που οι άλλοι δεν μπορούν πάντα να γνωρίζουν ότι ξεπερνούν τα όριά σου, όταν εσύ τους λες συνεχώς ότι όλα είναι εντάξει.

ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΕΞΗΓΕΙΣ ΤΑ ΠΑΝΤΑ

Ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια στο «όχι» είναι η ανάγκη να δικαιολογηθούμε.

Νιώθουμε ότι πρέπει να έχουμε μια τέλεια εξήγηση.

Δεν χρειάζεται.

Το «Δεν μπορώ αυτή τη φορά» είναι αρκετό.

Το «Δεν με βολεύει» είναι αρκετό.

Το «Χρειάζομαι λίγο χρόνο για μένα» είναι αρκετό.

Δεν χρειάζεται να παρουσιάσεις ολόκληρη την προσωπική σου ζωή για να δικαιολογήσεις ένα όριο.

ΜΑΘΕ ΝΑ ΑΝΤΕΧΕΙΣ ΛΙΓΟ ΤΗΝ ΑΜΗΧΑΝΙΑ

Στην αρχή, το «όχι» μπορεί να σε κάνει να νιώθεις άσχημα.

Μπορεί να αισθανθείς ενοχές. Μπορεί να σκεφτείς ότι ήσουν απότομος. Μπορεί να περιμένεις ότι ο άλλος θα παρεξηγηθεί.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι έκανες λάθος.

Μερικές φορές η ενοχή δεν είναι σημάδι ότι ξεπέρασες τα όρια κάποιου.

Είναι απλώς το συναίσθημα που εμφανίζεται επειδή για πρώτη φορά προστατεύεις τα δικά σου.

ΞΕΚΙΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΙΚΡΑ

Δεν χρειάζεται να αλλάξεις από τη μια μέρα στην άλλη.

Ξεκίνα με μικρές καταστάσεις.

Αν δεν θέλεις να βγεις, μην λες αμέσως «ναι» από συνήθεια.

Αν χρειάζεσαι χρόνο για να αποφασίσεις, πες:

«Θα το σκεφτώ και θα σου απαντήσω.»

Αυτή η φράση είναι πολύτιμη.

Σου δίνει χρόνο να ξεχωρίσεις τι πραγματικά θέλεις από αυτό που αισθάνεσαι ότι «πρέπει» να κάνεις.

ΤΑ ΟΡΙΑ ΔΕΝ ΔΙΩΧΝΟΥΝ ΤΟΥΣ ΣΩΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ

Ένας άνθρωπος που σε σέβεται μπορεί να απογοητευτεί από ένα «όχι», αλλά θα μπορεί να το αποδεχτεί.

Αντίθετα, όταν κάποιος απαιτεί να είσαι πάντα διαθέσιμος, θυμώνει κάθε φορά που βάζεις όριο ή σε κάνει να αισθάνεσαι ένοχος επειδή έχεις ανάγκες, αυτό αξίζει να το προσέξεις.

Τα όρια δεν υπάρχουν για να ελέγχουν τους άλλους.

Υπάρχουν για να ξεκαθαρίζουν τι μπορείς και τι δεν μπορείς να δώσεις.

ΤΟ «ΟΧΙ» ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΤΡΟΠΟΣ ΝΑ ΠΕΙΣ «ΝΑΙ» ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ

Ναι στην ξεκούρασή σου.

Ναι στον χρόνο σου.

Ναι στις ανάγκες σου.

Ναι στην ηρεμία σου.

Ναι στο δικαίωμα να μη θέλεις κάτι.

Δεν χρειάζεται να γίνεις σκληρός άνθρωπος για να βάλεις όρια. Μπορείς να παραμείνεις ευγενικός, τρυφερός και διαθέσιμος — απλώς όχι πάντα και όχι για όλους.

Γιατί το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι ότι λες «όχι» στους άλλους.

Είναι όταν λες συνεχώς «ναι» στους άλλους και «όχι» στον εαυτό σου.

Και κάποια στιγμή χρειάζεται να θυμηθείς ότι κι εσύ είσαι ένας άνθρωπος που αξίζει να τον υπολογίζεις.