ΕΣΤΕΙΛΕ ΚΑΤΑ ΛΑΘΟΣ ΤΗ ΛΙΣΤΑ ΤΟΥ ΣΟΥΠΕΡΜΑΡΚΕΤ ΣΤΟΝ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΤΗΣ — Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΠΟΥ ΠΗΡΕ ΤΗΝ ΕΚΑΝΕ ΝΑ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΕΙ!

Ήταν ένα από εκείνα τα μικρά λάθη που συμβαίνουν μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, αλλά μπορούν να σε κάνουν να θυμάσαι μια στιγμή για χρόνια. Εκείνη δεν είχε ιδέα ότι ένα απλό μήνυμα στο κινητό της θα γινόταν η αφορμή για το μεγαλύτερο πείραγμα που είχε δεχτεί ποτέ στη δουλειά.

Όλα ξεκίνησαν ένα απόγευμα, λίγο πριν τελειώσει τις υποχρεώσεις της. Είχε αποφασίσει να περάσει από το σούπερ μάρκετ επιστρέφοντας στο σπίτι και έφτιαξε μια λίστα με όσα χρειάζονταν εκείνη και η συγκάτοικός της.

Έγραψε τα πάντα στο κινητό της, από τα καθημερινά τρόφιμα μέχρι μερικά περίεργα πράγματα που είχαν προστεθεί στη λίστα έπειτα από συζητήσεις και μικρές εκκρεμότητες του σπιτιού.

Όταν τελείωσε, άνοιξε την εφαρμογή των μηνυμάτων και, βιαστική καθώς ήταν, επέλεξε μια συνομιλία για να στείλει τη λίστα. Πάτησε αποστολή, άφησε το κινητό στην άκρη και συνέχισε τη δουλειά της.

Λίγα λεπτά αργότερα, το τηλέφωνό της δονήθηκε.

Είχε έρθει απάντηση.

Μόλις κοίταξε την οθόνη, ένιωσε το στομάχι της να σφίγγεται. Το μήνυμα δεν είχε πάει στη συγκάτοικό της.

Είχε στείλει ολόκληρη τη λίστα του σούπερ μάρκετ στον διευθυντή της!

Για μερικά δευτερόλεπτα έμεινε ακίνητη, κοιτάζοντας την οθόνη σαν να μπορούσε με κάποιον τρόπο να πάρει πίσω το μήνυμα. Ήθελε να ανοίξει μια τρύπα στο πάτωμα και να εξαφανιστεί μέσα της.

Η πρώτη της σκέψη ήταν να του γράψει μια σύντομη συγγνώμη και να εξηγήσει ότι είχε γίνει λάθος. Πριν προλάβει, όμως, να αποφασίσει τι ακριβώς θα έλεγε, έφτασε και δεύτερο μήνυμα από τον διευθυντή.

Και τότε άρχισε το πραγματικό μαρτύριο!

Εκείνος δεν είχε απλώς παρατηρήσει το λάθος. Είχε διαβάσει τη λίστα μέχρι την τελευταία γραμμή και, όπως φάνηκε, είχε βρει αρκετό υλικό για να την πειράξει.

«Καλησπέρα! Μια ερώτηση μόνο: σε ποιο σούπερ μάρκετ προτιμάς να με στείλεις; Να ξέρω αν θα χρειαστεί να κάνω και υπερωρίες!»

Εκείνη κοκκίνισε μπροστά στην οθόνη. Προσπάθησε να απαντήσει σοβαρά, εξηγώντας πως το μήνυμα προοριζόταν για τη συγκάτοικό της. Ο διευθυντής, όμως, είχε ήδη εντοπίσει μερικά από τα πιο απρόσμενα αντικείμενα της λίστας.

«Επίσης, έχω μια απορία», συνέχισε. «Οι παγίδες για ποντίκια είναι για το σπίτι ή σκοπεύεις να οργανώσεις επιχείρηση εξόντωσης στο γραφείο; Να αρχίσω να προσέχω το συρτάρι μου;»

Η γυναίκα δεν ήξερε αν έπρεπε να γελάσει ή να κρύψει το κεφάλι της κάτω από το γραφείο.

Κι εκείνος δεν είχε τελειώσει.

«Και η κολόνια λεμόνι για γιαγιάδες; Είναι κάποια νέα τάση που δεν γνωρίζω; Μήπως πρέπει να ανανεώσουμε τον ενδυματολογικό κανονισμό της εταιρείας;»

Πλέον, η προσπάθειά της να κρατήσει την ψυχραιμία της είχε γίνει σχεδόν αδύνατη. Έβαλε το χέρι στο στόμα για να μη γελάσει δυνατά, ενώ ταυτόχρονα ευχόταν να μπορούσε να διαγράψει ολόκληρη τη συνομιλία από τη μνήμη του.

Τότε ήρθε και το τελειωτικό χτύπημα.

«Για τα λουκούμια δεν έχω αντίρρηση. Μπορούμε να τα μοιραστούμε στο γραφείο. Αλλά θέλω να μάθω κάτι ακόμη: το αρωματικό τουαλέτας είναι για να μυρίζει ωραία το σπίτι ή για να αντιμετωπίσουμε κάποια έκτακτη κατάσταση;»

Δεν άντεξε άλλο.

Η λίστα, που για εκείνη ήταν απλώς μια πρακτική υπενθύμιση για τα ψώνια του σπιτιού, είχε μετατραπεί στα χέρια του διευθυντή της σε ολόκληρη κωμωδία. Κι όσο εκείνη προσπαθούσε να εξηγήσει ότι δεν υπήρχε τίποτα περίεργο και πως όλα είχαν τη δική τους εξήγηση, τόσο εκείνος έβρισκε καινούργιες αφορμές για πειράγματα.

Το χειρότερο ήταν ότι την επόμενη ημέρα έπρεπε να πάει κανονικά στο γραφείο.

Όλο το βράδυ σκεφτόταν τη στιγμή που θα τον συναντούσε. Αναρωτιόταν αν θα της έλεγε κάτι μπροστά στους συναδέλφους της, αν θα θυμόταν κάθε λεπτομέρεια της λίστας ή αν θα έκανε πως δεν είχε συμβεί τίποτα.

Το επόμενο πρωί μπήκε στο γραφείο προσπαθώντας να δείχνει απόλυτα φυσιολογική. Άφησε την τσάντα της, άνοιξε τον υπολογιστή και απέφυγε όσο μπορούσε να κοιτάξει προς το γραφείο του.

Δεν πέρασαν παρά λίγα λεπτά μέχρι να ακούσει τη φωνή του.

«Καλημέρα! Τελικά πήγες στο σούπερ μάρκετ; Γιατί θέλω να ξέρω αν πρέπει να περάσω κι εγώ για τα λουκούμια!»

Οι συνάδελφοι που βρίσκονταν κοντά άρχισαν να γελούν, ενώ εκείνη έκρυψε το πρόσωπό της με τα χέρια της.

«Σας παρακαλώ, ξεχάστε το! Ένα λάθος ήταν!» είπε γελώντας και ντρεπόμενη ταυτόχρονα.

Αλλά ο διευθυντής της δεν επρόκειτο να το ξεχάσει τόσο εύκολα. Για αρκετό καιρό, κάθε φορά που κάποιος ανέφερε το σούπερ μάρκετ, τα καθαριστικά ή ακόμη και τα γλυκά, εκείνος έβρισκε τρόπο να επαναφέρει την περίφημη λίστα στη συζήτηση.

Κάποια στιγμή, μάλιστα, όταν τη συνάντησε στον διάδρομο, τη ρώτησε με απόλυτη σοβαρότητα:

«Μια τελευταία ερώτηση: οι παγίδες για τα ποντίκια αγοράστηκαν ή να τις βάλω στον προϋπολογισμό του επόμενου μήνα;»

Εκείνη έβαλε τα γέλια, παραδεχόμενη πια ότι δεν υπήρχε περίπτωση να γλιτώσει από το πείραγμά του.

Και κάπως έτσι, ένα λάθος μήνυμα έγινε η πιο αστεία ιστορία του γραφείου. Η ίδια μπορεί να ήθελε αρχικά να ανοίξει η γη να την καταπιεί, όμως με τον καιρό άρχισε να γελά κι εκείνη με το περιστατικό.

Το μόνο που έμαθε με βεβαιότητα; Πριν πατήσει «Αποστολή», καλό είναι να ελέγχει δύο φορές τον παραλήπτη. Γιατί ποτέ δεν ξέρεις πότε η λίστα του σούπερ μάρκετ θα καταλήξει στα χέρια του ανθρώπου που εγκρίνει την άδειά σου!