ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ ΜΕ ΚΑΛΟΥΝ ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΚΑΤΙ. ΤΟ ΕΧΩ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΚΑΙΡΟ, ΑΛΛΑ ΣΥΝΕΧΙΖΩ ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΩ

Μια αναγνώστριά μας έστειλε στο PINKGOUINOS.GR την ιστορία της και μας ζήτησε τη γνώμη μας:

«Εδώ και αρκετό καιρό έχω καταλάβει κάτι που στην αρχή δεν ήθελα να παραδεχτώ στον εαυτό μου. Οι φίλοι μου με θυμούνται κυρίως όταν χρειάζονται κάτι από εμένα.

Αν θέλουν βοήθεια, με παίρνουν τηλέφωνο. Αν χρειάζονται κάποιον να τους εξυπηρετήσει, ξέρουν ότι μπορούν να με βρουν. Αν έχουν κάποιο πρόβλημα και θέλουν να μιλήσουν, πάλι σε εμένα απευθύνονται.

Όταν όμως όλα είναι καλά, εξαφανίζονται.

Έχω προσπαθήσει αρκετές φορές να τους προτείνω να βρεθούμε απλώς για έναν καφέ ή μια βόλτα. Άλλοτε μου λένε ότι δεν προλαβαίνουν και άλλοτε το αφήνουν για αργότερα. Μετά, ξαφνικά, μπορεί να εμφανιστεί ένα μήνυμα επειδή κάποιος θέλει μια χάρη.

Το παράξενο είναι ότι κάθε φορά που μου στέλνουν, ενώ ξέρω πλέον περίπου τι θέλουν, απαντάω.

Πηγαίνω. Βοηθάω. Ακούω. Κάνω αυτό που μου ζητούν.

Και μετά γυρίζω σπίτι και θυμώνω με τον εαυτό μου.

Λέω ότι την επόμενη φορά θα πω όχι. Ότι δεν θα είμαι διαθέσιμη κάθε φορά που με θυμούνται. Ότι πρέπει να βάλω κάποια όρια.

Και όταν έρχεται εκείνη η στιγμή, πάλι δεν μπορώ.

Ίσως επειδή φοβάμαι ότι αν αρχίσω να λέω όχι, θα σταματήσουν να με παίρνουν εντελώς. Και αυτό, όσο κι αν ντρέπομαι να το παραδεχτώ, με τρομάζει περισσότερο από το να αισθάνομαι ότι με χρησιμοποιούν.

Υπάρχουν φορές που σκέφτομαι ότι ίσως προτιμώ να με θυμούνται έστω για κάτι, παρά να μη με θυμάται κανείς.

Πρόσφατα, μάλιστα, ένας από αυτούς μου είπε: “Εσύ είσαι η μόνη που μπορούμε να βασιστούμε”.

Κανονικά θα έπρεπε να χαρώ. Αντί γι’ αυτό, σκέφτηκα ότι ίσως αυτή είναι ακριβώς η εικόνα που έχω δημιουργήσει. Ότι είμαι πάντα διαθέσιμη και πάντα θα πω ναι.

Δεν θέλω να γίνω άνθρωπος που κρατάει κακία ή μετράει ποιος έκανε τι για ποιον. Θέλω απλώς να νιώθω ότι οι άνθρωποι που έχω στη ζωή μου με θέλουν και όταν δεν χρειάζονται τίποτα από εμένα.

Και ίσως το πιο δύσκολο είναι ότι ξέρω πως για να αλλάξει αυτό, πρέπει πρώτα να αλλάξω εγώ τον τρόπο που ανταποκρίνομαι.

Αλλά δεν ξέρω αν έχω το θάρρος να δω τι θα μείνει από αυτές τις φιλίες όταν σταματήσω να είμαι πάντα διαθέσιμη.»