ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΗ ΔΙΑΤΡΟΦΗ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ: ΠΟΤΕ ΕΙΝΑΙ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΗ ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΠΡΟΣΟΧΗ;

«Δεν θέλω λαχανικά», «δεν τρώω τίποτα πράσινο», «θέλω μόνο μακαρόνια». Πολλοί γονείς ακούν καθημερινά τέτοιες φράσεις και αναρωτιούνται αν πρόκειται απλώς για μια φάση ή αν υπάρχει λόγος ανησυχίας. Η επιλεκτική διατροφή είναι πολύ συχνή στην παιδική ηλικία, ιδιαίτερα περίπου από τα 2 έως τα 4 χρόνια, και συχνά αποτελεί φυσιολογικό στάδιο ανάπτυξης. 

ΓΙΑΤΙ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ «ΔΥΣΚΟΛΑ» ΣΤΟ ΦΑΓΗΤΟ;

Τα μικρά παιδιά γνωρίζουν συνεχώς νέες γεύσεις, μυρωδιές και υφές. Παράλληλα, μετά τη βρεφική ηλικία ο ρυθμός ανάπτυξης και η όρεξή τους μειώνονται, με αποτέλεσμα κάποιες ημέρες να τρώνε πολύ λίγο και άλλες περισσότερο.

Είναι επίσης συνηθισμένο ένα παιδί να αγαπά ένα φαγητό για εβδομάδες και ξαφνικά να αρνείται να το αγγίξει. Η άρνηση ενός καινούργιου φαγητού δεν σημαίνει απαραίτητα ότι δεν θα το φάει ποτέ. Μπορεί να χρειαστούν πολλές επαναλαμβανόμενες προσφορές μέχρι να το αποδεχτεί. 

ΠΟΤΕ ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΗ;

Όταν το παιδί αναπτύσσεται φυσιολογικά, έχει ενέργεια και, παρότι είναι επιλεκτικό, καταφέρνει συνολικά μέσα στην ημέρα ή την εβδομάδα να παίρνει διαφορετικές ομάδες τροφίμων, συνήθως δεν υπάρχει λόγος πανικού.

Βοηθά να υπάρχουν σταθερές ώρες γευμάτων και σνακ, χωρίς συνεχές «τσιμπολόγημα» ανάμεσα στα γεύματα. Στο τραπέζι είναι καλό να προσφέρεται τουλάχιστον μία τροφή που το παιδί συνήθως τρώει, μαζί με άλλες πιο δύσκολες ή καινούργιες επιλογές. 

ΠΟΤΕ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΠΡΟΣΟΧΗ;

Η επιλεκτική διατροφή αξίζει συζήτηση με τον παιδίατρο όταν η ποικιλία των τροφών είναι εξαιρετικά περιορισμένη, όταν το παιδί αρνείται τις περισσότερες στερεές τροφές, όταν υπάρχει απώλεια βάρους ή ανησυχία για την ανάπτυξή του.

Επίσης, χρειάζεται αξιολόγηση όταν το πρόβλημα επιμένει και επηρεάζει σημαντικά την καθημερινότητα ή όταν το παιδί δυσκολεύεται συστηματικά με τη μάσηση ή την κατάποση. 

Ένα ακόμη σημείο που αξίζει προσοχή είναι η υπερβολική εξάρτηση από ένα μόνο τρόφιμο ή ρόφημα. Για παράδειγμα, η υπερβολική κατανάλωση γάλακτος μπορεί να χορταίνει το παιδί και να μειώνει την επιθυμία του για στερεές τροφές.

ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ;

Το σημαντικότερο είναι να αποφεύγονται οι μάχες στο τραπέζι. Η πίεση, οι απειλές και η χρήση γλυκού ως «ανταμοιβής» μπορεί να κάνουν το φαγητό ακόμη πιο αρνητική εμπειρία. 

Μπορούμε να προσφέρουμε μικρές ποσότητες, να συνδυάζουμε μια τροφή που αρέσει στο παιδί με μια καινούργια και να ξαναδοκιμάζουμε ένα τρόφιμο μετά από μερικές ημέρες, χωρίς πίεση. Πολύ βοηθητικό είναι επίσης να συμμετέχει το παιδί στην επιλογή και την προετοιμασία του φαγητού. 

Η επιλεκτική διατροφή είναι συχνά μια περαστική φάση και όχι λόγος πανικού. Αυτό που έχει σημασία είναι η συνολική εικόνα του παιδιού: η ανάπτυξή του, η ενέργειά του, η ποικιλία της διατροφής του και το αν η σχέση του με το φαγητό παραμένει ήρεμη. Όταν η επιλεκτικότητα γίνεται πολύ έντονη ή επηρεάζει την ανάπτυξη και την καθημερινότητα, ο παιδίατρος μπορεί να βοηθήσει να βρεθεί η αιτία και ο κατάλληλος τρόπος αντιμετώπισης.