ΝΟΜΙΖΕ ΟΤΙ ΕΙΧΕ ΧΑΣΕΙ ΤΟ ΚΙΝΗΤΟ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΒΡΗΚΕ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΜΕΡΕΣ ΣΕ ΕΝΑ ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ ΣΗΜΕΙΟ

Όλα ξεκίνησαν ένα βράδυ που έμοιαζε απολύτως συνηθισμένο. Τα μικρά παιδιά του είχαν επιτέλους κοιμηθεί και το σπίτι είχε βυθιστεί στην ησυχία. Εκείνος, αντί να καθίσει στον καναπέ και να χαλαρώσει, ένιωσε ξαφνικά μια ακατανίκητη επιθυμία να κάνει γενική εκκαθάριση.

Ήθελε να ξεφορτωθεί παλιά πράγματα, να ανοίξει ντουλάπια, να αδειάσει συρτάρια και να πετάξει οτιδήποτε δεν είχε χρησιμοποιήσει εδώ και χρόνια.

«Απόψε θα τα βάλω όλα σε τάξη!» ανακοίνωσε στη γυναίκα του, η οποία τον κοίταξε με εκείνο το βλέμμα που έλεγε πως είχε ακούσει πολλές φορές παρόμοιες υποσχέσεις.

Εκείνος, όμως, ήταν αποφασισμένος.

Πήρε το κινητό του, το έβαλε στο αθόρυβο για να μην ξυπνήσουν τα παιδιά και ξεκίνησε τη μεγάλη επιχείρηση εκκαθάρισης. Πρώτος σταθμός ήταν η παπουτσοθήκη.

Μόλις άνοιξε τις πόρτες, αντίκρισε έναν μικρό αρχαιολογικό χώρο. Παπούτσια που είχε να φορέσει από τότε που ήταν νεότερος, αθλητικά που είχαν δει καλύτερες ημέρες, παλιά μποτάκια και ζευγάρια που κανείς δεν θυμόταν πότε είχαν αγοραστεί.

«Αυτά πρέπει να φύγουν», είπε αποφασιστικά.

Πέντε λεπτά αργότερα, είχε ήδη φορέσει το πρώτο παλιό ζευγάρι και κοιτούσε τον εαυτό του στον καθρέφτη.

«Χμ… δεν είναι και τόσο άσχημα!»

Δοκίμασε ένα δεύτερο ζευγάρι. Ύστερα ένα τρίτο. Μετά βρήκε κάτι παπούτσια που είχε ξεχάσει εντελώς ότι υπήρχαν και άρχισε να αναρωτιέται γιατί τα είχε αφήσει τόσα χρόνια μέσα στην παπουτσοθήκη.

Η εκκαθάριση είχε μετατραπεί σε προσωπική επίδειξη μόδας!

Κάθε φορά που δοκίμαζε ένα διαφορετικό ζευγάρι, φώναζε τη γυναίκα του για να ζητήσει τη γνώμη της.

«Για δες αυτά! Τα κρατάμε ή τα πετάμε;»

«Πέτα τα», απαντούσε εκείνη χωρίς καν να σηκώσει το βλέμμα.

«Μα είναι σχεδόν καινούργια!»

«Αγάπη μου, τα είχες φορέσει τελευταία φορά όταν τα παιδιά δεν είχαν καν γεννηθεί!»

Εκείνος δεν το έβαζε κάτω. Συνέχισε την πασαρέλα, δοκιμάζοντας παλιά παπούτσια και κάνοντας στροφές μπροστά της, μέχρι που ακόμη κι εκείνη άρχισε να γελά με το θέαμα.

Κάπου μέσα σε όλη αυτή την αναστάτωση, άφησε το κινητό του μέσα σε μια ψηλή μπότα της γυναίκας του. Ήταν μια εντελώς ασυνείδητη κίνηση, από εκείνες που κάνουμε όταν έχουμε το μυαλό μας σε δέκα διαφορετικά πράγματα ταυτόχρονα.

Και φυσικά, το ξέχασε αμέσως.

Έπειτα από αρκετή ώρα, η παπουτσοθήκη είχε αρχίσει να αδειάζει. Μερικά ζευγάρια μπήκαν σε σακούλες για πέταμα, άλλα τοποθετήθηκαν προσεκτικά στη θέση τους και εκείνος ένιωθε περήφανος για το αποτέλεσμα.

«Βλέπεις; Μια χαρά τα κατάφερα!» είπε στη γυναίκα του.

Δεν είχε την παραμικρή ιδέα ότι το κινητό του βρισκόταν λίγα εκατοστά μακριά του, κρυμμένο μέσα σε μια μπότα, κάτω από τα παπούτσια που μόλις είχε τακτοποιήσει.

Η βραδιά συνεχίστηκε υπέροχα. Μαγείρεψε μια σπέσιαλ μακαρονάδα, έφτιαξε και σπιτική πίτσα, ενώ στη συνέχεια κάθισε με τη γυναίκα του για να παρακολουθήσουν μια ταινία.

Το σπίτι μύριζε φαγητό, τα παιδιά κοιμούνταν ήσυχα και όλα έδειχναν να πηγαίνουν τέλεια.

Μέχρι που ήρθε η ώρα να βάλει ξυπνητήρι για το επόμενο πρωί.

Άπλωσε το χέρι του προς το σημείο όπου συνήθως άφηνε το κινητό.

Τίποτα.

Κοίταξε στο τραπεζάκι. Έψαξε ανάμεσα στα μαξιλάρια του καναπέ. Έλεγξε την κουζίνα, το υπνοδωμάτιο και το μπάνιο.

Πουθενά.

Στην αρχή δεν ανησύχησε ιδιαίτερα. Υπέθεσε ότι το είχε αφήσει κάπου αλλού μέσα στο σπίτι. Έπειτα, όμως, πέρασαν δέκα λεπτά και το κινητό εξακολουθούσε να αγνοείται.

Τότε ένιωσε την πρώτη ανατριχίλα.

Το τηλέφωνό του ήταν στο αθόρυβο. Δεν μπορούσε να το καλέσει και να το εντοπίσει από τον ήχο.

«Περίμενε… εγώ όταν γύρισα από τη δουλειά το άφησα πάνω στο τραπεζάκι του χολ, δίπλα στα κλειδιά!» είπε ξαφνικά.

Η γυναίκα του τον κοίταξε.

«Είσαι σίγουρος;»

«Απολύτως! Το θυμάμαι ξεκάθαρα!»

Έτρεξε στο χολ. Κοίταξε πίσω από το τραπεζάκι, κάτω από το έπιπλο, μέσα στην τσάντα του και στις τσέπες των ρούχων που είχε φορέσει.

Τίποτα.

Και τότε άρχισε η μεγάλη περιπέτεια.

Μήπως το είχε αφήσει στο αυτοκίνητο; Μήπως είχε πέσει ανάμεσα στα καθίσματα; Μήπως το είχε ξεχάσει στο σούπερ μάρκετ, την ώρα που περιεργαζόταν τα αφρόλουτρα και τα σαμπουάν; Μήπως το είχε αφήσει στον πάγκο του τυροπιτάδικου, όταν είχε σταματήσει για να παραγγείλει καφέ;

Και το γυμναστήριο; Μήπως το είχε ξεχάσει εκεί;

Όχι, αυτό αποκλειόταν. Ή μήπως όχι;

Έψαξε ξανά το αυτοκίνητο, τηλεφώνησε σε μέρη όπου είχε βρεθεί και προσπάθησε να ανακαλέσει κάθε του κίνηση μέσα στην ημέρα.

Η γυναίκα του άρχισε να τον βοηθά, ενώ εκείνος περνούσε από το ένα δωμάτιο στο άλλο σαν να είχε χάσει κάτι πολύ πιο σημαντικό από ένα κινητό.

Το βράδυ εκείνο δεν έβαλε ξυπνητήρι από τη συσκευή του και αναγκάστηκε να βρει άλλη λύση για να ξυπνήσει εγκαίρως.

Την επόμενη ημέρα συνέχισε την αναζήτηση. Έλεγξε ξανά τα ίδια σημεία, ρώτησε όπου μπορούσε και προσπάθησε να χρησιμοποιήσει κάθε διαθέσιμο τρόπο εντοπισμού. Η συσκευή, όμως, παρέμενε άφαντη.

Πέρασε η πρώτη ημέρα.

Ύστερα η δεύτερη.

Και το κινητό πουθενά.

Όσο περνούσε ο χρόνος, τόσο περισσότερο τον εκνεύριζε η κατάσταση. Δεν ήταν μόνο η αξία της συσκευής. Μέσα είχε φωτογραφίες των παιδιών, επαφές, μηνύματα και ένα σωρό πράγματα που δεν ήθελε να χάσει.

«Δεν γίνεται! Κάπου πρέπει να είναι!» έλεγε ξανά και ξανά.

Η γυναίκα του προσπαθούσε να τον καθησυχάσει, αλλά ακόμη κι εκείνη είχε αρχίσει να αναρωτιέται πώς ήταν δυνατόν ένα κινητό να εξαφανιστεί τόσο ολοκληρωτικά μέσα σε ένα σπίτι.

Έφτασε η τρίτη ημέρα.

Εκείνος είχε πλέον σχεδόν συμβιβαστεί με την ιδέα ότι ίσως να μην το έβρισκε ποτέ. Είχε αρχίσει να σκέφτεται σοβαρά την αγορά άλλης συσκευής, αν και η ιδέα να χάσει όλες τις φωτογραφίες και τα προσωπικά του δεδομένα τον στενοχωρούσε.

Και τότε συνέβη κάτι που κανείς δεν περίμενε.

Η εξάχρονη κόρη του αποφάσισε να ανοίξει την παπουτσοθήκη.

Το μικρό κορίτσι είχε δει τη μαμά της να φοράει ψηλοτάκουνα παπούτσια και ήθελε να τα δοκιμάσει κι εκείνο. Έψαχνε με ενθουσιασμό ανάμεσα στα ζευγάρια, ώσπου εντόπισε τις εντυπωσιακές μπότες της μητέρας της.

Έσκυψε, πήρε τη μία και προσπάθησε να βάλει το χεράκι της μέσα για να την ανασηκώσει.

Και τότε τα δάχτυλά της ακούμπησαν κάτι σκληρό.

Σταμάτησε.

Έβαλε ξανά το χέρι της μέσα στην μπότα και έπιασε ένα αντικείμενο που δεν έμοιαζε καθόλου με παπούτσι.

Το τράβηξε προς τα έξω.

Ήταν ένα κινητό τηλέφωνο.

Το κοριτσάκι το κοίταξε για λίγο και ύστερα φώναξε δυνατά:

«Μπαμπά! Βρήκα ένα κινητό!»

Εκείνος έτρεξε προς το μέρος της χωρίς να φαντάζεται τι επρόκειτο να αντικρίσει.

Μόλις είδε τη συσκευή στα χέρια της κόρης του, πάγωσε.

Ήταν το δικό του κινητό!

Το αναγνώρισε αμέσως. Το πήρε στα χέρια του και πάτησε το κουμπί ενεργοποίησης, αλλά η οθόνη παρέμεινε μαύρη. Η μπαταρία είχε αδειάσει εντελώς έπειτα από τρεις ημέρες μέσα στην μπότα.

Για μερικά δευτερόλεπτα δεν μιλούσε κανείς.

Ύστερα η γυναίκα του άρχισε να γελά τόσο δυνατά, που δεν μπορούσε να ολοκληρώσει ούτε μία πρόταση.

Κι εκείνος, αντί να θυμώσει, ξέσπασε κι αυτός σε γέλια.

Ξαφνικά θυμήθηκε την περιβόητη βραδιά της εκκαθάρισης. Τα παλιά παπούτσια, την πασαρέλα, τις ερωτήσεις προς τη γυναίκα του και τη στιγμή που είχε αφήσει το κινητό μέσα στη μπότα, ενώ το μυαλό του βρισκόταν αλλού.

Όλα είχαν αρχίσει να βγάζουν νόημα.

Το τηλέφωνο δεν είχε χαθεί στο σούπερ μάρκετ, ούτε στο αυτοκίνητο, ούτε στο γυμναστήριο. Δεν το είχε κλέψει κανείς και δεν είχε εξαφανιστεί μυστηριωδώς.

Το είχε βάλει ο ίδιος μέσα στην μπότα της γυναίκας του, την ώρα που έκανε πασαρέλα με τα παλιά του παπούτσια, και το είχε αφήσει εκεί για τρεις ολόκληρες ημέρες!

«Τρεις μέρες! Τρεις μέρες έψαχνα παντού και το είχα μέσα στην παπουτσοθήκη μου!» είπε, κρατώντας το κεφάλι του.

Η γυναίκα του δεν έχασε την ευκαιρία.

«Τουλάχιστον τώρα ξέρουμε ότι η παπουτσοθήκη μας έχει περισσότερες λειτουργίες απ’ όσες νομίζαμε. Φυλάει παπούτσια, κρύβει κινητά και καταστρέφει την ψυχική ηρεμία του ιδιοκτήτη της!»

Η κόρη τους δεν καταλάβαινε ακριβώς γιατί οι γονείς της γελούσαν τόσο πολύ. Το μόνο που ήξερε ήταν ότι είχε βρει κάτι που έψαχναν όλοι επί τρεις ημέρες και τώρα ο μπαμπάς της την αγκάλιαζε σαν να είχε ανακαλύψει έναν χαμένο θησαυρό.

Από εκείνη την ημέρα, το περιστατικό έγινε οικογενειακό ανέκδοτο.

Κάθε φορά που εκείνος άρχιζε να ψάχνει κάτι, η γυναίκα του τον ρωτούσε:

«Μήπως να κοιτάξουμε πρώτα στις μπότες;»

Κι εκείνος απαντούσε γελώντας:

«Πολύ αστείο. Μην ξεχνάς ότι εγώ έκανα εκκαθάριση στην παπουτσοθήκη!»

Υπήρχε, όμως, ένα πράγμα που αποφάσισε να μην ξανακάνει ποτέ.

Από τότε δεν έβαλε ξανά το κινητό του στο αθόρυβο χωρίς σοβαρό λόγο — και φρόντιζε πάντα να το αφήνει σε ένα συγκεκριμένο σημείο του σπιτιού.

Γιατί το πάθημά του έγινε μάθημα: μερικές φορές δεν χάνουμε τα πράγματά μας επειδή βρίσκονται μακριά, αλλά επειδή τα έχουμε αφήσει σε ένα τόσο απίθανο σημείο που ούτε το ίδιο μας το μυαλό δεν μπορεί να φανταστεί!

Και το πιο αστείο; Αν η μικρή δεν είχε αποφασίσει να δοκιμάσει τα τακούνια της μαμάς της, ίσως το κινητό να παρέμενε εκεί για ακόμη περισσότερες ημέρες.

Τελικά, ο μικρότερος ντετέκτιβ της οικογένειας έλυσε το μυστήριο με μία μόνο κίνηση του χεριού της!