ΑΝΟΙΞΕ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΕ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ

Ο Γιώργος γύρισε ένα απόγευμα σπίτι λίγο νωρίτερα από το συνηθισμένο. Άνοιξε την πόρτα, μπήκε στο σαλόνι και ξαφνικά σταμάτησε.

Η γυναίκα του καθόταν στον καναπέ και έπινε καφέ με μια άλλη γυναίκα.

Την κοίταξε καλύτερα.

Την αναγνώρισε.

Ήταν η Μαρία. Η Μαρία από τη γειτονιά. Η Μαρία με την οποία είχε κάνει σχέση όταν ήταν πιτσιρικάς, τότε που το μεγαλύτερο πρόβλημα στη ζωή του ήταν αν θα τον πάρει τηλέφωνο το βράδυ.

«Εσύ;» είπε ο Γιώργος.

«Εγώ!» απάντησε η Μαρία γελώντας.

Ο Γιώργος κοίταξε τη γυναίκα του. Η γυναίκα του κοίταξε τον Γιώργο. Και μετά άρχισε να γελάει.

«Μη με κοιτάς έτσι! Τη γνώρισα στο γυμναστήριο και γίναμε φίλες!»

Ο Γιώργος κάθισε απέναντί τους ακόμα προσπαθώντας να επεξεργαστεί την κατάσταση.

«Δηλαδή… εσείς οι δύο τώρα πίνετε καφέ μαζί;»

«Φυσικά», είπε η Μαρία. «Και έχουμε να σου πούμε και ιστορίες!»

Και τότε άρχισαν να θυμούνται τα χρόνια της εφηβείας.

Η Μαρία αποκάλυψε στη γυναίκα του Γιώργου πόσο ντροπαλός ήταν τότε, πώς κοκκίνιζε όταν την έβλεπε και πώς είχε κάνει ολόκληρη διαδρομή με το ποδήλατο μόνο και μόνο για να της αφήσει ένα σημείωμα.

Η γυναίκα του είχε ξεκαρδιστεί.

«Εσύ; Εσύ έκανες όλα αυτά;»

Ο Γιώργος είχε αρχίσει να νιώθει ότι το παρελθόν του είχε επιστρέψει για να τον εκδικηθεί.

«Εντάξει, φτάνει τώρα», είπε γελώντας.

Αλλά οι δύο γυναίκες είχαν ήδη πάρει φόρα.

Μίλησαν για τον πρώτο έρωτα, τα εφηβικά ραντεβού, τα χαζά μηνύματα και εκείνες τις εποχές που ένα βλέμμα αρκούσε για να γίνει ολόκληρη ιστορία.

Τελικά, ο Γιώργος χαλάρωσε.

Δεν υπήρχε τίποτα περίεργο. Μόνο μια παλιά γνωριμία που είχε μετατραπεί σε μια καινούργια φιλία.

Και το καλύτερο;

Η γυναίκα του γελούσε ακόμα με τις ιστορίες του.

«Τελικά», της είπε ο Γιώργος, «εσύ έκανες φίλη την πρώην μου για να μαθαίνεις τα άπλυτά μου;»

«Ακριβώς!» του απάντησε εκείνη γελώντας.

Και κάπως έτσι, ένας παλιός εφηβικός έρωτας έγινε η αφορμή για μια απρόσμενη φιλία και έναν καφέ γεμάτο γέλια, αναμνήσεις και ιστορίες από τα παλιά.