ΕΙΜΑΙ 42 ΚΑΙ ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ ΠΟΥ ΜΕΝΩ ΑΚΟΜΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΜΟΥ — ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ ΤΙ ΛΕΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ;

Ο Γιάννης, 42 ετών, έστειλε στην ομάδα μας έναν προβληματισμό που ίσως αφορά περισσότερους ανθρώπους απ' όσους φανταζόμαστε:

«Είμαι 42 και μένω ακόμα με τους γονείς μου. Δεν έχω δημιουργήσει τη ζωή που θα ήθελα και πολλές φορές νιώθω άσχημα όταν κάποιος με ρωτάει πού μένω. Ντρέπομαι και φοβάμαι ότι ο κόσμος με θεωρεί αποτυχημένο. Πρέπει πραγματικά να με νοιάζει τι λένε οι άλλοι;»

Η αλήθεια είναι ότι η ηλικία από μόνη της δεν λέει ολόκληρη την ιστορία ενός ανθρώπου. Άλλος μένει με τους γονείς του επειδή αντιμετωπίζει οικονομικές δυσκολίες, άλλος επειδή θέλει να τους στηρίζει και άλλος επειδή απλώς αυτή είναι, για τη συγκεκριμένη περίοδο, η πιο πρακτική επιλογή.

Αυτό που αξίζει περισσότερο να εξετάσει ο Γιάννης δεν είναι τόσο η γνώμη των άλλων, αλλά το πώς αισθάνεται ο ίδιος με τη ζωή του. Είναι πραγματικά ικανοποιημένος με την κατάσταση ή θα ήθελε να αλλάξει κάποια πράγματα; Αν θέλει να φύγει από το πατρικό, μπορεί να βάλει έναν ρεαλιστικό στόχο και να κάνει μικρά βήματα προς αυτή την κατεύθυνση, χωρίς να συγκρίνει την πορεία του με εκείνη των άλλων.

Και κάτι ακόμη: το να μένει κάποιος με τους γονείς του δεν αποτελεί από μόνο του αποτυχία. Η αξία ενός ανθρώπου δεν μετριέται από το αν έχει δικό του σπίτι, από την ηλικία που έφυγε από το πατρικό ή από το τι θα σχολιάσει ένας γνωστός.

Ίσως λοιπόν το ερώτημα δεν είναι «τι θα πει ο κόσμος;», αλλά «είμαι εγώ καλά με τη ζωή που έχω σήμερα και, αν όχι, τι μπορώ να αλλάξω;».

Γιάννη, μην αφήνεις μια κοινωνική σύγκριση να αποφασίζει πόσο αξίζεις. Αν θέλεις αλλαγή, προσπάθησε να την κάνεις για σένα και όχι για να αποδείξεις κάτι στους άλλους.