ΕΝΗΛΙΚΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΦΟΥΣΚΕΣ ΜΕ ΤΣΙΧΛΑ: ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΟΝ ΕΓΚΕΦΑΛΟ ΤΟΥΣ;

Υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να φουσκώσουν μια τεράστια φούσκα με τσίχλα με χαρακτηριστική ευκολία. Και υπάρχουν και εκείνοι που, όσο κι αν προσπαθούν, καταλήγουν απλώς με ένα κομμάτι τσίχλας κολλημένο στα χείλη τους.

Το παράξενο είναι ότι αυτό μπορεί να συμβαίνει και σε ενήλικες που κατά τα άλλα έχουν εξαιρετικό συντονισμό και έλεγχο των κινήσεών τους.

Άραγε σημαίνει κάτι για τον εγκέφαλό τους;

Η σύντομη απάντηση είναι: όχι, τουλάχιστον όχι από μόνο του.

Η ΦΟΥΣΚΑ ΜΕ ΤΣΙΧΛΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΚΡΗ «ΑΣΚΗΣΗ» ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΥ

Για να δημιουργηθεί μια φούσκα, δεν αρκεί απλώς να φυσήξουμε. Η τσίχλα πρέπει πρώτα να γίνει αρκετά λεπτή και ελαστική, ώστε να σχηματίσει ένα μικρό «φιλμ» μπροστά από τα χείλη.

Στη συνέχεια, ο άνθρωπος πρέπει να τοποθετήσει σωστά τη γλώσσα, να κρατήσει την τσίχλα στη σωστή θέση, να σχηματίσει κατάλληλα τα χείλη και να ελέγξει την πίεση του αέρα.

Με άλλα λόγια, πρόκειται για έναν συνδυασμό λεπτών κινητικών κινήσεων, αισθητηριακής ανατροφοδότησης και ελέγχου της αναπνοής.

Ο εγκέφαλος συντονίζει όλες αυτές τις κινήσεις σχεδόν ταυτόχρονα.

Ο ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ «ΜΑΘΑΙΝΕΙ» ΤΗΝ ΤΕΧΝΙΚΗ

Όπως συμβαίνει με πολλές δεξιότητες, η ικανότητα να κάνουμε φούσκες με τσίχλα εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την εξάσκηση.

Όποιος έμαθε να το κάνει ως παιδί μπορεί σήμερα να το εκτελεί σχεδόν αυτόματα, χωρίς να σκέφτεται κάθε βήμα.

Αυτό συμβαίνει επειδή ο εγκέφαλος έχει δημιουργήσει ένα αποτελεσματικό κινητικό μοτίβο. Με την επανάληψη, η συγκεκριμένη ακολουθία κινήσεων γίνεται πιο εύκολη και πιο αυτοματοποιημένη.

Αντίθετα, ένας άνθρωπος που δεν έμαθε ποτέ την τεχνική μπορεί να δυσκολεύεται ακόμη και στα 30, στα 40 ή στα 60 του.

Δεν σημαίνει ότι ο εγκέφαλός του «λειτουργεί χειρότερα». Απλώς δεν έχει μάθει τη συγκεκριμένη κινητική δεξιότητα.

ΠΑΙΖΕΙ ΡΟΛΟ ΚΑΙ Η ΑΙΣΘΗΣΗ ΤΟΥ ΣΤΟΜΑΤΟΣ

Η γλώσσα, τα χείλη και το εσωτερικό του στόματος διαθέτουν εξαιρετικά πυκνή αισθητηριακή νεύρωση.

Ο εγκέφαλος λαμβάνει συνεχώς πληροφορίες σχετικά με τη θέση και την κίνηση αυτών των περιοχών. Αυτή η ανατροφοδότηση βοηθά τον άνθρωπο να διορθώνει τις κινήσεις του.

Όταν κάποιος προσπαθεί να κάνει φούσκα, στην πραγματικότητα κάνει συνεχείς μικροδιορθώσεις: πόσο θα ανοίξει τα χείλη, πόσο θα πιέσει την τσίχλα, πόσο αέρα θα στείλει και πότε θα σταματήσει.

Όσο περισσότερο εξασκείται, τόσο καλύτερα μπορεί να συντονίσει αυτές τις παραμέτρους.

ΓΙΑΤΙ ΚΑΠΟΙΟΙ ΔΕΝ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΝΟΥΝ ΠΟΤΕ;

Υπάρχουν αρκετές απολύτως φυσιολογικές εξηγήσεις.

Μπορεί να μην έμαθαν ποτέ την τεχνική. Μπορεί να χρησιμοποιούν διαφορετικό τρόπο μάσησης. Μπορεί να μην μπορούν εύκολα να δημιουργήσουν το λεπτό στρώμα τσίχλας που απαιτείται ή να δυσκολεύονται να ελέγξουν την πίεση του αέρα.

Ακόμη και η ίδια η τσίχλα παίζει ρόλο. Η υφή, η ελαστικότητα και η ποσότητα που χρησιμοποιείται μπορούν να κάνουν τη διαδικασία πολύ πιο εύκολη ή πολύ πιο δύσκολη.

Επομένως, το «δεν μπορώ να κάνω φούσκες» δεν αποτελεί τεστ νοημοσύνης, μνήμης ή εγκεφαλικής υγείας.

ΜΗΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΘΕΜΑ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΥ;

Σε έναν βαθμό, ναι — αλλά όχι με την έννοια ότι όποιος αποτυγχάνει έχει «κακό συντονισμό».

Η δημιουργία φούσκας απαιτεί έναν πολύ συγκεκριμένο συνδυασμό κινήσεων που πρέπει να γίνουν με συγκεκριμένο timing. Είναι παρόμοια με πολλές άλλες μικρές δεξιότητες που φαίνονται αυτονόητες σε κάποιον που τις έχει μάθει, αλλά είναι δύσκολες για κάποιον που δεν έχει εξασκηθεί.

Κάποιος μπορεί να μην κάνει ποτέ φούσκες με τσίχλα, αλλά να έχει εξαιρετικό συντονισμό σε ένα μουσικό όργανο, σε ένα άθλημα ή σε μια άλλη λεπτή κινητική δραστηριότητα.