ΑΝΤΡΕΑΣ: «Ο ΠΡΟΣΦΑΤΟΣ ΧΑΜΟΣ ΤΩΝ ΓΟΝΙΩΝ ΜΟΥ ΜΕ ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΧΑΣΩ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ – ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ ΓΙΑ ΝΑ ΣΥΝΕΛΘΩ»

Ένα μήνυμα γεμάτο πόνο και απόγνωση έστειλε ο Αντρέας, ο οποίος προσπαθεί να διαχειριστεί μια από τις πιο δύσκολες περιόδους της ζωής του. Ο πρόσφατος χαμός και των δύο γονιών του έχει αφήσει μέσα του ένα τεράστιο κενό, με τον ίδιο να παραδέχεται πως αισθάνεται ότι έχει χάσει τον εαυτό του και δεν ξέρει πώς να σταθεί ξανά στα πόδια του.

«Ο πρόσφατος χαμός των γονιών μου με έχει κάνει να χάσω τον εαυτό μου. Δεν ξέρω τι να κάνω για να συνέλθω», αναφέρει χαρακτηριστικά, μεταφέροντας το μέγεθος της ψυχικής επιβάρυνσης που βιώνει.

ΤΟ ΠΕΝΘΟΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΧΡΟΝΟΔΙΑΓΡΑΜΜΑ

Η απώλεια ενός γονιού μπορεί να αλλάξει βαθιά την καθημερινότητα, την ψυχολογία και την αίσθηση ασφάλειας ενός ανθρώπου. Όταν μάλιστα οι απώλειες είναι διαδοχικές ή αφορούν και τους δύο γονείς, το συναισθηματικό βάρος μπορεί να γίνει ακόμη πιο δύσκολο να διαχειριστεί.

Θλίψη, θυμός, ενοχές, φόβος, μοναξιά, αδυναμία συγκέντρωσης και ένα έντονο αίσθημα κενού μπορούν να εμφανιστούν κατά τη διάρκεια του πένθους. Δεν υπάρχει ένας συγκεκριμένος τρόπος με τον οποίο «πρέπει» να πενθεί κάποιος, ούτε ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα μέσα στο οποίο θα πρέπει να έχει «συνέλθει».

Ο ΑΝΤΡΕΑΣ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ

Το σημαντικότερο μήνυμα που μπορεί να λάβει αυτή τη στιγμή ο Αντρέας είναι ότι δεν χρειάζεται να περάσει όλο αυτό μόνος του.

Η αναζήτηση βοήθειας από ψυχολόγο ή άλλο επαγγελματία ψυχικής υγείας δεν αποτελεί αδυναμία. Αντίθετα, μπορεί να αποτελέσει ένα σημαντικό βήμα για να μπορέσει να εκφράσει όσα αισθάνεται, να κατανοήσει το πένθος του και να βρει σταδιακά τρόπους να προσαρμοστεί στη νέα πραγματικότητα.

Η ψυχολογική υποστήριξη μπορεί να είναι ιδιαίτερα σημαντική όταν η θλίψη είναι τόσο έντονη ώστε να επηρεάζει τον ύπνο, τη διατροφή, την εργασία, τις σχέσεις ή την καθημερινή λειτουργικότητα.

ΜΙΚΡΑ ΒΗΜΑΤΑ, ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΤΗ ΦΟΡΑ

Σε μια τόσο δύσκολη περίοδο, ο στόχος δεν είναι να «ξεχάσει» τους γονείς του ή να σταματήσει να πονά. Το πένθος δεν σημαίνει ότι κάποιος αφήνει πίσω του τον άνθρωπο που έχασε.

Χρειάζεται χρόνο και χώρο για να επεξεργαστεί την απώλεια και, σταδιακά, να βρει έναν νέο τρόπο να συνεχίσει τη ζωή του έχοντας μέσα του την ανάμνησή τους.

Ακόμη και τα πιο απλά πράγματα μπορούν να έχουν σημασία: ένας άνθρωπος που θα τον ακούσει χωρίς να τον κρίνει, μια καθημερινή ρουτίνα, λίγη κίνηση, ένα γεύμα, ένας περίπατος, λίγος ύπνος και κυρίως η προσπάθεια να μη μείνει απομονωμένος.

ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ «ΔΥΝΑΤΟΣ» ΟΛΗ ΤΗΝ ΩΡΑ

Ο Αντρέας δεν χρειάζεται να προσποιείται ότι είναι καλά. Έχει δικαίωμα να κλάψει, να θυμώσει, να λυγίσει και να παραδεχτεί ότι δυσκολεύεται.

Η απώλεια των γονιών είναι μια βαθιά προσωπική εμπειρία και ο καθένας τη βιώνει διαφορετικά. Το σημαντικό είναι ο πόνος να μην μετατραπεί σε απόλυτη απομόνωση και απελπισία.

Και όταν κάποιος αισθάνεται ότι δεν μπορεί πλέον να διαχειριστεί μόνος του όσα συμβαίνουν μέσα του, η βοήθεια ενός ειδικού μπορεί να γίνει ένα πολύ σημαντικό στήριγμα.

ΕΝΑ ΜΗΝΥΜΑ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΑΚΟΥΣΕΙ

Ίσως αυτή τη στιγμή ο Αντρέας να μην μπορεί να φανταστεί ότι η ζωή του θα αποκτήσει ξανά ισορροπία. Όμως το ότι σήμερα πονά τόσο βαθιά δεν σημαίνει ότι θα αισθάνεται για πάντα ακριβώς έτσι.

Το ζητούμενο δεν είναι να «συνέλθει» γρήγορα. Είναι να μπορέσει, βήμα-βήμα, να σταθεί ξανά δίπλα στον εαυτό του.

Ο Αντρέας χρειάζεται χρόνο, ανθρώπους δίπλα του και, κυρίως, ουσιαστική ψυχολογική υποστήριξη. Δεν είναι ανάγκη να κουβαλήσει μόνος του ένα τόσο μεγάλο βάρος.

Αν η απόγνωση γίνει αβάσταχτη ή εμφανιστούν σκέψεις αυτοτραυματισμού ή αυτοκτονίας, χρειάζεται άμεση επικοινωνία με επαγγελματία ψυχικής υγείας ή με υπηρεσία επείγουσας βοήθειας.