ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΖΗΤΟΥΝ ΠΟΤΕ ΣΥΓΓΝΩΜΗ - ΤΙ ΛΕΕΙ Η ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ;

Υπάρχουν άνθρωποι που δυσκολεύονται πολύ να πουν τη λέξη «συγγνώμη». Ακόμη κι όταν γνωρίζουν ότι πλήγωσαν κάποιον, προτιμούν να δικαιολογήσουν τη συμπεριφορά τους, να αλλάξουν θέμα ή ακόμη και να ρίξουν την ευθύνη στον άλλον.

Γιατί συμβαίνει αυτό;

Η ψυχολογία δείχνει ότι η δυσκολία να ζητήσει κάποιος συγγνώμη δεν σημαίνει απαραίτητα ότι δεν έχει συναισθήματα ή ότι δεν αντιλαμβάνεται το λάθος του. Συχνά πίσω από αυτή τη συμπεριφορά μπορεί να κρύβονται βαθύτεροι μηχανισμοί άμυνας.

ΦΟΒΟΣ ΟΤΙ ΘΑ ΦΑΝΟΥΝ «ΑΔΥΝΑΜΟΙ»

Για ορισμένους ανθρώπους, η συγγνώμη μοιάζει με παραδοχή αδυναμίας. Έχουν μάθει να πιστεύουν ότι πρέπει πάντοτε να είναι δυνατοί, αλάνθαστοι και να έχουν τον έλεγχο.

Έτσι, ακόμη και όταν γνωρίζουν ότι έκαναν λάθος, δυσκολεύονται να το παραδεχτούν, επειδή αισθάνονται ότι αυτό θα μειώσει την αξία ή το κύρος τους.

ΕΓΩΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΝΑΓΚΗ ΓΙΑ ΔΙΚΑΙΩΣΗ

Υπάρχουν επίσης άνθρωποι που χρειάζονται διαρκώς να αισθάνονται ότι έχουν δίκιο. Για αυτούς, μια συγγνώμη μπορεί να μοιάζει με ήττα.

Μπορεί να πουν «αν σε πλήγωσα, συγγνώμη» ή «λυπάμαι που το πήρες έτσι», χωρίς όμως να αναγνωρίσουν πραγματικά τη δική τους ευθύνη. Πρόκειται περισσότερο για αποφυγή της σύγκρουσης παρά για ουσιαστική απολογία.

ΔΥΣΚΟΛΙΑ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΟΥΝ ΤΙΣ ΕΝΟΧΕΣ ΤΟΥΣ

Παράδοξο, αλλά μερικές φορές όσο περισσότερες ενοχές αισθάνεται κάποιος, τόσο περισσότερο μπορεί να αποφεύγει τη συγγνώμη.

Η παραδοχή του λάθους σημαίνει ότι πρέπει να αντιμετωπίσει τα συναισθήματά του. Έτσι, ορισμένοι επιλέγουν την άρνηση ή τη δικαιολόγηση για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από τη δυσφορία.

ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ;

Όταν η συγγνώμη απουσιάζει συνεχώς, οι σχέσεις μπορεί σταδιακά να φθαρούν. Ο άνθρωπος που πληγώνεται αισθάνεται ότι τα συναισθήματά του δεν αναγνωρίζονται και ότι πρέπει πάντα ο ίδιος να κάνει πίσω.

Μια σχέση, όμως, δεν χρειάζεται ανθρώπους που δεν κάνουν ποτέ λάθη. Χρειάζεται ανθρώπους που μπορούν να αναγνωρίζουν τα λάθη τους και να προσπαθούν να τα διορθώνουν.

Η πραγματική συγγνώμη δεν είναι απλώς μια λέξη. Είναι η αναγνώριση της ευθύνης, η κατανόηση του πόνου που προκλήθηκε και, κυρίως, η διάθεση να αλλάξει μια συμπεριφορά.

Η ΣΥΓΓΝΩΜΗ ΘΕΛΕΙ ΘΑΡΡΟΣ

Το να πεις «έκανα λάθος» απαιτεί αυτογνωσία. Το να πεις «σε πλήγωσα και λυπάμαι» απαιτεί ενσυναίσθηση. Και το να προσπαθήσεις να μην επαναλάβεις το ίδιο λάθος απαιτεί πραγματική προσπάθεια.

Γι’ αυτό οι άνθρωποι που ζητούν συγγνώμη δεν είναι απαραίτητα πιο αδύναμοι. Συχνά συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.

Χρειάζεται δύναμη για να αφήσεις στην άκρη τον εγωισμό σου και να αναγνωρίσεις ότι μπορεί να έκανες λάθος.

Και ίσως τελικά η πιο σημαντική συγγνώμη να μην είναι αυτή που λέγεται πολλές φορές, αλλά εκείνη που συνοδεύεται από μια πραγματική αλλαγή στη συμπεριφορά.

Γιατί η συγγνώμη χωρίς αλλαγή μπορεί να γίνει απλώς μια λέξη. Η συγγνώμη με πράξεις, όμως, μπορεί να γίνει η αρχή μιας νέας σχέσης με τον εαυτό μας και με τους ανθρώπους γύρω μας.