ΛΕΥΤΕΡΗΣ: Ο ΓΙΟΣ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΓΚΕΙ, ΟΥΤΕ ΣΚΟΤΩΣΕ, ΟΥΤΕ ΛΗΣΤΕΨΕ. ΔΕΝ ΣΑΣ ΕΝΟΧΛΕΙ, ΜΗΝ ΤΟΝ ΕΝΟΧΛΕΙΤΕ

Ο Λευτέρης μάς έστειλε την προσωπική του ιστορία, θέλοντας να μοιραστεί τον πόνο αλλά και τη δύναμη που έχει βρει ως πατέρας. Όπως μας περιγράφει, ο γιος του είναι ομοφυλόφιλος και αυτό, δυστυχώς, έχει γίνει αφορμή να δεχτεί επικριτικά σχόλια, ειρωνείες και προκαταλήψεις από ανθρώπους γύρω τους.

Ο ίδιος δηλώνει πως δεν μπορεί να καταλάβει γιατί η προσωπική ζωή του παιδιού του απασχολεί τόσο πολύ κάποιους ανθρώπους.

«ΔΕΝ ΕΚΑΝΕ ΚΑΚΟ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ»

«Ο γιος μου είναι γκέι. Ούτε σκότωσε, ούτε λήστεψε, ούτε έβλαψε κάποιον. Είναι ένα καλό παιδί, εργατικός, ευγενικός και με σεβασμό προς όλους. Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να απολογείται για το ποιος είναι», αναφέρει χαρακτηριστικά.

Ο Λευτέρης εξηγεί ότι εκείνο που τον πληγώνει περισσότερο δεν είναι η σεξουαλική ταυτότητα του παιδιού του, αλλά ο τρόπος με τον οποίο κάποιοι επιλέγουν να το αντιμετωπίζουν.

Ο ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ ΠΟΥ ΤΟΝ ΠΛΗΓΩΝΕΙ

Όπως λέει, υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που σχολιάζουν, κρίνουν ή απορρίπτουν κάποιον μόνο και μόνο επειδή είναι διαφορετικός από αυτό που εκείνοι θεωρούν «φυσιολογικό».

«Δεν ζητάμε από κανέναν να αλλάξει τις προσωπικές του απόψεις. Ζητάμε μόνο σεβασμό. Να αφήσουν το παιδί μου να ζήσει τη ζωή του χωρίς προσβολές και προκαταλήψεις», τονίζει.

«ΟΛΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ»

Ο Λευτέρης είναι βαθιά θρησκευόμενος και πιστεύει πως η πίστη πρέπει να ενώνει και όχι να χωρίζει τους ανθρώπους.

«Για μένα, όλοι είμαστε παιδιά του Θεού. Κανείς δεν είναι ανώτερος ή κατώτερος. Η αγάπη, η καλοσύνη και ο σεβασμός είναι αυτά που μετράνε πραγματικά και όχι ο σεξουαλικός προσανατολισμός ενός ανθρώπου», γράφει στο μήνυμά του.

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΣΤΕΙΛΕΙ

Μέσα από την ιστορία του, ο Λευτέρης θέλει να στείλει ένα μήνυμα προς όλους τους γονείς αλλά και προς την κοινωνία: να μην αφήνουμε τις προκαταλήψεις να νικούν την ανθρωπιά.

Όπως υποστηρίζει, κάθε παιδί αξίζει να μεγαλώνει με αγάπη, αποδοχή και αξιοπρέπεια. Και κάθε γονιός έχει χρέος να στέκεται δίπλα στο παιδί του, ιδιαίτερα όταν εκείνο γίνεται στόχος άδικης κριτικής.

Ίσως, τελικά, αυτό που χρειάζεται περισσότερο η κοινωνία μας δεν είναι περισσότερες ταμπέλες, αλλά περισσότερη κατανόηση, σεβασμός και αγάπη προς τον συνάνθρωπο.