ΚΑΝΕΙ LIKE ΚΑΙ FOLLOW ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΟΠΕΛΕΣ ΚΑΙ ΣΕ ΛΕΕΙ ΚΑΙ «ΖΗΛΙΑΡΑ»; ΟΙ ΨΥΧΟΛΟΓΟΙ ΕΞΗΓΟΥΝ ΤΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ

Στην εποχή των social media, οι σχέσεις δοκιμάζονται σε νέα πεδία. Ένα από τα πιο συχνά παράπονα είναι το εξής: εκείνος κάνει συνεχώς like και follow σε άλλες γυναίκες, ενώ όταν εκφράζεις ενόχληση, σου ρίχνει την ταμπέλα της «ζηλιάρας». Είναι όμως πράγματι ζήλια — ή κάτι βαθύτερο και πιο ουσιαστικό;

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΖΗΛΙΑ — ΕΙΝΑΙ ΟΡΙΑ

Οι ψυχολόγοι ξεκαθαρίζουν ότι υπάρχει σαφής διαφορά ανάμεσα στη ζήλια και στη θέσπιση ορίων. Η ζήλια αφορά έναν εσωτερικό φόβο απώλειας ή ανασφάλειας. Τα όρια, όμως, σχετίζονται με τον σεβασμό μέσα στη σχέση.

Όταν κάποιος σύντροφος επιδεικνύει επαναλαμβανόμενη συμπεριφορά που σε φέρνει σε δύσκολη θέση —όπως η συνεχής ενασχόληση με άλλες γυναίκες στα social— δεν είναι παράλογο να νιώθεις άβολα. Δεν πρόκειται για υπερβολή· πρόκειται για αντίδραση σε κάτι που επαναλαμβάνεται και σε πληγώνει.

ΤΟ «GASLIGHTING» ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΑΜΠΕΛΑ

Το να σε αποκαλεί «ζηλιάρα» κάθε φορά που εκφράζεις ένα εύλογο συναίσθημα μπορεί να αποτελεί μορφή συναισθηματικής υποτίμησης. Με απλά λόγια, μετατοπίζει την ευθύνη από τη δική του συμπεριφορά στη δική σου αντίδραση.

Αυτό οδηγεί συχνά σε σύγχυση: αρχίζεις να αμφισβητείς αν όντως έχεις δίκιο ή αν υπερβάλλεις. Στην πραγματικότητα, όμως, η ενόχλησή σου έχει βάση — ειδικά όταν η συμπεριφορά του είναι σταθερή και αγνοεί τα όριά σου.

ΑΛΛΟ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΑΛΛΟ Η ΑΣΕΒΕΙΑ

Κάποιοι θα πουν ότι «ένα like δεν σημαίνει τίποτα». Και σε μεμονωμένες περιπτώσεις, ίσως ισχύει. Όταν όμως γίνεται συστηματικά, δημόσια και χωρίς μέτρο, παύει να είναι αθώο.

Σε μια σχέση, η ελευθερία δεν σημαίνει ότι αγνοούμε τα συναισθήματα του άλλου. Σημαίνει ότι κινούμαστε με σεβασμό, διακριτικότητα και επίγνωση του αντίκτυπου των πράξεών μας.

ΤΙ ΔΕΙΧΝΕΙ ΑΥΤΗ Η ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ

Η συνεχής ανάγκη για επιβεβαίωση μέσω άλλων γυναικών μπορεί να υποδηλώνει ανασφάλεια, έλλειψη ωριμότητας ή ανάγκη για προσοχή. Δεν σημαίνει απαραίτητα απιστία, αλλά σίγουρα δείχνει ότι κάτι δεν λειτουργεί ισορροπημένα.

Το πιο σημαντικό: αν κάποιος γνωρίζει ότι κάτι σε πληγώνει και συνεχίζει να το κάνει, τότε το ζήτημα δεν είναι η πράξη — είναι η αδιαφορία.