ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΕ ΧΑΜΗΛΗ ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗ ΚΑΙ ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΗ ΤΑΠΕΙΝΟΤΗΤΑ – ΤΙ ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΑΠΟ ΠΙΣΩ;

Υπάρχουν άνθρωποι που δείχνουν διαρκώς «μικροί» μπροστά στους άλλους. Υποτιμούν τις ικανότητές τους, αποφεύγουν τα κομπλιμέντα, ζητούν συνεχώς συγγνώμη και βάζουν πάντα τους άλλους πάνω από τον εαυτό τους. Συχνά αυτή η στάση χαρακτηρίζεται ως καλοσύνη ή ταπεινότητα. Όμως, όταν η ταπεινότητα γίνεται υπερβολική, μπορεί να κρύβει βαθύτερες ψυχικές και συναισθηματικές δυσκολίες.

Η ΔΙΑΦΟΡΑ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΥΓΙΗ ΤΑΠΕΙΝΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΥΤΟΑΚΥΡΩΣΗ

Η αληθινή ταπεινότητα δεν σημαίνει ότι κάποιος θεωρεί τον εαυτό του ασήμαντο. Σημαίνει ότι γνωρίζει την αξία του χωρίς να έχει ανάγκη να την επιβάλλει. Αντίθετα, ο άνθρωπος με χαμηλή αυτοεκτίμηση συχνά μειώνει τον εαυτό του γιατί βαθιά μέσα του πιστεύει ότι δεν αξίζει αρκετά.

Η φράση «δεν είμαι τίποτα σπουδαίο» μπορεί να μην είναι ένδειξη σεμνότητας, αλλά εσωτερικής ανασφάλειας.

ΟΙ ΡΙΖΕΣ ΤΗΣ ΧΑΜΗΛΗΣ ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗΣ

Πίσω από αυτή τη συμπεριφορά συνήθως υπάρχουν εμπειρίες που διαμόρφωσαν αρνητική εικόνα για τον εαυτό:

• αυστηρή ή επικριτική ανατροφή,
• έλλειψη επιβράβευσης και συναισθηματικής αποδοχής,
• συγκρίσεις με άλλα άτομα,
• απόρριψη ή bullying,
• τραυματικές εμπειρίες στις σχέσεις,
• συνεχής ανάγκη να «αποδεικνύουν» την αξία τους.

Έτσι, ο άνθρωπος μαθαίνει να γίνεται υπερβολικά προσεκτικός, να μη διεκδικεί και να κρύβεται πίσω από μια εικόνα υπερβολικής ταπεινότητας ώστε να μην κριθεί ή απορριφθεί.

Η ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΡΕΣΤΟΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ

Πολλοί άνθρωποι με χαμηλή αυτοεκτίμηση δυσκολεύονται να πουν «όχι». Φοβούνται τη σύγκρουση και προσπαθούν διαρκώς να ευχαριστούν τους άλλους. Συχνά πιστεύουν ότι η αγάπη και η αποδοχή πρέπει να κερδίζονται μέσα από θυσίες και υποχωρήσεις.

Αυτή η συμπεριφορά, όμως, οδηγεί συχνά σε:

• συναισθηματική εξάντληση,
• καταπίεση αναγκών,
• εσωτερικό θυμό,
• σχέσεις ανισορροπίας και εκμετάλλευσης.

Ο ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΣ ΚΡΙΤΗΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΑ

Οι άνθρωποι αυτοί πολλές φορές έχουν έναν πολύ σκληρό εσωτερικό διάλογο. Ακόμη και όταν πετυχαίνουν κάτι σημαντικό, νιώθουν ότι «δεν ήταν αρκετό» ή ότι απλώς στάθηκαν τυχεροί.

Η υπερβολική ταπεινότητα γίνεται έτσι ένας μηχανισμός άμυνας:
«Αν μειώσω εγώ τον εαυτό μου πρώτος, δεν θα προλάβουν να με πληγώσουν οι άλλοι».

ΟΤΑΝ Η ΚΑΛΟΣΥΝΗ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΟΡΑΤΟΤΗΤΑ

Η συνεχής αυτοϋποτίμηση κάνει πολλούς ανθρώπους να χάνονται μέσα στις ανάγκες των άλλων. Δεν εκφράζουν επιθυμίες, δεν διεκδικούν χώρο και πολλές φορές δεν αναγνωρίζουν ούτε οι ίδιοι τις δυνατότητές τους.

Κάτω από την εικόνα του «ήσυχου» ή «πολύ καλού» ανθρώπου μπορεί να κρύβεται:

• φόβος απόρριψης,
• βαθιά ανασφάλεια,
• ανάγκη επιβεβαίωσης,
• δυσκολία στην αυτοαποδοχή.

Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΑΞΙΑ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΚΡΥΒΕΤΑΙ

Η αυτοεκτίμηση δεν είναι εγωισμός. Είναι η ικανότητα να αναγνωρίζει κανείς την αξία του χωρίς ενοχές. Ένας άνθρωπος μπορεί να είναι ευγενικός και ταπεινός χωρίς να ακυρώνει τον εαυτό του.

Η ισορροπία βρίσκεται στο να μπορεί κάποιος:

• να σέβεται τους άλλους χωρίς να μειώνει τον εαυτό του,
• να αποδέχεται τα λάθη του χωρίς να αυτοτιμωρείται,
• να δέχεται την αγάπη χωρίς να νιώθει ανάξιους.