ΓΙΑΤΙ ΕΝΑΣ ΚΑΡΑΦΛΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΝΑ ΠΛΕΝΕΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΤΟΥ ΜΕ ΣΑΜΠΟΥΑΝ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΕ ΑΦΡΟΛΟΥΤΡΟ

Η καράφλα δεν είναι απουσία∙ είναι μεταμόρφωση. Το κεφάλι μπορεί να μην έχει πια μαλλιά, αλλά εξακολουθεί να είναι κεφάλι. Έχει δέρμα με τη δική του ιστορία, τους δικούς του πόρους, τη δική του σχέση με τον ιδρώτα, το σμήγμα και τον χρόνο. Οι πόροι εκεί πάνω δεν έγιναν ξαφνικά «σώμα γενικής χρήσης» επειδή χάθηκαν τα μαλλιά. Παραμένουν πόροι κεφαλής, συνηθισμένοι σε άλλη ισορροπία, άλλη φροντίδα, άλλη χημεία.

Το σαμπουάν δεν είναι απλώς «σαπούνι για μαλλιά». Είναι μια υπόσχεση συνέχειας. Αναγνωρίζει ότι, παρότι τα μαλλιά έφυγαν, το τελετουργικό της φροντίδας μένει. Ότι δεν εγκαταλείπεις τον εαυτό σου στην ευκολία του αφρόλουτρου, που πλένει τα πάντα το ίδιο, σαν να μην υπάρχουν διαφορές, σαν όλα να είναι επίπεδα και ουδέτερα.

Και ίσως βαθύτερα: το σαμπουάν είναι μια πράξη σεβασμού. Λες στο κεφάλι σου «σε ξέρω». Δεν το εξορίζεις στο βασίλειο των αγκώνων και των γαμπών. Δέχεσαι ότι η καράφλα δεν είναι παραίτηση, αλλά εξέλιξη. Όπως η σοφία δεν αντικαθιστά τη γνώση, έτσι και το αφρόλουτρο δεν αντικαθιστά το σαμπουάν.

Γιατί τελικά, δεν πλένεις αυτό που φαίνεται. Πλένεις αυτό που είσαι. Και αυτό, ακόμα κι αν γυαλίζει, παραμένει κεφάλι.