Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΣΥΡΤΑΡΙ ΜΕ ΚΑΛΤΣΕΣ: ΠΑΝΤΑ ΛΕΙΠΕΙ Η ΜΙΑ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΠΕΡΙΣΣΕΥΕΙ ΤΟ ΑΓΧΟΣ

 Κάθε μέρα λέω:

“Σήμερα θα οργανωθώ.”
Και κάθε μέρα καταλήγω να κάθομαι με πιτζάμα, να τρώω κρύα μακαρόνια και να ψάχνω στο YouTube “πώς να γίνεις παραγωγικός χωρίς να κάνεις τίποτα”.

ΟΡΓΑΝΩΣΗ; ΜΕ ΤΙ; ΜΕ ΕΝΑ ΧΑΡΤΑΚΙ ΠΟΥ ΕΓΡΑΨΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ;

Έγραψα λίστα με πράγματα που πρέπει να κάνω.
Την έχασα.
Έγραψα άλλη.
Την βρήκα την πρώτη.
Και τώρα έχω δύο λίστες και καμία διάθεση.

ΠΛΥΣΙΜΟ ΡΟΥΧΩΝ – ΕΝΑ ΑΘΛΗΜΑ ΧΩΡΙΣ ΤΕΡΜΑΤΙΣΜΟ

Βάζω πλυντήριο, απλώνω, ξεχνάω.
Τα ξαναβάζω.
Τα μαζεύω, τα βάζω στον καναπέ.
Περνάει μια βδομάδα. Τα φοράω από τον καναπέ.
Το σιδέρωμα είναι urban legend.

ΦΑΓΗΤΟ: ΝΑ ΜΑΓΕΙΡΕΨΩ Ή ΝΑ ΠΑΡΑΓΓΕΙΛΩ;

Εγώ: Θα φτιάξω κάτι ελαφρύ. Ένα κοτοπουλάκι με ρύζι.
Το ψυγείο: Έχει ένα μισοφαγωμένο λεμόνι, 3 ελιές και κάτι που παλιά ήταν γιαούρτι.
Εγώ:
Καλησπέρα σας, μια πίτσα με όλα γιατί σήμερα ξεκινάω δίαιτα από αύριο.

ΥΠΝΟΣ: ΕΧΩ ΚΟΥΡΑΣΤΕΙ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ ΚΟΥΡΑΣΜΕΝΟΣ

– Κοιμάμαι νωρίς για να ξεκουραστώ.
– Ξυπνάω κουρασμένος επειδή είμαι αγχωμένος που κοιμήθηκα πολύ.
– Δεν υπάρχει λύση. Μόνο καφές και αποδοχή της μοίρας.

 ΤΕΛΙΚΗ ΣΚΕΨΗ:

ΑΝ Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΤΣΟΥΛΗΘΡΑ, ΕΓΩ ΚΑΤΕΒΑΙΝΩ ΦΩΝΑΖΟΝΤΑΣ “ΠΟΥ ΠΑΩΩΩΩ;”

Αλλά γελάω.
Γιατί στο τέλος της μέρας, όταν κοιτάς πίσω σου,
βλέπεις όχι χαμένες κάλτσες, ούτε παραγγελίες από Wolt...
αλλά μικρές στιγμές που ήταν τόσο σουρεάλ, που δεν μπορείς παρά να γελάσεις.