Όχι, δεν είναι πλάσμα από ταινία φαντασίας ούτε κάποιο photoshop της στιγμής. Οι «ιπτάμενες αλεπούδες» υπάρχουν στ’ αλήθεια και μάλιστα είναι… νυχτερίδες! Πρόκειται για τα μεγαλύτερα είδη νυχτερίδων στον κόσμο και το επιστημονικό τους όνομα είναι Pteropus . Ονομάστηκαν έτσι επειδή το κεφάλι τους μοιάζει εντυπωσιακά με αλεπού: έχουν μεγάλο ρύγχος, μικρά αυτιά και μεγάλα εκφραστικά μάτια. Αν τις δεις από κοντά, περισσότερο θυμίζουν μικρό σκυλάκι με φτερά παρά «τρομακτική» νυχτερίδα. Κάποια είδη φτάνουν άνοιγμα φτερών έως και 1,5 μέτρο — σχεδόν όσο το ύψος ενός παιδιού δημοτικού! Ζουν κυρίως σε τροπικές περιοχές της Ασίας, της Αυστραλίας και της Αφρικής και περνούν τη μέρα κρεμασμένες ανάποδα σε δέντρα. Και το πιο απίστευτο; Δεν πίνουν αίμα και δεν κυνηγούν έντομα. Είναι εντελώς ακίνδυνες, γιατί τρέφονται μόνο με φρούτα, νέκταρ και λουλούδια. Μάλιστα, θεωρούνται πολύ σημαντικές για τη φύση, επειδή μεταφέρουν γύρη και σπόρους βοηθώντας ολόκληρα δάση να αναγεννηθούν! Άρα την επόμ...

Μόλις το φως σβήσει και ακουστεί το πρώτο ελαφρύ ροχαλητό, η γάτα ανοίγει σιγά-σιγά το ένα της μάτι. Περιμένει λίγα δευτερόλεπτα, μόνο και μόνο για να βεβαιωθεί πως ο ιδιοκτήτης κοιμάται βαθιά. Και τότε… αρχίζει η νυχτερινή της βάρδια. Πρώτος σταθμός: η κουζίνα. Με αθόρυβα βήματα πηδά στον πάγκο, μυρίζει το ποτήρι με το νερό και — φυσικά — το σπρώχνει κάτω μόνο και μόνο για να ακούσει τον ήχο. Τα αυτιά της σηκώνονται. Ο ιδιοκτήτης γυρίζει πλευρό. Η γάτα παγώνει. Μόλις όλα ησυχάσουν ξανά, συνεχίζει σαν να μη συνέβη τίποτα. Έπειτα επιστρέφει στο σαλόνι. Ένα μολύβι πέφτει από το τραπέζι. Μετά ένα δεύτερο. Για κάποιο λόγο, όλα πρέπει να καταλήξουν στο πάτωμα. Είναι κανόνας της νύχτας. Κάπου στις τρεις τα ξημερώματα έρχεται η μεγάλη ιδέα: τρέξιμο στον διάδρομο με ταχύτητα φωτός. Γλιστράει, στρίβει απότομα και σκαρφαλώνει στον καναπέ λες και την κυνηγάει κάτι αόρατο. Ίσως και να την κυνηγάει — ποιος ξέρει τι βλέπουν οι γάτες μέσα στη νύχτα; Λίγο πριν ξημερώσει, πηδά απαλά στο κρεβάτ...

Ο λεκές από κόκκινο κρασί είναι από τους πιο «φοβιστικούς», γιατί βάφει αμέσως το ύφασμα και δείχνει σαν να μην φεύγει ποτέ. Κι όμως, αν κινηθείς γρήγορα και σωστά, σχεδόν πάντα καθαρίζει. Το πρώτο και πιο σημαντικό Μην τρίψεις τον λεκέ! Το τρίψιμο απλώς σπρώχνει το κρασί βαθύτερα στις ίνες του υφάσματος. Αντί γι’ αυτό, πάρε απορροφητικό χαρτί ή μια καθαρή πετσέτα και ταμπονάρισε απαλά ώστε να απορροφηθεί όσο περισσότερο υγρό γίνεται. Μέθοδος 1: Αλάτι (η πιο άμεση λύση) Ιδανική όταν ο λεκές είναι φρέσκος. Κάλυψε αμέσως τον λεκέ με αρκετό αλάτι. Το αλάτι «τραβά» το κρασί από το ύφασμα. Άφησέ το 10-15 λεπτά μέχρι να υγρανθεί και να ροζάρει. Ξέπλυνε με κρύο νερό από την ανάποδη πλευρά του υφάσματος. Μέθοδος 2: Σόδα (ανθρακούχο νερό) Ένα μικρό μυστικό που χρησιμοποιούν και σε εστιατόρια. Ρίξε σόδα απευθείας πάνω στον λεκέ. Άφησέ τη λίγα λεπτά να δράσει. Ταμπονάρισε απαλά με χαρτί. Επανέλαβε αν χρειαστεί και μετά πλύνε κανονικά. Το ανθρακικό βοηθά να «ση...

Τα μικρά επώδυνα σπυράκια στο τριχωτό της κεφαλής είναι πιο συχνό πρόβλημα απ’ όσο νομίζουμε. Πολλοί τα μπερδεύουν με απλή πιτυρίδα ή ερεθισμό, όμως συχνά πρόκειται για θυλακίτιδα — μια φλεγμονή στους θύλακες των τριχών. Εκτός από ενόχληση, μπορεί να προκαλέσει φαγούρα, πόνο στο χτένισμα και μερικές φορές μικρές κρούστες. 1. Λιπαρότητα και ιδρώτας Όταν το τριχωτό παράγει πολύ σμήγμα, οι πόροι φράζουν εύκολα. Ο ιδρώτας (ειδικά με κράνη, σκούφους ή συχνή γυμναστική) δημιουργεί ιδανικό περιβάλλον για βακτήρια. Έτσι εμφανίζονται μικρά κόκκινα σπυράκια, κυρίως στον αυχένα και πάνω από τα αυτιά. 2. Υπολείμματα προϊόντων Gel, λακ, ξηρά σαμπουάν και βαριές μάσκες μαλλιών μπορεί να μένουν στο δέρμα της κεφαλής και να φράζουν τους θύλακες. Αν το λούσιμο δεν γίνεται σχολαστικά, το τριχωτό «ασφυκτιά» και αντιδρά με φλεγμονή. 3. Μη σωστό σαμπουάν Σαμπουάν πολύ επιθετικά ή, αντίθετα, υπερβολικά λιπαρά για τον τύπο του δέρματος διαταράσσουν τη φυσική ισορροπία. Το δέρμα τότε είτε ερεθίζεται εί...

Ο ανανάς δεν είναι απλώς ένα εξωτικό και δροσιστικό φρούτο. Πίσω από τη γλυκόξινη γεύση του κρύβεται ένας πραγματικός διατροφικός «σύμμαχος» για τον οργανισμό, με σημαντικά οφέλη για την υγεία και την καθημερινή ευεξία. Πλούσιος σε βιταμίνη C Ο ανανάς αποτελεί εξαιρετική πηγή βιταμίνης C, η οποία ενισχύει το ανοσοποιητικό σύστημα, βοηθά τον οργανισμό να αντιμετωπίζει ιώσεις και συμβάλλει στην καλύτερη απορρόφηση του σιδήρου. Παράλληλα, δρα ως ισχυρό αντιοξειδωτικό, προστατεύοντας τα κύτταρα από την πρόωρη γήρανση. Η βρομελίνη και η πέψη Ένα από τα πιο ιδιαίτερα στοιχεία του ανανά είναι η βρομελίνη, ένα φυσικό ένζυμο που βοηθά στη διάσπαση των πρωτεϊνών. Για τον λόγο αυτό πολλοί διαπιστώνουν ότι η κατανάλωσή του μετά το φαγητό μειώνει το φούσκωμα και τη δυσπεψία. Δεν είναι τυχαίο ότι σε αρκετές κουζίνες του κόσμου σερβίρεται μετά από βαριά γεύματα. Αντιφλεγμονώδης δράση Η βρομελίνη φαίνεται να έχει και ήπια αντιφλεγμονώδη δράση. Μπορεί να συμβάλλει στη μείωση οιδημάτων, μυϊκών πόν...

Πρόκειται για ένα από τα πιο απαραίτητα αλλά και λιγότερο ορατά επαγγέλματα της καθημερινότητας. Ο τεχνικός αποχετεύσεων, ευρέως γνωστός ως βοθρατζής, εργάζεται ώστε να λειτουργεί σωστά κάτι που όλοι θεωρούμε αυτονόητο: η υγιεινή των σπιτιών και των πόλεων μας. Αν σταματούσε έστω και για λίγες ημέρες η δραστηριότητά του, τα προβλήματα δημόσιας υγείας θα εμφανίζονταν άμεσα. Εργασία σε αντίξοες συνθήκες Η φύση του επαγγέλματος απαιτεί εργασία σε περιβάλλοντα δύσκολα και συχνά επικίνδυνα. Ο τεχνικός έρχεται καθημερινά σε επαφή με λύματα, βακτήρια και έντονες οσμές. Οι χώροι στους οποίους καλείται να εργαστεί είναι συνήθως στενοί, υπόγειοι και με ελάχιστο αερισμό, όπως φρεάτια, βόθροι και υπόγεια δίκτυα αποχέτευσης. Η εργασία δεν περιορίζεται σε μία απλή άντληση υδάτων. Συχνά χρειάζεται να εντοπίσει φραγές μέσα σε σωληνώσεις, να κατέβει σε βάθος, να χρησιμοποιήσει βαριά μηχανήματα και να αντιμετωπίσει απρόβλεπτες καταστάσεις. Υψηλός υγειονομικός κίνδυνος Ένα από τα μεγαλύτερα βάρη του...

Οι «παλιάς εποχής» παιδικές αρρώστιες ακούγονται πολύ λιγότερο — αλλά δεν έχουν εξαφανιστεί . Έχουν απλά αλλάξει εποχή. Τι έχει συμβεί πραγματικά Οι ασθένειες όπως: ιλαρά ανεμοβλογιά παρωτίτιδα (μαγουλάδες) ερυθρά κοκκύτης ήταν κάποτε σχεδόν… υποχρεωτικό στάδιο παιδικής ηλικίας. Στη δεκαετία 70-80 σχεδόν κάθε παιδί τις περνούσε. Ο λόγος που σήμερα δεν ακούγονται συχνά είναι ένας: τα εμβόλια Με την καθιέρωση των παιδικών εμβολιασμών (MMR, ανεμοβλογιάς κλπ) από τη δεκαετία ’90 και μετά, συνέβη κάτι πολύ σημαντικό:  δεν εξαφανίστηκαν οι ιοί — σταμάτησαν να κυκλοφορούν εύκολα . Όταν εμβολιάζεται μεγάλο ποσοστό παιδιών: ο ιός δεν βρίσκει «ξενιστές» η μετάδοση σπάει έτσι βλέπεις λίγα περιστατικά Αυτό λέγεται ανοσία αγέλης . Τότε γιατί ακούμε πού και πού για ιλαρά; Εδώ είναι το ενδιαφέρον. Τα τελευταία χρόνια (και στην Ευρώπη και στην Ελλάδα) εμφανίζονται μικρές εξάρσεις ιλαράς. Γιατί; Επειδή όταν: μειώνονται οι εμβολιασμοί ή υπάρχουν ομάδες...