«ΓΙΑΤΙ ΠΑΝΗΓΥΡΙΖΟΥΜΕ ΛΕΣ ΚΑΙ ΠΛΗΡΩΘΗΚΑΜΕ;» – ΤΙ ΛΕΝΕ ΟΙ ΨΥΧΟΛΟΓΟΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΦΑΝΑΤΙΣΜΟ ΜΕ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ

Έχεις δει κι εσύ σίγουρα τη σκηνή:

η ομάδα κερδίζει… και κάποιος πανηγυρίζει σαν να μπήκαν λεφτά στον λογαριασμό του. Φωνές, καπνογόνα, κλάματα χαράς, αγκαλιές με αγνώστους, καυγάδες στα social, και την επόμενη μέρα κακή διάθεση επειδή έχασαν άνθρωποι που δεν τον ξέρουν καν.

Και κάπου εκεί λες:
«ΟΚ, το καταλαβαίνω να χαρείς… αλλά γιατί τόσο;»

Οι ψυχολόγοι εξηγούν ότι ο φανατισμός με μια ομάδα δεν είναι τελικά μόνο για το ποδόσφαιρο ή το μπάσκετ. Είναι κυρίως για το συναίσθημα που καλύπτει μέσα μας.

Η ανάγκη να ανήκουμε κάπου

Ο άνθρωπος έχει μια πολύ βασική ψυχολογική ανάγκη: να νιώθει ότι ανήκει.
Η ομάδα λειτουργεί σαν μια μεγάλη «οικογένεια» χωρίς υποχρεώσεις. Ξαφνικά αποκτάς χιλιάδες ανθρώπους που σκέφτονται όπως εσύ, φοράνε τα ίδια χρώματα και νιώθουν τα ίδια.

Γι’ αυτό και πολλοί λένε «εμείς κερδίσαμε».
Όχι «η ομάδα κέρδισε». Εμείς.

Ο εγκέφαλος το βιώνει σαν προσωπική επιτυχία.

Η ζωή μπορεί να είναι βαρετή… ο αγώνας όχι

Η καθημερινότητα συχνά είναι επαναλαμβανόμενη: δουλειά, υποχρεώσεις, άγχος, οικονομικά.
Ο αγώνας όμως δίνει ένταση, αδρεναλίνη, αγωνία και ξέσπασμα.

Είναι μια «νόμιμη» ευκαιρία να φωνάξεις, να εκτονωθείς, να χαρείς υπερβολικά χωρίς να σε κρίνει κανείς.
Γι’ αυτό βλέπεις ανθρώπους ήρεμους στην κανονική ζωή τους να μετατρέπονται σε… άλλους ανθρώπους στο γήπεδο.

Γιατί η χαρά είναι τόσο υπερβολική;

Όταν κερδίζει η ομάδα, ενεργοποιείται η ντοπαμίνη — η ίδια ουσία που ενεργοποιείται όταν πετυχαίνουμε έναν στόχο.
Ο εγκέφαλος δεν ξεχωρίζει ότι δεν έβαλες εσύ το γκολ. Το ζει σαν προσωπική επιτυχία.

Γι’ αυτό:

• πανηγυρίζουν σαν τρελοί

• αγκαλιάζονται με αγνώστους

• νιώθουν πραγματική ευτυχία

Στην ουσία, ο εγκέφαλος λέει:
«Κάτι καλό συνέβη σε εμάς».

Και όταν χάνει;

Εδώ φαίνεται πόσο βαθιά συνδέεται κάποιος.
Η ήττα βιώνεται σαν προσωπική αποτυχία. Πέφτει η διάθεση, υπάρχει εκνευρισμός, ακόμα και καυγάδες. Για κάποιους είναι πραγματικά… κακή μέρα.

Γιατί;
Επειδή η ομάδα γίνεται κομμάτι της ταυτότητάς τους.

Τελικά τους «λείπει κάτι»;

Όχι απαραίτητα.
Αλλά συχνά η έντονη προσκόλληση καλύπτει συναισθηματικά κενά:
μοναξιά, πίεση, έλλειψη επιτυχιών ή ανάγκη εκτόνωσης. Η ομάδα γίνεται ένας ασφαλής τρόπος να νιώσουν περηφάνια, χαρά και ένταση χωρίς ρίσκο.

Είναι σαν να δανείζεσαι συναίσθημα.

Πότε γίνεται πρόβλημα;

Ο ενθουσιασμός είναι φυσιολογικός.
Ο φανατισμός όμως γίνεται επικίνδυνος όταν:

• δημιουργεί επιθετικότητα

• χαλάει σχέσεις

• καθορίζει την καθημερινή διάθεση

• οδηγεί σε καυγάδες ή βία

Τότε η ομάδα παύει να είναι διασκέδαση και γίνεται… ταυτότητα.