ΣΤΑΜΑΤΗΣ: ΠΗΓΑ ΣΤΟΝ ΟΔΟΝΤΙΑΤΡΟ ΚΑΙ ΜΟΥ ΕΒΓΑΛΕ ΛΑΘΟΣ ΔΟΝΤΙ! ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΤΟΥ ΕΚΑΝΑ ΔΕΝ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΤΑΙ!

Ο 34χρονος Σταμάτης είχε έναν και μοναδικό σκοπό εκείνη την ημέρα. Να απαλλαγεί επιτέλους από ένα δόντι που τον ταλαιπωρούσε και έπρεπε οπωσδήποτε να βγει. Μόνο που ο προσωπικός του οδοντίατρος έλειπε σε επαγγελματικό ταξίδι και έτσι αναγκάστηκε να επισκεφτεί έναν άλλον, στη γειτονιά του. Πού να ήξερε ο άνθρωπος τι τον περίμενε!

Με το που πάτησε το πόδι του στο οδοντιατρείο, ήθελε να κάνει μεταβολή και να εξαφανιστεί. Ο χώρος έμοιαζε περισσότερο με φωλιά από ερπετά και νυχτερίδες παρά με ιατρείο. Μόνο οι ιστοί αράχνης έλειπαν για να ολοκληρωθεί το σκηνικό τρόμου!

«Παναγία μου, πού ήρθα;» σκέφτηκε, κοιτάζοντας γύρω του με τρόμο.

Έλα όμως που το δόντι έπρεπε να βγει! Έκανε λοιπόν την καρδιά του πέτρα και κάθισε στην οδοντιατρική καρέκλα, που μεταξύ μας, δεν την έλεγες και πεντακάθαρη.

Και τότε εμφανίστηκε από πάνω του ο... Δρακουμέλ!

Έτσι είχε βαφτίσει μέσα του τον οδοντίατρο ο Σταμάτης. Και όχι άδικα! Ολόκληρος οδοντίατρος, που κανονικά θα έπρεπε να αποτελεί κινητή διαφήμιση με αστραφτερό χαμόγελο και αξιοζήλευτα δόντια, είχε κάτι δόντια κατακίτρινα, που έμοιαζαν να είχαν ξεχάσει την οδοντόβουρτσα εδώ και χρόνια! Όσο για την αναπνοή του; Καλύτερα να μην το συζητήσουμε!

«Θεέ μου, τι άλλο θα ζήσω σήμερα;» αναρωτήθηκε ο Σταμάτης.

Ευτυχώς, κάποια στιγμή ο οδοντίατρος φόρεσε τη μάσκα του και ο άτυχος άντρας πήρε μια μικρή ανάσα ανακούφισης.

Όταν όμως ξεκίνησε η διαδικασία, ο Σταμάτης ένιωθε σαν να καθόταν στην ηλεκτρική καρέκλα, περιμένοντας τη θανατική του ποινή!

«Τι αμαρτίες πληρώνω, Θεέ μου;» σκεφτόταν. «Κάνε υπομονή, Σταμάτη μου. Σε λίγο θα τελειώσει το μαρτύριο, θα σηκωθείς και θα φύγεις από εδώ μέσα τρέχοντας!»

Μόνο που η μοίρα τού επιφύλασσε μια πολύ δυσάρεστη έκπληξη.

Ο οδοντίατρος ολοκλήρωσε την εξαγωγή και ο Σταμάτης, παρά την ταλαιπωρία, πίστεψε πως επιτέλους είχε ξεμπερδέψει. Μέχρι που διαπίστωσε το αδιανόητο!

Ο ΔΡΑΚΟΥΜΕΛ ΤΟΥ ΕΙΧΕ ΒΓΑΛΕΙ ΛΑΘΟΣ ΔΟΝΤΙ!

Και όχι οποιοδήποτε δόντι. Του είχε αφαιρέσει ένα απολύτως υγιές, αφήνοντας στη θέση του εκείνο που τον πονούσε και έπρεπε να βγει!

Ο Σταμάτης έμεινε για μερικά δευτερόλεπτα αποσβολωμένος. Δεν ήξερε αν έπρεπε να βάλει τα κλάματα, να αρχίσει να ουρλιάζει ή να λιποθυμήσει!

«ΜΑ ΕΙΣΑΙ ΜΕ ΤΑ ΚΑΛΑ ΣΟΥ;» ξέσπασε. «ΑΛΛΟ ΔΟΝΤΙ ΣΟΥ ΕΙΠΑ ΝΑ ΜΟΥ ΒΓΑΛΕΙΣ! ΤΙ ΜΟΥ ΕΚΑΝΕΣ, ΑΝΘΡΩΠΕ ΜΟΥ;»

Ο οδοντίατρος προσπάθησε να ψελλίσει κάτι, αλλά ο Σταμάτης είχε ήδη γίνει κατακόκκινος από τα νεύρα του.

Και τότε θυμήθηκε κάτι!

Λίγο πριν πάει στο ραντεβού του, είχε περάσει από τη λαϊκή αγορά και είχε αφήσει τις σακούλες με τα ψώνια δίπλα στην οδοντιατρική καρέκλα.

Ανάμεσα στα ψώνια υπήρχε και μια θήκη με αυγά!

Χωρίς να το πολυσκεφτεί, άρπαξε δύο αυγά και τα έσπασε πάνω στο κεφάλι του οδοντιάτρου!

ΠΛΑΤΣ! ΠΛΑΤΣ!

Ο κρόκος άρχισε να κυλάει στο μέτωπο του Δρακουμέλ, ο οποίος είχε μείνει με το στόμα ανοιχτό!

«ΠΑΡΕ ΝΑ ΕΧΕΙΣ! ΑΦΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ ΝΑ ΞΕΧΩΡΙΖΕΙΣ ΤΑ ΔΟΝΤΙΑ, ΜΑΘΕ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΝΑ ΞΕΧΩΡΙΖΕΙΣ ΤΑ ΑΥΓΑ!» του φώναξε έξαλλος.

Και δεν σταμάτησε εκεί!

Άρχισε να εκτοξεύει αυγά μέσα στο οδοντιατρείο. Ένα στον τοίχο, ένα στο πάτωμα, άλλο πάνω σε ένα ντουλάπι! Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, ο χώρος έμοιαζε περισσότερο με κουζίνα όπου είχε γίνει πόλεμος παρά με οδοντιατρείο!

Ο Δρακουμέλ προσπαθούσε να προστατευτεί, ενώ ο Σταμάτης, εκτός εαυτού, συνέχιζε να φωνάζει.

«ΜΟΥ ΚΑΤΕΣΤΡΕΨΕΣ ΤΟ ΣΤΟΜΑ! ΤΙ ΗΘΕΛΑ ΚΑΙ ΗΡΘΑ ΕΔΩ ΜΕΣΑ;»

Όταν τελικά τελείωσε το... απόθεμα των πυρομαχικών του, ο Σταμάτης άρπαξε τις σακούλες του και κατευθύνθηκε προς την έξοδο.

Και φυσικά, ούτε λόγος να πληρώσει!

«ΚΑΙ ΠΟΛΛΑ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΑΥΓΑ! ΑΝΤΕ ΓΕΙΑ!» είπε, κλείνοντας την πόρτα πίσω του.

Βγήκε στον δρόμο απογοητευμένος, εξαντλημένος και με τα νεύρα του τσατάλια. Είχε πάει να απαλλαγεί από ένα χαλασμένο δόντι και τελικά είχε χάσει ένα υγιές, ενώ το πρόβλημά του παρέμενε!

Κι όμως, κάπου βαθιά μέσα του ένιωθε και μια μικρή, παράξενη ικανοποίηση.

Όχι βέβαια ότι τα αυγά θα του έφερναν πίσω το δόντι του. Αυτό είχε χαθεί οριστικά. Αλλά εκείνη τη στιγμή, πάνω στην οργή του, ένιωθε πως τουλάχιστον είχε ανταποδώσει ένα μικρό μέρος από την ταλαιπωρία που είχε υποστεί.

Το μόνο σίγουρο ήταν πως από εκείνη την ημέρα πήρε μια μεγάλη απόφαση.

Καλύτερα να περιμένει να γυρίσει ο δικός του οδοντίατρος από την άλλη άκρη του κόσμου, παρά να ξαναπατήσει το πόδι του στο άντρο του Δρακουμέλ!