Ο ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΜΙΑΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΡΙΑΣ: «ΝΙΩΘΩ ΟΤΙ ΕΧΩ ΧΑΣΕΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΣΧΕΣΗ ΜΟΥ»

Μερικές φορές μια σχέση μπορεί να ξεκινήσει όμορφα, με ενθουσιασμό, αγάπη και την ανάγκη να περνάμε όσο περισσότερο χρόνο γίνεται μαζί. Στην πορεία, όμως, μπορεί να αρχίσουμε να αναρωτιόμαστε αν έχουμε αφήσει πίσω ένα κομμάτι του εαυτού μας.

Μια αναγνώστρια αποφάσισε να μοιραστεί μαζί μας τον δικό της προβληματισμό, θέλοντας να ακούσει και τη γνώμη άλλων ανθρώπων.

«Είμαι σε μια σχέση εδώ και αρκετά χρόνια και, αν με ρωτούσε κάποιος πριν από λίγο καιρό αν είμαι ευτυχισμένη, θα έλεγα χωρίς δεύτερη σκέψη “ναι”. Τον αγαπάω και δεν μπορώ να πω ότι μου έχει φερθεί άσχημα.

Τον τελευταίο καιρό, όμως, έχω αρχίσει να νιώθω ότι κάπου στην πορεία έχασα τον εαυτό μου.

Έχω σταματήσει να βλέπω τόσο συχνά τις φίλες μου, δεν κάνω πράγματα που παλιότερα με γέμιζαν και πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται πρώτα τι θα ήθελε εκείνος και μετά τι θέλω εγώ.

Δεν μου το έχει ζητήσει απαραίτητα. Ίσως το κάνω μόνη μου, επειδή θέλω να είναι όλα καλά μεταξύ μας.

Όταν είμαστε μαζί, περνάω όμορφα. Όταν όμως μένω μόνη μου, αναρωτιέμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που έκανα κάτι μόνο για εμένα.

Και αυτό που με φοβίζει περισσότερο είναι ότι δεν ξέρω αν χρειάζομαι απλώς περισσότερο προσωπικό χώρο ή αν αυτή η σκέψη σημαίνει ότι κάτι έχει αλλάξει μέσα μου για τη σχέση.

Δεν θέλω να φύγω από τη σχέση μου. Θέλω όμως να ξαναβρώ εκείνη την εκδοχή του εαυτού μου που υπήρχε πριν από αυτή.

Είναι φυσιολογικό να νιώθεις έτσι μετά από χρόνια σχέσης; Μπορείς να αγαπάς κάποιον και ταυτόχρονα να χρειάζεσαι να ξαναβρείς τον εαυτό σου;»

ΕΣΕΙΣ ΤΙ ΘΑ ΤΗΣ ΑΠΑΝΤΟΥΣΑΤΕ;

Ο προβληματισμός της αναγνώστριας ανοίγει μια συζήτηση που αφορά πολλές σχέσεις: Πόσο χώρο πρέπει να έχει ο καθένας μέσα σε μια σχέση;

Το να αγαπάμε έναν άνθρωπο δεν σημαίνει ότι πρέπει να εγκαταλείπουμε τις φιλίες, τα ενδιαφέροντα, τις συνήθειες και την προσωπική μας ζωή.

Ίσως, λοιπόν, το ζητούμενο να μην είναι πάντα το «μαζί ή χώρια», αλλά το αν μπορούμε να δημιουργήσουμε μια σχέση στην οποία υπάρχει χώρος και για τους δύο ανθρώπους ξεχωριστά.

Εσείς τι πιστεύετε; Μπορεί μια σχέση να είναι πραγματικά δυνατή όταν ο ένας από τους δύο αισθάνεται ότι έχει χάσει ένα κομμάτι του εαυτού του;

Ο προβληματισμός δημοσιεύεται ανώνυμα, με τη συναίνεση της αναγνώστριας.