ΓΙΑΤΙ ΜΙΛΑΜΕ ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ; ΜΗΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟ ΑΠ’ ΟΣΟ ΝΟΜΙΖΕΙΣ;

Έχεις πιάσει ποτέ τον εαυτό σου να μιλάει μόνος του; Να σχολιάζεις δυνατά αυτό που κάνεις, να λες «πού το έβαλα πάλι;» ή να κάνεις έναν ολόκληρο διάλογο στο μυαλό σου και κάποια στιγμή να συνειδητοποιείς ότι τον… έκανες και φωναχτά;

Αν ναι, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι υπάρχει κάτι περίεργο. Η ομιλία προς τον εαυτό μας είναι μια αρκετά συνηθισμένη ανθρώπινη συμπεριφορά και, σε πολλές καθημερινές καταστάσεις, μπορεί να είναι απολύτως φυσιολογική.

ΜΑΣ ΒΟΗΘΑ ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΝΟΥΜΕ ΤΗ ΣΚΕΨΗ ΜΑΣ

Μερικές φορές, όταν λέμε κάτι δυνατά, το μυαλό μας φαίνεται να το επεξεργάζεται πιο ξεκάθαρα.

«Πρώτα θα κάνω αυτό, μετά θα πάω εκεί και μετά πρέπει να θυμηθώ να πάρω το άλλο».

Ακούγοντας τις σκέψεις μας, μπορούμε να βάλουμε μια σειρά σε όσα έχουμε να κάνουμε και να αποφασίσουμε πιο εύκολα ποιο είναι το επόμενο βήμα.

ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΒΟΗΘΑ ΝΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΘΟΥΜΕ

Έχεις παρατηρήσει ότι μπορεί να μιλάς στον εαυτό σου όταν ψάχνεις κάτι, μαγειρεύεις, δουλεύεις ή προσπαθείς να θυμηθείς μια πληροφορία;

Δεν είναι τυχαίο.

Το να επαναλαμβάνουμε δυνατά οδηγίες ή σημαντικές πληροφορίες μπορεί να μας βοηθήσει να παραμείνουμε συγκεντρωμένοι σε αυτό που κάνουμε.

ΜΑΣ ΒΟΗΘΑ ΝΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΟΥΜΕ ΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΜΑΣ

Κάποιες φορές δεν μιλάμε μόνο για να οργανώσουμε μια δουλειά. Μιλάμε επειδή προσπαθούμε να διαχειριστούμε κάτι που μας απασχολεί.

«Εντάξει, ηρέμησε. Δεν έγινε και κάτι τόσο σοβαρό.»

Ή:

«Θα το αντιμετωπίσω αύριο. Τώρα δεν μπορώ να κάνω κάτι άλλο.»

Αυτού του είδους ο εσωτερικός ή φωναχτός διάλογος μπορεί να λειτουργήσει σαν ένας τρόπος να πάρουμε απόσταση από το συναίσθημα και να δούμε μια κατάσταση λίγο πιο ψύχραιμα.

ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΔΩΣΕΙ ΚΙΝΗΤΡΟ

Πριν από κάτι δύσκολο, πολλοί άνθρωποι μιλούν στον εαυτό τους σαν να προσπαθούν να τον ενθαρρύνουν.

«Πάμε, το έχεις.»

«Ένα βήμα τη φορά.»

«Μην τα παρατήσεις τώρα.»

Δεν είναι απαραίτητα παράξενο. Μπορεί απλώς να είναι ένας τρόπος αυτοπαρακίνησης, ιδιαίτερα όταν χρειάζεται να συγκεντρωθούμε ή να ξεπεράσουμε μια δύσκολη στιγμή.

ΚΑΙ ΝΑΙ, ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΓΕΛΑΣΟΥΜΕ

Μερικές φορές απλώς σχολιάζουμε αυτά που συμβαίνουν.

Κάνουμε ένα λάθος και λέμε «μπράβο, τέλεια τα κατάφερες». Ή θυμόμαστε κάτι αστείο και αρχίζουμε να το διηγούμαστε μόνοι μας.

Δεν χρειάζεται κάθε συμπεριφορά να έχει κάποιο βαθύτερο νόημα. Μερικές φορές απλώς… μιλάμε.

ΠΟΤΕ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΠΡΟΣΟΧΗ;

Το να μιλάς μόνος σου, από μόνο του, δεν αποτελεί ένδειξη ότι υπάρχει κάποιο πρόβλημα.

Διαφορετικό είναι όταν κάποιος αισθάνεται ότι ακούει φωνές που δεν βιώνει ως δικές του, όταν η εμπειρία τον τρομάζει ή όταν επηρεάζει σημαντικά την καθημερινότητα, τη λειτουργικότητα ή την ασφάλειά του. Σε τέτοιες περιπτώσεις, είναι σημαντικό να αναζητηθεί η γνώμη ενός επαγγελματία ψυχικής υγείας.

ΤΕΛΙΚΑ, ΜΗΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟ ΑΠ’ ΟΣΟ ΝΟΜΙΖΟΥΜΕ;

Το να μιλάς πού και πού μόνος σου δεν σημαίνει ότι «κάτι έχεις». Μπορεί να είναι απλώς ένας τρόπος με τον οποίο ο εγκέφαλός σου οργανώνει σκέψεις, σχέδια, συναισθήματα και καθημερινές υποχρεώσεις.

Οπότε, την επόμενη φορά που θα πιάσεις τον εαυτό σου να λέει «πού πας χωρίς τα κλειδιά;», μην ανησυχήσεις.

Ίσως απλώς έχεις έναν πολύ πρακτικό συγκάτοικο μέσα στο κεφάλι σου.

Και, μεταξύ μας, τουλάχιστον αυτός σε ακούει πάντα.