ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΤΗΝ ΚΟΥΒΕΝΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΦΥΓΟΥΝ ΜΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ – ΤΙ ΛΕΕΙ Η ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ;

Έχεις προσπαθήσει ποτέ να συζητήσεις με κάποιον ένα σοβαρό θέμα και, ξαφνικά, να διαπιστώσεις ότι η κουβέντα έχει πάει κάπου εντελώς αλλού; Μπορεί να του κάνεις μια συγκεκριμένη ερώτηση, να ζητάς μια εξήγηση ή να προσπαθείς να εκφράσεις κάτι που σε έχει πληγώσει, αλλά εκείνος να αλλάζει θέμα, να αστειεύεται ή να αρχίζει να μιλά για κάτι άσχετο.

Αυτή η συμπεριφορά δεν είναι πάντα τυχαία. Σύμφωνα με την ψυχολογία, η αποφυγή μιας συζήτησης μπορεί να συνδέεται με τον φόβο της σύγκρουσης, τη δυσκολία διαχείρισης των συναισθημάτων, την αμηχανία ή την ανάγκη ενός ανθρώπου να προστατεύσει τον εαυτό του από μια δυσάρεστη κατάσταση.

Ωστόσο, όταν η αλλαγή θέματος γίνεται συστηματικά, μπορεί να δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα στην επικοινωνία και στις ανθρώπινες σχέσεις.

ΓΙΑΤΙ ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΣΥΝΕΧΩΣ ΘΕΜΑ;

Ένας από τους βασικότερους λόγους είναι η συναισθηματική δυσφορία. Υπάρχουν άνθρωποι που δυσκολεύονται να αντιμετωπίσουν συζητήσεις οι οποίες απαιτούν ειλικρίνεια, αυτοκριτική ή ανάληψη ευθύνης.

Όταν αισθανθούν ότι μια κουβέντα πλησιάζει σε κάτι που τους προκαλεί άγχος, μπορεί να προσπαθήσουν να απομακρυνθούν από αυτό, μεταφέροντας την προσοχή σε ένα διαφορετικό ζήτημα.

Για παράδειγμα, όταν κάποιος ακούει «Γιατί μου μίλησες έτσι χθες;», αντί να απαντήσει μπορεί να πει «Εσύ θυμάσαι τι είχες κάνει την προηγούμενη εβδομάδα;».

Με αυτόν τον τρόπο, η αρχική ερώτηση μένει αναπάντητη και η συζήτηση αποκτά διαφορετική κατεύθυνση.

Η ψυχολογία περιγράφει τέτοιες αντιδράσεις ως μορφές αποφυγής, οι οποίες μερικές φορές λειτουργούν ως μηχανισμοί αυτοπροστασίας. Δεν σημαίνει απαραίτητα ότι το άτομο έχει κακές προθέσεις. Μπορεί απλώς να μην έχει μάθει να αντιμετωπίζει δύσκολες συναισθηματικές καταστάσεις.

Ο ΦΟΒΟΣ ΤΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΡΙΤΙΚΗΣ

Σε ορισμένες περιπτώσεις, η αλλαγή θέματος συνδέεται με τη δυσκολία ενός ανθρώπου να αναγνωρίσει τα λάθη του.

Μια συζήτηση που απαιτεί εξηγήσεις μπορεί να βιώνεται ως απειλή για την αυτοεικόνα του. Αντί να παραδεχτεί ότι έκανε κάτι που ενόχλησε ή πλήγωσε κάποιον, ενδέχεται να προσπαθήσει να στρέψει την προσοχή αλλού.

Αυτό συμβαίνει ιδιαίτερα όταν το άτομο αντιλαμβάνεται ακόμη και μια ήρεμη παρατήρηση ως προσωπική επίθεση.

Η αποφυγή, όμως, δεν λύνει το πρόβλημα. Αντίθετα, μπορεί να το διατηρεί ζωντανό, επειδή εμποδίζει την ουσιαστική επικοινωνία και την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης.

Η ικανότητα να αναγνωρίζουμε τα λάθη μας δεν αποτελεί ένδειξη αδυναμίας, αλλά σημαντικό στοιχείο συναισθηματικής ωριμότητας.

ΟΤΑΝ Η ΑΛΛΑΓΗ ΘΕΜΑΤΟΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΡΟΠΟΣ ΕΛΕΓΧΟΥ

Υπάρχουν και περιπτώσεις στις οποίες η αποφυγή δεν προκύπτει μόνο από αμηχανία ή φόβο.

Ορισμένοι άνθρωποι μπορεί να χρησιμοποιούν συνειδητά την αλλαγή θέματος για να ελέγχουν την πορεία μιας συζήτησης, να αποφεύγουν δύσκολες ερωτήσεις ή να μεταφέρουν την ευθύνη στον συνομιλητή τους.

Μπορεί, για παράδειγμα, να απαντούν με μια διαφορετική κατηγορία, να επικεντρώνονται σε μια ασήμαντη λεπτομέρεια ή να παρουσιάζουν το πρόβλημα σαν να είναι υπερβολική αντίδραση του άλλου.

Έτσι, εκείνος που ξεκίνησε τη συζήτηση μπορεί τελικά να βρεθεί να απολογείται, ενώ το αρχικό ζήτημα παραμένει άλυτο.

Είναι σημαντικό, ωστόσο, να μην αποδίδουμε αυτόματα χειριστικές προθέσεις σε κάθε άνθρωπο που αποφεύγει μια δύσκολη κουβέντα. Η διαφορά φαίνεται κυρίως από τη συχνότητα της συμπεριφοράς, το γενικότερο πλαίσιο και την προθυμία του ατόμου να επιστρέψει αργότερα στο θέμα.

ΤΙ ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΣΙΩΠΗ Ή ΤΗΝ ΥΠΕΚΦΥΓΗ;

Δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι την ίδια ευκολία να εκφράζουν όσα αισθάνονται.

Κάποιοι μεγάλωσαν σε περιβάλλοντα όπου οι δύσκολες συζητήσεις αποφεύγονταν, τα συναισθήματα δεν εκφράζονταν ανοιχτά ή οι διαφωνίες οδηγούσαν σε έντονες συγκρούσεις.

Ως ενήλικες, μπορεί να έχουν μάθει να συνδέουν τις σοβαρές συζητήσεις με δυσάρεστες εμπειρίες.

Έτσι, η αλλαγή θέματος γίνεται μια σχεδόν αυτόματη αντίδραση.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν ενδιαφέρονται για τον συνομιλητή τους. Μερικές φορές σημαίνει ότι δεν γνωρίζουν πώς να διαχειριστούν την ένταση που αισθάνονται.

Παρόλα αυτά, η κατανόηση των αιτιών μιας συμπεριφοράς δεν σημαίνει ότι πρέπει να αποδεχόμαστε διαρκώς τις συνέπειές της.

ΠΩΣ ΕΠΗΡΕΑΖΕΙ ΑΥΤΗ Η ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ;

Όταν ένας άνθρωπος αποφεύγει συστηματικά τις ουσιαστικές συζητήσεις, ο συνομιλητής του μπορεί σταδιακά να αισθανθεί ότι δεν ακούγεται.

Μπορεί να δημιουργηθεί η εντύπωση ότι τα συναισθήματά του δεν έχουν σημασία ή ότι κάθε προσπάθεια επίλυσης ενός προβλήματος καταλήγει σε αδιέξοδο.

Στις συντροφικές σχέσεις, στις φιλίες αλλά και μέσα στην οικογένεια, αυτή η κατάσταση μπορεί να προκαλέσει απογοήτευση, θυμό και συναισθηματική απόσταση.

Με τον καιρό, ο άνθρωπος που προσπαθεί συνεχώς να ανοίξει έναν διάλογο ενδέχεται να σταματήσει να εκφράζει όσα τον απασχολούν.

Και αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό, γιατί μια σχέση δεν φθείρεται μόνο από όσα λέγονται, αλλά και από όσα δεν μπορούν ποτέ να συζητηθούν.

ΠΩΣ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕΙΣ ΚΑΠΟΙΟΝ ΠΟΥ ΑΛΛΑΖΕΙ ΣΥΝΕΧΩΣ ΤΗΝ ΚΟΥΒΕΝΤΑ

Η αποτελεσματικότερη προσέγγιση δεν είναι απαραίτητα η ένταση ή η επιμονή με επιθετικό τρόπο.

Αν παρατηρήσεις ότι κάποιος προσπαθεί να απομακρυνθεί από ένα σημαντικό θέμα, μπορείς να επαναφέρεις ήρεμα τη συζήτηση λέγοντας: «Καταλαβαίνω αυτό που λες, αλλά θα ήθελα πρώτα να ολοκληρώσουμε αυτό που συζητούσαμε».

Είναι επίσης χρήσιμο να εξηγήσεις πώς σε επηρεάζει η συγκεκριμένη συμπεριφορά, χωρίς να χαρακτηρίζεις ή να κατηγορείς τον άλλον.

Αν το άτομο αισθάνεται πιεσμένο, μπορεί να χρειάζεται λίγο χρόνο προτού συνεχίσει. Υπάρχει όμως σημαντική διαφορά ανάμεσα στο «Δεν μπορώ να το συζητήσω τώρα, ας μιλήσουμε αργότερα» και στο να αποφεύγει κάποιος κάθε προσπάθεια επικοινωνίας.

Στην πρώτη περίπτωση υπάρχει αναγνώριση του προβλήματος. Στη δεύτερη, το πρόβλημα παραμένει χωρίς ουσιαστική αντιμετώπιση.