ΟΤΑΝ ΛΕΣ «ΔΕΝ ΘΑ ΦΑΩ ΓΛΥΚΟ» ΚΑΙ 10 ΛΕΠΤΑ ΑΡΓΟΤΕΡΑ ΨΑΧΝΕΙΣ ΣΤΟ ΝΤΟΥΛΑΠΙ
«Σήμερα δεν θα φάω γλυκό».
Το λες με αποφασιστικότητα. Το εννοείς. Είσαι περήφανος για τον εαυτό σου και νιώθεις ότι επιτέλους έχεις τον έλεγχο.
Μέχρι που περνάνε περίπου… 10 λεπτά.
Ξαφνικά, χωρίς κανέναν ιδιαίτερο λόγο, βρίσκεσαι μπροστά στο ντουλάπι της κουζίνας.
Το ανοίγεις.
Κοιτάς μέσα.
Δεν ψάχνεις κάτι συγκεκριμένο. Απλώς… ελέγχεις τις επιλογές σου.
«Δεν θα φάω», λες.
Κλείνεις το ντουλάπι.
Περνάνε δύο λεπτά.
Το ξανανοίγεις.
«Μπορεί να έχει μείνει κάτι».
Βλέπεις μπισκότα.
Τα κοιτάς.
Σε κοιτάνε.
Ξέρεις ότι δεν πρέπει να τα φας.
Αλλά μετά σκέφτεσαι:
«Ένα μόνο δεν πειράζει».
Και κάπως έτσι, το «ένα» γίνεται δύο, τα δύο γίνονται τρία και ξαφνικά κάθεσαι στον καναπέ με άδειο το πακέτο και κοιτάς το ταβάνι, προσπαθώντας να καταλάβεις τι ακριβώς συνέβη.
Και τότε θυμάσαι την αρχική σου υπόσχεση:
«Σήμερα δεν θα φάω γλυκό».
Ναι… σωστά.
Αυτό ήταν πριν από 15 λεπτά.
Τελικά, το πιο δύσκολο πράγμα δεν είναι να αντισταθείς στο γλυκό.
Είναι να μην ανοίξεις καν το ντουλάπι.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου