ΜΑΙΡΗ: ΣΗΚΩΝΟΜΑΙ ΚΡΥΦΑ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΚΑΙ ΤΡΩΩ ΑΠΟ ΤΟ ΨΥΓΕΙΟ ΤΑ ΠΑΝΤΑ-ΞΕΣΠΑΩ ΕΤΣΙ ΓΙΑΤΙ ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΜΕ ΚΕΡΑΤΩΝΕΙ

Η ΜΑΡΙΑ ΜΑΣ ΕΣΤΕΙΛΕ ΤΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟ ΤΗΣ ΚΑΙ ΜΙΛΑ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΦΑΥΛΟ ΚΥΚΛΟ ΠΟΥ ΤΗΝ ΕΧΕΙ ΚΟΥΡΑΣΕΙ.

«Δεν ξέρω πώς να το διαχειριστώ. Εδώ και αρκετό καιρό ξυπνάω μέσα στη νύχτα, περιμένω να κοιμηθεί ο σύντροφός μου και πηγαίνω κρυφά στην κουζίνα. Ανοίγω το ψυγείο και τρώω ό,τι βρω μπροστά μου. Μετά νιώθω τύψεις και λέω ότι δεν θα το ξανακάνω.

Το περίεργο είναι ότι εκείνη την ώρα δεν πεινάω πραγματικά. Νιώθω έναν τεράστιο εκνευρισμό και μια ένταση. Σκέφτομαι συνέχεια ότι μπορεί να με κερατώνει και ότι ίσως κάτι μου κρύβει. Δεν έχω όμως αποδείξεις. Κι αντί να του μιλήσω, ξεσπάω στο φαγητό.

Μετά ντρέπομαι που έφαγα τόσο και φοβάμαι ότι θα πάρω βάρος. Την επόμενη ημέρα μπορεί να προσπαθήσω να φάω πολύ λιγότερο, αλλά το βράδυ ξαναγίνεται το ίδιο. Δεν ξέρω αν ζηλεύω χωρίς λόγο ή αν το ένστικτό μου κάτι μου λέει. Και κυρίως δεν ξέρω πώς να σταματήσω να τρώω κρυφά».

ΟΤΑΝ Η ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΦΑΓΗΤΟ

Αυτό που περιγράφει η Μαρία μπορεί να μοιάζει εκ πρώτης όψεως με ένα απλό «τσιμπολόγημα», όμως το γεγονός ότι υπάρχει κρυφή κατανάλωση φαγητού, έντονη συναισθηματική φόρτιση και στη συνέχεια ενοχές δείχνει ότι το φαγητό έχει αρχίσει να λειτουργεί ως τρόπος εκτόνωσης.

Δεν τρώει απαραίτητα επειδή πεινάει. Τρώει για να εκτονώσει κάτι που εκείνη τη στιγμή δυσκολεύεται να διαχειριστεί.

Ο θυμός, η ζήλια, ο φόβος της απόρριψης και η αβεβαιότητα μπορούν να δημιουργήσουν έντονη εσωτερική ένταση. Για λίγα λεπτά, το φαγητό μπορεί να προσφέρει μια αίσθηση ανακούφισης. Όταν όμως περάσει η στιγμή, έρχονται οι τύψεις και η προσπάθεια περιορισμού του φαγητού, δημιουργώντας έναν νέο κύκλο.

«ΜΕ ΚΕΡΑΤΩΝΕΙ» – ΑΛΛΑ ΕΧΩ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ;

Το πιο σημαντικό κομμάτι στην ιστορία της Μαρίας δεν είναι μόνο το φαγητό. Είναι η σκέψη που προηγείται.

«Νομίζω ότι με κερατώνει».

Το να φοβάται κάποιος την απιστία δεν σημαίνει αυτομάτως ότι υπάρχει απιστία. Από την άλλη, ούτε τα συναισθήματά της πρέπει να αγνοηθούν.

Χρειάζεται να ξεχωρίσει δύο πράγματα: τι γνωρίζει πραγματικά και τι φοβάται ότι μπορεί να συμβαίνει.

Αν δεν υπάρχουν συγκεκριμένα στοιχεία, η συνεχής αναζήτηση αποδείξεων, οι υποψίες και τα σενάρια μπορούν να αυξήσουν ακόμη περισσότερο το άγχος.

ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΟΛΑ ΜΕΓΑΛΩΝΟΥΝ

Τη νύχτα, όταν υπάρχει ησυχία και λιγότεροι περισπασμοί, οι σκέψεις συχνά γίνονται πιο έντονες.

Μια μικρή αλλαγή στη συμπεριφορά του συντρόφου μπορεί να μετατραπεί στο μυαλό της σε δεκάδες σενάρια. Και όσο περισσότερο σκέφτεται, τόσο μεγαλύτερη γίνεται η ένταση.

Έτσι μπορεί να δημιουργείται η αλυσίδα:

υποψία → άγχος → θυμός → φαγητό → προσωρινή ανακούφιση → ενοχές → περιορισμός την επόμενη ημέρα → νέα ένταση.

ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΤΙΜΩΡΕΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΗΣ

Ένα ακόμη λάθος θα ήταν να απαντήσει στο βραδινό επεισόδιο με αυστηρή δίαιτα την επόμενη ημέρα.

Η υπερβολική στέρηση μπορεί να κάνει την επόμενη κρίση φαγητού ακόμη πιο δύσκολη. Αντί για τιμωρία, χρειάζεται να προσπαθήσει να επανέλθει σε ένα σταθερό και κανονικό πρόγραμμα διατροφής.

Παράλληλα, μπορεί να σημειώνει τι αισθανόταν λίγο πριν σηκωθεί από το κρεβάτι: θυμό, φόβο, μοναξιά, ζήλια, άγχος ή πραγματική πείνα;

Αυτό μπορεί να τη βοηθήσει να αναγνωρίσει το πραγματικό ερέθισμα.

ΚΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΤΗΣ ΤΙ ΚΑΝΕΙ;

Αν η υποψία της την βασανίζει, η λύση δεν είναι να συνεχίσει να τρώει κρυφά κάθε βράδυ.

Χρειάζεται μια ήρεμη συζήτηση.

Όχι με κατηγόριες τύπου «σίγουρα με απατάς», αλλά με το τι αισθάνεται η ίδια:

«Τον τελευταίο καιρό νιώθω ανασφάλεια και φοβάμαι ότι κάτι έχει αλλάξει μεταξύ μας. Θέλω να μου μιλήσεις ειλικρινά, γιατί όλο αυτό με έχει επηρεάσει πολύ».

Η απάντηση του συντρόφου της, αλλά κυρίως η συνολική εικόνα της σχέσης τους, μπορεί να της δώσει περισσότερες πληροφορίες από ό,τι τα σενάρια που κάνει μόνη της μέσα στη νύχτα.

ΑΝ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ ΣΥΧΝΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ, ΑΣ ΖΗΤΗΣΕΙ ΒΟΗΘΕΙΑ

Αν τα επεισόδια επαναλαμβάνονται, υπάρχει αίσθηση απώλειας ελέγχου, τρώει πολύ μεγάλες ποσότητες ή το φαγητό συνοδεύεται από έντονες ενοχές και ντροπή, αξίζει να μιλήσει με επαγγελματία ψυχικής υγείας ή ειδικό στη διατροφή.

Δεν σημαίνει ότι «δεν έχει θέληση». Σημαίνει ότι το φαγητό έχει γίνει ένας τρόπος διαχείρισης ενός δύσκολου συναισθήματος και χρειάζεται να βρεθεί ένας διαφορετικός τρόπος.

Και ίσως το πιο σημαντικό για τη Μαρία είναι αυτό:

Το ψυγείο δεν μπορεί να απαντήσει στο ερώτημα αν ο σύντροφός της την απατά. Μπορεί μόνο να προσφέρει για λίγο ανακούφιση από τον φόβο της.

Η πραγματική απάντηση θα έρθει μέσα από την επικοινωνία, τα πραγματικά δεδομένα της σχέσης και, αν χρειάζεται, τη στήριξη ενός ειδικού.