ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΟΝ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟ ΟΤΑΝ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΘΡΗΝΕΙ

Ο θρήνος δεν είναι μόνο ένα βαθύ συναισθηματικό βίωμα. Είναι μια ολόκληρη διαδικασία που επηρεάζει και το σώμα. Όταν ένας άνθρωπος χάνει κάποιον που αγαπά, ο εγκέφαλος αντιλαμβάνεται την απώλεια ως μια εξαιρετικά έντονη κατάσταση στρες και ενεργοποιεί μηχανισμούς που μπορούν να επηρεάσουν τον ύπνο, την καρδιά, την πέψη, την ενέργεια και το ανοσοποιητικό σύστημα.

Τις πρώτες ημέρες ή εβδομάδες είναι συνηθισμένο να εμφανίζονται έντονη κόπωση, αϋπνία, ταχυκαρδία, σφίξιμο στο στήθος, αλλαγές στην όρεξη, στομαχικές ενοχλήσεις ή δυσκολία συγκέντρωσης. Οι ορμόνες του στρες, όπως η κορτιζόλη και η αδρεναλίνη, μπορεί να παραμένουν αυξημένες, κρατώντας τον οργανισμό σε μια κατάσταση εγρήγορσης.

Ο θρήνος μπορεί επίσης να κάνει το σώμα να αισθάνεται πραγματικά «βαρύ». Η εξάντληση δεν είναι φανταστική ούτε σημαίνει αδυναμία χαρακτήρα. Ο εγκέφαλος και ο οργανισμός προσπαθούν να προσαρμοστούν σε μια μεγάλη αλλαγή, ενώ παράλληλα το άτομο μπορεί να δυσκολεύεται να φάει, να κοιμηθεί ή να διατηρήσει την καθημερινή του ρουτίνα.

Με τον χρόνο, καθώς ο άνθρωπος προσαρμόζεται στην απώλεια, η ένταση αυτών των σωματικών αντιδράσεων συνήθως μειώνεται. Αυτό δεν σημαίνει ότι ξεχνά τον άνθρωπο που έχασε. Σημαίνει ότι ο οργανισμός αρχίζει σταδιακά να βρίσκει έναν νέο ρυθμό και να μαθαίνει να ζει με την απουσία.

Ο θρήνος δεν έχει συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα και δεν υπάρχει ένας «σωστός» τρόπος να πενθεί κάποιος. Μπορεί να υπάρχουν ημέρες που κάποιος αισθάνεται καλύτερα και ξαφνικά ένα τραγούδι, μια μυρωδιά ή μια ανάμνηση να φέρει ξανά έντονη συγκίνηση. Αυτό αποτελεί μέρος της διαδικασίας.

Ο άνθρωπος που πενθεί χρειάζεται χρόνο, ξεκούραση, ανθρώπους δίπλα του και χώρο για να εκφράσει αυτό που αισθάνεται. Και όταν ο πόνος γίνεται τόσο έντονος ώστε να εμποδίζει για μεγάλο διάστημα την καθημερινή ζωή, την προσωπική φροντίδα ή τον ύπνο, η υποστήριξη από έναν ειδικό ψυχικής υγείας μπορεί να είναι ιδιαίτερα σημαντική.

Ο θρήνος μπορεί να πληγώνει την ψυχή, αλλά το σώμα συμμετέχει σε αυτή τη διαδικασία. Γι’ αυτό, όταν κάποιος πενθεί, χρειάζεται φροντίδα όχι μόνο συναισθηματική, αλλά και σωματική.