ΚΛΕΙΩ: ΜΕ ΑΦΗΣΕ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΕΞΙ ΧΡΟΝΙΑ ΣΧΕΣΗΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΤΟΥ

Έξι χρόνια. Έξι ολόκληρα χρόνια μιας σχέσης που πίστευα πως είχε χτιστεί πάνω στην αγάπη, την εμπιστοσύνη και στις κοινές μας στιγμές. Έξι χρόνια γεμάτα αναμνήσεις, όνειρα, σχέδια και μια καθημερινότητα που είχα μάθει να μοιράζομαι μαζί του.

Και μετά, ξαφνικά, όλα άλλαξαν.

Με άφησε για μια άλλη γυναίκα, δέκα χρόνια μεγαλύτερή του.

Στην αρχή δεν μπορούσα να το πιστέψω. Αναρωτιόμουν τι έφταιξε, τι έκανα λάθος και πώς ήταν δυνατόν ένας άνθρωπος με τον οποίο είχα μοιραστεί τόσο μεγάλο κομμάτι της ζωής μου να αποφασίσει τόσο εύκολα να φύγει.

Το πιο δύσκολο, όμως, δεν ήταν η διαφορά ηλικίας. Ήταν η σύγκριση που άρχισα να κάνω μέσα στο μυαλό μου. «Τι έχει εκείνη που δεν έχω εγώ;» «Γιατί εκείνη;» «Μήπως δεν ήμουν αρκετή;»

Όσο περνούσαν οι μέρες, κατάλαβα πως αυτές οι ερωτήσεις δεν θα μου έδιναν ποτέ πραγματική απάντηση. Γιατί ένας άνθρωπος δεν φεύγει επειδή ο άλλος δεν αξίζει. Φεύγει επειδή ο ίδιος έχει πάρει μια απόφαση.

Και η επιλογή του δεν καθορίζει τη δική μου αξία.

Έξι χρόνια δεν διαγράφονται επειδή τελείωσε μια σχέση. Οι στιγμές που έζησα ήταν αληθινές. Τα συναισθήματα που ένιωσα ήταν αληθινά. Τα όνειρα που έκανα ήταν αληθινά. Και, όσο κι αν σήμερα πονάει, δεν μετανιώνω που αγάπησα.

Ίσως κάποια στιγμή να σταματήσω να αναρωτιέμαι γιατί επέλεξε εκείνη. Ίσως τότε να καταλάβω πως η πραγματική ερώτηση δεν ήταν ποτέ «γιατί δεν με διάλεξε;», αλλά «γιατί να θέλω να μείνει κάποιος που επέλεξε να φύγει;»

Δεν ξέρω πόσο χρόνο θα χρειαστώ για να το ξεπεράσω. Ξέρω όμως πως έξι χρόνια της ζωής μου δεν ήταν χαμένος χρόνος.

Ήταν ένα κεφάλαιο.

Και τώρα, όσο δύσκολο κι αν είναι, πρέπει να κλείσει.

Γιατί κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσουμε να κυνηγάμε εκείνον που έφυγε και να αρχίσουμε να φροντίζουμε εκείνον που έμεινε πίσω.

Εμένα.