ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΧΟΛΙΑΖΟΥΝ ΠΟΤΕ ΚΑΝΕΝΑΝ: ΤΙ ΚΡΥΒΕΙ Η ΣΙΩΠΗ ΤΟΥΣ;

 

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν θα σχολιάσουν ποτέ την εμφάνιση κάποιου, δεν θα μπουν στη διαδικασία να κρίνουν μια σχέση, δεν θα έχουν άποψη για το τι κάνει ο διπλανός τους και, κυρίως, δεν θα μπουν εύκολα σε κουβέντες που αφορούν τη ζωή των άλλων. Μπορεί να τους θεωρούμε απλώς διακριτικούς ή πολύ ώριμους. Και πράγματι, η αυτοσυγκράτηση μπορεί να αποτελεί σημαντικό στοιχείο του χαρακτήρα τους. Όμως η σιωπή δεν εξηγείται πάντα μόνο από την εξυπνάδα ή την ωριμότητα.

Δεν αισθάνονται την ανάγκη να έχουν άποψη για όλα

Κάποιοι άνθρωποι έχουν μάθει να ξεχωρίζουν το «έχω άποψη» από το «χρειάζεται να την εκφράσω». Δεν θεωρούν ότι κάθε συμπεριφορά που παρατηρούν απαιτεί σχολιασμό και δεν αισθάνονται υποχρεωμένοι να συμμετέχουν σε κάθε συζήτηση.

Για εκείνους, το να μην πουν κάτι μπορεί να είναι συνειδητή επιλογή και όχι αδιαφορία.

Προτιμούν να παρατηρούν παρά να μιλούν

Υπάρχουν άνθρωποι που λειτουργούν περισσότερο ως παρατηρητές. Ακούν, επεξεργάζονται όσα συμβαίνουν και μιλούν όταν θεωρούν ότι έχουν κάτι ουσιαστικό να προσθέσουν.

Αυτό συχνά τους κάνει να φαίνονται πιο ήσυχοι στις παρέες, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν έχουν σκέψεις ή απόψεις. Απλώς δεν αισθάνονται την ανάγκη να τις μοιράζονται όλες.

Έχουν έντονη αίσθηση προσωπικών ορίων

Το να σχολιάζεις συνεχώς τη ζωή των άλλων μπορεί να θεωρείται από ορισμένους ανθρώπους εισβολή στην προσωπική τους ζωή. Έτσι, αποφεύγουν να κάνουν στους άλλους αυτό που δεν θα ήθελαν να κάνουν κάποιος σε εκείνους.

Δεν ρωτούν αδιάκριτα, δεν σχολιάζουν την εμφάνιση, τα χρήματα, τις σχέσεις ή τις επιλογές κάποιου και προτιμούν να αφήνουν τον καθένα να ζει όπως επιθυμεί.

Μπορεί να έχουν κουραστεί από το δράμα

Κάποιοι άνθρωποι σταματούν να σχολιάζουν επειδή έχουν διαπιστώσει ότι πολλές συζητήσεις για τρίτους καταλήγουν σε παρεξηγήσεις, κουτσομπολιό ή περιττή ένταση.

Με τον καιρό μπορεί να επιλέξουν κάτι πολύ απλό: λιγότερη εμπλοκή, λιγότερη εξήγηση και περισσότερη ηρεμία.

Δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είναι αδιάφοροι

Η σιωπή δεν είναι πάντα έλλειψη ενδιαφέροντος. Ένας άνθρωπος μπορεί να νοιάζεται βαθιά για τους γύρω του και ταυτόχρονα να αποφεύγει να κρίνει τις επιλογές τους.

Μάλιστα, άλλο είναι το «δεν με ενδιαφέρει» και άλλο το «δεν είναι δική μου δουλειά». Η δεύτερη στάση μπορεί να αποτελεί ένδειξη σεβασμού.

Μερικές φορές, όμως, η σιωπή έχει άλλη αιτία

Δεν πρέπει να θεωρούμε ότι όλοι όσοι δεν σχολιάζουν είναι απαραίτητα σοφοί, ώριμοι ή εξαιρετικά συγκρατημένοι. Η αποφυγή σχολίων μπορεί να συνδέεται και με ντροπαλότητα, φόβο σύγκρουσης, ανασφάλεια ή απλώς με έναν πιο εσωστρεφή τρόπο επικοινωνίας.

Γι' αυτό και δεν υπάρχει μία μοναδική εξήγηση για τη συγκεκριμένη συμπεριφορά.

Το πραγματικό «μυστικό» ίσως βρίσκεται στο τι επιλέγουν να πουν

Το ενδιαφέρον δεν είναι μόνο πόσο μιλάει κάποιος για τους άλλους, αλλά και πότε επιλέγει να μιλήσει.

Ένας άνθρωπος που δεν σχολιάζει τα πάντα μπορεί να κρατά τη γνώμη του για τις στιγμές που θεωρεί πραγματικά σημαντικές. Και τότε, αντί για δεκάδες επιφανειακά σχόλια, μπορεί να πει μία φράση που έχει ουσία.

Τελικά, το να μην έχεις κάτι να πεις για όλους και για όλα δεν σημαίνει απαραίτητα ότι δεν έχεις άποψη. Μπορεί απλώς να σημαίνει ότι έχεις μάθει πως δεν χρειάζεται κάθε σκέψη να γίνεται δημόσιο σχόλιο.