BIGOREXIA: ΟΤΑΝ Η ΕΜΜΟΝΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΜΥΕΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΑΓΙΔΑ

«Δεν είμαι αρκετά μυώδης». Μια φράση που μπορεί να κρύβει πίσω της μια πολύ πιο βαθιά δυσκολία.

Η γυμναστική, η σωστή διατροφή και η φροντίδα του σώματος μπορούν να αποτελούν σημαντικό κομμάτι ενός υγιεινού τρόπου ζωής. Τι συμβαίνει όμως όταν η επιθυμία για ένα πιο μυώδες σώμα μετατρέπεται σε καθημερινή εμμονή;

Η bigorexia, που συχνά περιγράφεται ως «αντίστροφη ανορεξία», συνδέεται με μια διαστρεβλωμένη εικόνα του σώματος. Το άτομο μπορεί να είναι ιδιαίτερα γυμνασμένο και μυώδες, αλλά να εξακολουθεί να βλέπει τον εαυτό του ως «μικρό», «αδύναμο» ή ανεπαρκώς μυώδη.

Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ ΔΕΝ ΔΕΙΧΝΕΙ ΠΑΝΤΑ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Ένα από τα χαρακτηριστικά της bigorexia είναι η επίμονη ανησυχία για τη σωματική διάπλαση.

Το άτομο μπορεί να κοιτάζεται συχνά στον καθρέφτη, να συγκρίνει το σώμα του με άλλους, να μετρά συνεχώς την πρόοδό του ή να αισθάνεται ότι ποτέ δεν είναι αρκετά μυώδες.

Ακόμη και μια σημαντική σωματική αλλαγή μπορεί να μην προσφέρει την ικανοποίηση που περιμένει. Αντίθετα, μπορεί να δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος: περισσότερη προπόνηση, αυστηρότερος έλεγχος της διατροφής και ακόμη μεγαλύτερη ανάγκη για μυϊκή ανάπτυξη.

ΟΤΑΝ Η ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΗ ΠΑΥΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΧΑΡΑ

Η διαφορά ανάμεσα στη συστηματική άσκηση και στην προβληματική ενασχόληση δεν βρίσκεται απλώς στο πόσες ώρες περνά κάποιος στο γυμναστήριο.

Το ανησυχητικό είναι όταν η ανάγκη για προπόνηση αρχίζει να επηρεάζει την καθημερινότητα.

Ένα άτομο μπορεί να:

• αισθάνεται έντονο άγχος ή ενοχές όταν χάνει μια προπόνηση,
• δυσκολεύεται να ξεκουραστεί ακόμη κι όταν το σώμα του χρειάζεται αποκατάσταση,
• αποφεύγει κοινωνικές δραστηριότητες επειδή «χαλάει» το πρόγραμμα διατροφής ή προπόνησης,
• συγκρίνει συνεχώς το σώμα του με άλλους,
• περνά μεγάλο μέρος της ημέρας σκεπτόμενο τους μυς, το βάρος, τη διατροφή ή την εμφάνισή του,
• συνεχίζει την έντονη άσκηση παρά την κούραση ή τους τραυματισμούς.

ΤΑ SOCIAL MEDIA ΚΑΙ Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ «ΤΕΛΕΙΟΥ» ΣΩΜΑΤΟΣ

Στη σύγχρονη εποχή, η εικόνα του σώματος επηρεάζεται σημαντικά και από τα social media.

Φωτογραφίες με εξαιρετικά μυώδη σώματα, αυστηρά προγράμματα προπόνησης και διατροφής και συνεχείς συγκρίσεις μπορούν να δημιουργήσουν την ψευδαίσθηση ότι υπάρχει ένα συγκεκριμένο «ιδανικό» σώμα που πρέπει όλοι να αποκτήσουν.

Όμως πολλές από αυτές τις εικόνες δεν αντικατοπτρίζουν την καθημερινότητα. Ο φωτισμός, οι πόζες, η επεξεργασία φωτογραφιών και η επιλεκτική παρουσίαση της ζωής κάποιου μπορούν να δημιουργήσουν μια μη ρεαλιστική εικόνα.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΑ «ΠΟΛΛΗ ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΗ»

Η bigorexia δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως απλή ματαιοδοξία ή ως υπερβολική αγάπη για το γυμναστήριο.

Όταν η εικόνα του σώματος προκαλεί σημαντική ψυχική πίεση ή όταν η συμπεριφορά επηρεάζει την υγεία, την εργασία, τις σχέσεις και την καθημερινότητα, είναι σημαντικό να αναζητηθεί βοήθεια από επαγγελματία ψυχικής υγείας.

Η αναγνώριση του προβλήματος δεν σημαίνει ότι κάποιος πρέπει να εγκαταλείψει τη γυμναστική. Στόχος είναι να αποκτήσει μια πιο υγιή σχέση με το σώμα, την άσκηση και την εικόνα του εαυτού του.

ΤΟ ΣΩΜΑ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ «ΤΕΛΕΙΟ»

Η γυμναστική μπορεί να προσφέρει δύναμη, αυτοπεποίθηση και ευεξία. Όταν όμως η αυτοεκτίμηση εξαρτάται αποκλειστικά από το πόσο μυώδες φαίνεται το σώμα, η άσκηση μπορεί να μετατραπεί από πηγή χαράς σε πηγή πίεσης.

Η πραγματική δύναμη δεν βρίσκεται μόνο στους μυς.

Βρίσκεται και στην ικανότητα να ακούμε το σώμα μας, να ξεκουραζόμαστε χωρίς ενοχές και να καταλαβαίνουμε ότι η αξία ενός ανθρώπου δεν μετριέται σε κιλά, ποσοστά λίπους ή εκατοστά μυών.

ΑΝ Η ΕΜΜΟΝΗ ΣΕ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΥΠΟΦΕΡΕΙΣ, ΖΗΤΗΣΕ ΒΟΗΘΕΙΑ

Αν η σκέψη για το σώμα, τη μυϊκή ανάπτυξη, τη διατροφή ή την άσκηση καταλαμβάνει μεγάλο μέρος της ημέρας και προκαλεί άγχος ή επηρεάζει τη ζωή σου, η συζήτηση με έναν ψυχολόγο ή άλλο κατάλληλο επαγγελματία υγείας μπορεί να είναι ένα σημαντικό πρώτο βήμα.

Γιατί το ζητούμενο δεν είναι να έχεις το μεγαλύτερο σώμα. Είναι να αισθάνεσαι καλά μέσα στο δικό σου.