ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΡΗΤΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

«ΟΠΟΙΟΣ ΣΕ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΕΙ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΤΟΥ ΩΚΕΑΝΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΞΕΡΕΙ ΤΙ ΣΟΥ ΕΚΑΝΑΝ ΟΙ ΚΑΡΧΑΡΙΕΣ Ή ΠΩΣ ΚΑΤΑΦΕΡΕΣ ΝΑ ΦΤΑΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΑΚΤΗ»

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή όπου οι άνθρωποι φεύγουν ακριβώς όταν τους χρειάζεσαι περισσότερο. Σε αφήνουν σε ένα σημείο χωρίς πυξίδα, χωρίς βοήθεια, χωρίς εξήγηση. Σαν να βρίσκεσαι στη μέση ενός απέραντου ωκεανού, εκεί όπου τα κύματα δεν ρωτούν αν είσαι έτοιμος και το βάθος δεν συγχωρεί την αδυναμία.

Και τότε αρχίζει η πραγματική δοκιμασία. Όχι η εγκατάλειψη από μόνη της, αλλά ό,τι έρχεται μετά από αυτήν. Οι «καρχαρίες» δεν είναι πάντα κυριολεκτικοί· είναι οι φόβοι, οι δυσκολίες, οι απώλειες, οι στιγμές που μοιάζουν να σε καταπίνουν. Είναι οι σκέψεις που σε ρωτούν αν θα τα καταφέρεις ή αν τελείωσες εκεί.

Όμως δεν είναι όλοι παρόντες όταν γίνεται η μάχη. Κάποιοι έφυγαν πριν αρχίσει. Και γι’ αυτό δεν έχουν κανένα δικαίωμα να επιστρέψουν ως θεατές στο τέλος της διαδρομής σου. Δεν δικαιούνται να ρωτήσουν πώς άντεξες, τι πέρασες, τι σε πλήγωσε ή πώς έφτασες στην ακτή. Γιατί δεν στάθηκαν δίπλα σου όταν μετρούσες κύματα και ανάσες.

Η επιστροφή στην ακτή δεν είναι τύχη. Είναι επιβίωση. Είναι απόφαση. Είναι η στιγμή που, παρά την εγκατάλειψη, παρά τον πόνο, παρά το άγνωστο, συνέχισες να κολυμπάς.

Και αυτό που μένει στο τέλος δεν είναι η απουσία τους, αλλά η παρουσία σου εκεί που δεν πίστευαν ότι θα φτάσεις.