ΝΑΙ, ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΧΟΥΝ «ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΠΑΙΔΙ»: ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΚΑΙ ΑΔΥΝΑΜΙΕΣ ΜΙΑΣ ΔΥΣΚΟΛΗΣ ΔΥΝΑΜΙΚΗΣ

 

Η ιδέα ότι οι γονείς δεν αγαπούν όλα τα παιδιά τους με τον ίδιο τρόπο είναι ένα θέμα που συχνά προκαλεί έντονη συζήτηση και συναισθηματικές αντιδράσεις. Αν και οι περισσότεροι γονείς δεν το παραδέχονται ανοιχτά, έρευνες δείχνουν ότι σε κάποιες οικογένειες μπορεί να υπάρχει διαφορετική μεταχείριση μεταξύ των παιδιών, ακόμη κι αν η αγάπη δεν λείπει.

Το φαινόμενο αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα συνειδητή «προτίμηση», αλλά μπορεί να σχετίζεται με προσωπικότητες, ανάγκες, ηλικίες ή τη δυναμική που αναπτύσσεται μέσα στην οικογένεια.

 ΠΩΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙΤΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ

Σε πολλές περιπτώσεις, οι γονείς μπορεί να αισθάνονται μεγαλύτερη συναισθηματική ευκολία με ένα παιδί που έχει παρόμοιο χαρακτήρα ή συμπεριφορά. Αυτό όμως μπορεί να οδηγήσει σε ασυνείδητη διαφοροποίηση στη συμπεριφορά προς τα υπόλοιπα παιδιά.

Παράγοντες όπως το φύλο, η σειρά γέννησης ή οι προσωπικές εμπειρίες των γονιών μπορούν επίσης να επηρεάσουν τη δυναμική.

 ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΑ «ΑΔΙΚΗΜΕΝΑ» ΠΑΙΔΙΑ

Όταν ένα παιδί νιώθει ότι δεν έχει την ίδια προσοχή ή αποδοχή, μπορεί να αναπτύξει:

• χαμηλή αυτοεκτίμηση
• αίσθημα αδικίας
• ανάγκη συνεχούς επιβεβαίωσης
• δυσκολίες στις σχέσεις στην ενήλικη ζωή

Σε ορισμένες περιπτώσεις, αυτές οι εμπειρίες επηρεάζουν βαθιά τον τρόπο που το άτομο συνδέεται συναισθηματικά με τους άλλους.

 ΟΙ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ

Από την άλλη πλευρά, πολλοί γονείς δεν αντιλαμβάνονται ότι συμπεριφέρονται διαφορετικά στα παιδιά τους. Συχνά θεωρούν ότι απλώς ανταποκρίνονται σε διαφορετικές ανάγκες, χωρίς πρόθεση αδικίας.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι οι επιπτώσεις δεν υπάρχουν ή δεν γίνονται αντιληπτές από τα παιδιά.

 ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΙΣΟΡΡΟΠΗΣΕΙ Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ;

Η συνειδητοποίηση είναι το πρώτο βήμα. Η προσπάθεια για πιο ισότιμη προσοχή, επικοινωνία και συναισθηματική υποστήριξη μπορεί να μειώσει τις εντάσεις και να βελτιώσει τη συνολική οικογενειακή ισορροπία.