«ΤΗΝ ΕΙΔΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΟΥ»: Η ΠΑΡΑΞΕΝΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΟΥ ΠΑΠΠΟΥ ΣΤΡΑΤΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΛΑΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗ ΝΕΡΑΪΔΑ ΣΤΟ ΔΑΣΟΣ

Μια παράξενη ιστορία έφτασε στο PinkGouinos.gr από έναν αναγνώστη, ο οποίος θέλησε να μοιραστεί μαζί μας μια εμπειρία που του διηγήθηκε ο παππούς του, ο Στράτης, από την Καλαμάτα. Μια ιστορία που, όπως μας λέει, ακούει από παιδί και ακόμη και σήμερα δυσκολεύεται να αποφασίσει αν πρέπει να την πιστέψει.

Ο Στράτης ήταν περίπου 20 ετών όταν, ένα απόγευμα, βρέθηκε μόνος σε δασωμένη περιοχή έξω από την Καλαμάτα. Ο ήλιος είχε αρχίσει να πέφτει και το φως ανάμεσα στα δέντρα λιγόστευε. Καθώς περπατούσε, άκουσε έναν ήχο σαν ψίθυρο. Σταμάτησε και κοίταξε γύρω του.

«Στην αρχή νόμιζα πως ήταν ο αέρας», έλεγε χρόνια αργότερα. «Μετά όμως άκουσα καθαρά μια γυναίκα να γελάει».

Προχώρησε λίγα μέτρα και τότε την είδε.

Καθόταν πάνω σε έναν μεγάλο βράχο, λίγα μέτρα μακριά του. Ο Στράτης την περιέγραφε ως μια πολύ όμορφη γυναίκα, με μακριά, σκούρα μαλλιά που έφταναν σχεδόν μέχρι τη μέση και ένα πολύ ανοιχτό φόρεμα που, όπως έλεγε, «δεν έμοιαζε με ρούχο της εποχής». Το πρόσωπό της ήταν χλωμό, σχεδόν ανέκφραστο, αλλά τα μάτια της ήταν εκείνα που τον είχαν στοιχειώσει περισσότερο.

«Με κοιτούσε χωρίς να ανοιγοκλείνει σχεδόν καθόλου τα μάτια της», έλεγε.

Ο νεαρός Στράτης πάγωσε. Εκείνη, όμως, δεν έδειχνε φοβισμένη.

«Μη φοβάσαι», του είπε.

Ο Στράτης δεν απάντησε αμέσως. Την κοίταξε και τελικά κατάφερε να ψελλίσει:

«Ποια είσαι;»

Η γυναίκα χαμογέλασε.

«Αυτό δεν έχει σημασία. Εσύ γιατί ήρθες εδώ;»

«Περπατάω. Δεν ήξερα ότι υπάρχει κανείς εδώ».

Εκείνη έσκυψε ελαφρά το κεφάλι και τον κοίταξε επίμονα.

«Πρέπει να φύγεις πριν νυχτώσει».

«Γιατί;»

Για λίγα δευτερόλεπτα δεν του απάντησε. Έπειτα έδειξε με το χέρι της ένα στενό μονοπάτι ανάμεσα στα δέντρα.

«Μην πας από εκεί».

«Τι υπάρχει εκεί;» ρώτησε ο Στράτης.

Η γυναίκα δεν απάντησε. Απλώς τον κοίταξε.

«Δεν είναι όλα όσα βλέπεις όπως νομίζεις», του είπε τελικά.

Τότε, σύμφωνα με τη μαρτυρία του, ακούστηκε ένας δυνατός θόρυβος μέσα στο δάσος. Ο Στράτης γύρισε απότομα το κεφάλι του προς την κατεύθυνση του ήχου. Όταν ξανακοίταξε τον βράχο, η γυναίκα δεν ήταν εκεί.

«Νόμιζα πως είχε κρυφτεί πίσω από τα δέντρα», έλεγε. «Έκανα δύο βήματα προς τα εκεί και τότε άκουσα τη φωνή της πίσω μου».

«Μη γυρίσεις. Φύγε τώρα.»

Ο Στράτης υποστηρίζει πως εκείνη τη στιγμή ένιωσε ένα ρίγος σε όλο του το σώμα. Δεν κοίταξε πίσω. Άρχισε να περπατά γρήγορα και, όπως έλεγε, δεν σταμάτησε μέχρι να βγει από το δάσος.

Το πιο παράξενο, όμως, ήταν αυτό που συνέβη λίγο πριν φύγει. Από μακριά άκουσε ξανά τη φωνή της, αυτή τη φορά πολύ πιο χαμηλά:

«Θα ξανάρθεις...»

Ο Στράτης δεν ξαναπήγε ποτέ στο συγκεκριμένο σημείο. Χρόνια αργότερα, όταν διηγούνταν την ιστορία στον εγγονό του, επέμενε σε ένα πράγμα: «Δεν ξέρω τι ήταν. Ξέρω μόνο τι είδα και τι άκουσα. Και αυτό δεν το ξέχασα ποτέ».

Ο εγγονός του, που μας έστειλε τη μαρτυρία, λέει πως η ιστορία αυτή τον έχει επηρεάσει βαθιά και πως ακόμη αναρωτιέται αν οι παλιές ιστορίες για τις νεράιδες ήταν απλώς λαϊκές δοξασίες ή αν πίσω από κάποιες από αυτές κρύβονταν πραγματικές, ανεξήγητες συναντήσεις.