ΒΛΕΠΟΥΝ ΠΑΙΔΙΚΑ, ΛΑΤΡΕΥΟΥΝ ΓΛΕΙΦΙΤΖΟΥΡΙΑ ΚΑΙ ΛΟΥΤΡΙΝΑ: ΤΙ ΚΡΥΒΟΥΝ ΟΙ «ΠΑΙΔΙΚΕΣ» ΣΥΝΗΘΕΙΕΣ ΤΩΝ ΕΝΗΛΙΚΩΝ;

Μπορεί να είναι 30, 40 ή 50 ετών, να έχουν δουλειά, υποχρεώσεις και μια απολύτως ενήλικη καθημερινότητα, αλλά να απολαμβάνουν ένα παιδικό κινούμενο σχέδιο, ένα γλειφιτζούρι, ένα λούτρινο ή ακόμη και ένα παιχνίδι. Είναι αυτό σημάδι ανωριμότητας ή μήπως πίσω από αυτές τις συνήθειες κρύβεται κάτι εντελώς διαφορετικό;

Οι ειδικοί επισημαίνουν ότι το να διατηρεί ένας ενήλικας ορισμένες συνήθειες που συνδέονται παραδοσιακά με την παιδική ηλικία δεν αποτελεί από μόνο του ένδειξη ψυχολογικού προβλήματος.

Η «ΠΑΙΔΙΚΗ» ΠΛΕΥΡΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΧΑΘΕΙ

Μεγαλώνοντας, η κοινωνία συχνά μας μαθαίνει ότι πρέπει να αφήσουμε πίσω μας οτιδήποτε θεωρείται παιδικό. Τα παιχνίδια, τα κινούμενα σχέδια, τα γλυκά και οι αυθόρμητες απολαύσεις θεωρούνται πολλές φορές «για παιδιά».

Όμως η ενηλικίωση δεν σημαίνει ότι ένας άνθρωπος πρέπει να εγκαταλείψει κάθε δραστηριότητα που του προκαλεί χαρά.

Ένας ενήλικας μπορεί να απολαμβάνει ένα παιδικό πρόγραμμα επειδή τον χαλαρώνει, επειδή του θυμίζει μια όμορφη περίοδο της ζωής του ή απλώς επειδή του αρέσει. Το ίδιο μπορεί να συμβαίνει με ένα αγαπημένο γλυκό ή ένα λούτρινο αντικείμενο.

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑΣ

Πολλές από αυτές τις συνήθειες συνδέονται με τη νοσταλγία.

Ένα συγκεκριμένο καρτούν, μια γεύση ή ένα παιχνίδι μπορεί να «ξυπνήσει» αναμνήσεις από μια περίοδο όπου το άτομο αισθανόταν μεγαλύτερη ασφάλεια, ανεμελιά ή συναισθηματική σύνδεση με την οικογένεια και το περιβάλλον του.

Γι’ αυτό και μια φαινομενικά απλή συνήθεια μπορεί να έχει πολύ μεγαλύτερη συναισθηματική αξία από αυτή που φαίνεται.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ «ΑΝΩΡΙΜΟΤΗΤΑ»

Το να βλέπει κάποιος animation ή να απολαμβάνει ένα γλειφιτζούρι δεν σημαίνει ότι συμπεριφέρεται σαν παιδί σε όλους τους τομείς της ζωής του.

Η ωριμότητα αφορά κυρίως τον τρόπο με τον οποίο ένας άνθρωπος διαχειρίζεται τις ευθύνες, τα συναισθήματα, τις σχέσεις και τις αποφάσεις του.

Μπορεί κάποιος να είναι απόλυτα υπεύθυνος στη δουλειά του και στις σχέσεις του και ταυτόχρονα να έχει μια ιδιαίτερα παιχνιδιάρικη πλευρά.

ΟΤΑΝ Η «ΠΑΙΔΙΚΗ» ΣΥΝΗΘΕΙΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΤΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ

Το ενδιαφέρον των ειδικών δεν επικεντρώνεται τόσο στο ίδιο το αντικείμενο της συνήθειας, αλλά στον ρόλο που αυτή παίζει στη ζωή του ανθρώπου.

Αν ένα άτομο απολαμβάνει ένα παιδικό πρόγραμμα για να χαλαρώσει, δεν υπάρχει απαραίτητα κάτι ανησυχητικό.

Αν όμως χρησιμοποιεί συνεχώς τέτοιες συμπεριφορές για να αποφεύγει τις ευθύνες, να απομονώνεται από τους άλλους ή να μην αντιμετωπίζει σημαντικά προβλήματα της ζωής του, τότε το ζήτημα είναι διαφορετικό.

Δεν είναι λοιπόν το «τι κάνει» κάποιος που έχει τη μεγαλύτερη σημασία, αλλά το γιατί το κάνει και αν αυτό επηρεάζει αρνητικά την καθημερινότητά του.

ΙΣΩΣ ΤΕΛΙΚΑ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΚΟ ΝΑ ΚΡΑΤΑΜΕ ΚΑΤΙ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΠΟΥ ΗΜΑΣΤΑΝ

Η ενηλικίωση δεν χρειάζεται να σημαίνει την εξαφάνιση της χαράς, της φαντασίας και του παιχνιδιού.

Σε έναν κόσμο γεμάτο άγχος και υποχρεώσεις, το να βρίσκει ένας άνθρωπος μικρές πηγές χαράς μπορεί να είναι απολύτως φυσιολογικό.

Έτσι, την επόμενη φορά που θα δείτε έναν ενήλικα να παρακολουθεί παιδικά, να χαίρεται με ένα λούτρινο ή να αγοράζει ένα γλειφιτζούρι, ίσως δεν χρειάζεται να αναρωτηθείτε αν «δεν μεγάλωσε ποτέ».

Ίσως απλώς μεγάλωσε χωρίς να χάσει εντελώς το παιδί μέσα του.